സ്മൃതി

തോണ്‍ടുകാരി……

2012-01-27T10:28:00.000-08:00

മാനസസഞ്ചാരം

“എന്നെ എപ്പോഴും ഇങ്ങിനെ തോണ്ടുന്ന ഒരു പെണ്ണുണ്ട് ഞാന്‍ പ്രഭാത സവാരിക്ക് പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു അമ്പല നടയില്‍. ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം അവിടെ കയറിച്ചെന്ന് അവളുടെ പാവാട പൊക്കി ചൂരല്‍ വടി കൊണ്ട് രണ്ട് അടി കൊടുത്തു.“

“അവള്‍ കരഞ്ഞു, കണ്‍ തടം തുടുത്തു.“

പിന്നെ എന്തുണ്ടായി എന്നത് ഒരു വലിയ ചെറിയ കഥ. കേള്‍ക്കണോ ഷൈമക്കുട്ടിക്ക്. ഒരു ചൂരല്‍ വടിയുമായി എറണാംകുളത്തേക്ക് വരട്ടോ ഞാന്‍…????

എന്നെ നിരന്തരം ഒരു സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കില്‍ തോണ്‍ടിക്കൊണ്‍ടിരുന്നു ഇവള്‍. എന്നെ പറ്റി പലതും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളെപ്പറ്റി എന്തുചോദിച്ചാലും മിണ്ടില്ല. അവ്യക്തമായ ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രം പ്രൊഫൈലില്‍.

എന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന അവളെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കുവാനും കണ്ടെത്തുവാനും ഒരു വര്‍ഷം എടുത്തു.

അങ്ങിനെയാണ്‍ ഒരു ദിവസം മുറ്റമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഞാന്‍ അവളറിയാതെ കടന്ന് ചെന്നത്.

ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഗേറ്റ് തള്ളിത്തുറന്ന് ഞാന്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറി. അവളുടെ പിന്നില്‍ കൂടി വലിയൊരു ഒച്ചയുണ്ടാക്കാനാണ്‍ മുതിര്‍ന്നുവെങ്കിലും ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ ഒരു കൊച്ചു ചൂരല്‍ കണ്ടു. അതെടുത്ത് നാലുപാടും നോക്കി അവളുടെ പാവാട പൊക്കി രണ്ടടി വെച്ച് കൊടുത്തു. പുലര്‍കാലമായതിനാല്‍ അടിക്ക് നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് കിട്ടിയ അടിയില്‍ അവള്‍ ചൂളി…. കരഞ്ഞു…… കണ്‍ തടം തുടുത്തു… കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിമറഞ്ഞു… പക്ഷെ ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല.

“എങ്ങിനെയുണ്ട് അടി… ചൂടുണ്ടോ…?”

അവള്‍ ചൂല്ലുംകെട്ട് മുറ്റത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് വീട്ടിന്നകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി..

“അങ്ങിനെ ചുമ്മാ തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നവള്‍ക്ക് ഒരു പ്രഹരം കിട്ടിയതോടെ അവളുടെ തോണ്ടല്‍ അവസാനിച്ചു.”

ഞാന്‍ പിറ്റേ ദിവസം ആ വഴിയില്‍ കൂടി തന്നെ പോയെങ്കിലും അവളുടെ മുറ്റമടി കണ്ടില്ല. എനിക്ക് വിഷമമായി. ഞാന്‍ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെന്ന് അവിടെയുള്ളവരെ പരിചയപ്പെട്ടാലോ എന്നാലോചിച്ചു. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.

“ഞാന്‍ ചെയ്തത് വൃത്തികേടായോ എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവളുടെ പ്രതികരണം എനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായില്ലല്ലോ…?”

ചില ദിവസങ്ങളില്‍ എന്റെ പ്രഭാത സവാരിയുടെ റൂ‍ട്ടുകള്‍ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ഒരു മഴച്ചാറലുള്ള ദിവസം ഞാന്‍ ആ വഴിയില്‍ കൂടി എന്റെ ശകടവുമായി പോയി. അവളുടെ വീട്ടിന്റെ നാലു വീടപ്പുറത്തുള്ള ആല്‍മരച്ചുവട്ടില്‍ ശകടം പാര്ക്ക് ചെയ്ത് ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് വന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു ടയറിലെ കാറ്റ് പോയതായി കണ്ടു.

ഞാന്‍ അവളെ സംശയിച്ചു.. ചില അന്വേഷണങ്ങളില്‍ അവള്‍ തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും ഞാന്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല.

കാലങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി.. ഞാന്‍ അവളെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. നമുക്ക് വേണ്ട ഇത്തരം എടാകൂടങ്ങള്‍…

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ അതുവഴി നടന്ന് പോ‍കുമ്പോള്‍ മുറ്റമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളെ വീണ്‍ടും കണ്ടു. പക്ഷെ കണ്ടതായി നടിച്ചില്ല. ഞാന്‍ അന്ന് അമ്പലത്തിന്നടുത്ത കുളത്തില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു.

ചൂണ്ട കുളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ് മീന്‍ കൊത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് മാത്രമായി നോക്കിയിരുന്ന എനിക്ക് പരിസരത്ത് ഒരു ചലനം അനുഭവപ്പെട്ടു. പുറം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഇവള്‍ എന്റെ പിന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. അവളുടെ തോളത്ത് തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് ഉണ്‍ടായിരുന്നോ എന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അവള്‍ ഒരു പക്ഷെ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ വന്നതായിരിക്കുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ശങ്കിക്കാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇന്നെത്തെ കാലത്ത് പ്രായമായ പെണ്ണുങ്ങള്‍ – അതും ഒരു ഓഫീസ് ജീവനക്കാരി കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ വരുമോ..?

ഈ കുളത്തിലാണെങ്കില്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്കും പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും പ്രത്യേക കടവുകളോ അതോ അവിടെ ആരും കുളിക്കുന്നതോ ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും ചൂണ്ടയിലായിരുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്‍ടും പിന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ അവള്‍ അവിടെത്തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“പിന്നേയ്…… കുളിക്കാനാണെങ്കില്‍ കുളിച്ചോളൂ………. ഞാന്‍ പെട്ടെന്നൊന്നും ഇവിടെ നിന്നെണീറ്റ് പോകില്ല….”

കുളത്തിന്‍ ചുറ്റും കാടും മൊന്തയും കൈതക്കൂടുകളും ആണ്‍, ആകെ ഒരു ഭയാനക അന്ത:രീക്ഷം. കുളം മുഴുവനും ചണ്ടി നിറഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. ഞാന്‍ പണ്ട് പണ്ട് ഇവിടെ കുളിക്കാന്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാല്‍ എനിക്ക് കുളത്തിന്റെ ഘടനയും ആഴവും തിട്ടമാണ്‍. കുളത്തിന്റെ തെക്കെ വശത്തുള്ള കൊച്ചുപാലം ഇപ്പോ‍ള്‍ ആരും ഉപയോഗിക്കാതെ അനാഥമായി കിടക്കുന്നു.

ഞാന്‍ വീണ്ടും പുറകോട്ട് നോക്കി. അവള്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ എന്റെ അടുത്തായി നിലകൊണ്ടു. എനിക്ക് ചൂണ്‍ടയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. എന്തോ പന്തി കേട് ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി..

അവള്‍ ഞാന്‍ ചൂണ്ടയിടുന്ന ഭാഗത്ത് നിന്ന് നാലടി മാറി കുളത്തിലേക്കിറങ്ങി. തോര്‍ത്ത് മുണ്ടുടുത്ത് ബ്ലൌസ് ഊരി നീന്തിത്തുടിച്ച് എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി…

കുളക്കരയില്‍ പൊന്തക്കാടുകള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ അവിടെ ആരെങ്കിലും കുളിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അതു വഴി പോകുന്നവര്‍ക്കാര്‍ക്കും പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. പിന്നെ അപരിചിതര്‍ അതിലെ വഴി നടക്കാറുമില്ല. ഇനി ഇവള്‍ എന്നും അവിടെയായിരിക്കുമോ കുളിക്കാറ്.

എന്റ്റെ കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ നഗ്നമേനിയില്‍ പതിച്ചില്ല. എന്റെ ശ്രദ്ധമുഴുവനും മീന്‍ ചൂണ്ടയിലായിരുന്നു. അവള്‍ കരക്ക് കയറി തല തോര്‍ത്തുന്നത് കണ്ടു. വീട്ടിലേക്ക് പോയിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി.

കാലുകള്‍ കുളത്തിലേക്ക് നീട്ടിയിരുന്ന ഞാന്‍ എണീറ്റ് കുന്തക്കാലിലിരുന്നു. ഇവള്‍ കുളം കലക്കി മറിച്ചതിനാല്‍ മീനൊന്നും കൊത്തിയില്ല ഇത് വരെ. തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ചുമ്മാ പിന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ഇവളെന്നെ കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തുള്ള ആ തള്ളലില്‍ എന്റെ തല ചെറുതായി ഒരു കല്ലില്‍ തട്ടിയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ വളരെ ആഴമുള്ള ഇടത്താണ്‍ തള്ളിയിടപ്പെട്ടത്. ഞാന്‍ കുളത്തിന്നടിയില്‍ നിന്ന് ഊളയിട്ട് കൈതക്കൂട്ടത്തിന്നടുത്തുള്ള പഴയപാലത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പൊങ്ങി, പാലത്തിന്നടിയില്‍ കൂ‍ടി പാടത്തേക്ക് കടന്നു.

നിവര്‍ന്ന് നിന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ തലയില്‍ നിന്നും രക്തമൊലിക്കുന്നു. ചൂണ്‍ടയും ചെരിപ്പും എല്ലാം കുളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ കുളത്തില്‍ നിന്ന് പൊങ്ങി വരുന്നതും നോക്കി അവള്‍ കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അങ്കലാപ്പ് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. തത്സമയം അവള്‍ക്കാണെങ്കിലോ എന്നെ കാണാനും പറ്റാത്ത ഇടത്തായിരുന്നു ഞാന്‍ നിന്നിരുന്നത്.

അവള്‍ അവിടെ നിന്ന് ഓളിയിട്ട് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. വഴിപോക്കരും അമ്പലത്തിലെ കഴകക്കാരും ഓടിയെത്തി. ആ പൊട്ടിപ്പെണ്ണ് കഥകള്‍ വിവരിച്ചു നാട്ടുകാരോട്.

“നീയെന്തിനാടീ വല്ലവനേയും കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്……?”

പത്ത് മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞല്ലോ…? ആള്‍ പൊന്തി വന്നില്ലല്ലോ

“ഇനി ആള്‍ ചത്തിട്ടുണ്‍ടെങ്കില്‍ ശവം പൊന്താന്‍ സമയമെടുക്കും…”

ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വന്നു.. മുങ്ങള്‍ വിദഗ്ദര്‍ കുളം അരിച്ചുപെറുക്കി.. ചണ്‍ടി നിറഞ്ഞതിനാല്‍ ഒന്നും കാണാനായില്ല.”

മുള്‍മുനയില്‍ നിന്നിരുന്ന അവളുടെ സമനില തെറ്റി. അവള്‍ ഭ്രാന്തിയായി. ചെയ്തത് അബന്ധമായെന്ന് അവള്‍ക്ക് തോന്നിയിരിക്കാം.

അവസാനം കുളം വറ്റിച്ചെങ്കിലും മുങ്ങിയ ആളെയോ പ്രേതത്തിനേയോ ആര്‍ക്കും കാണാനായില്ല. അപ്പോളേക്കും ഇവള്‍ മുഴുഭ്രാന്തിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇവളെപ്പോഴും ആ കുളക്കരയില്‍ ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന മട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്നത് നാട്ടുകാര്‍ കാണും. സമനില തെറ്റിയ അവളെ സമയം കിട്ടുമ്പോളൊക്കെ എല്ലാവരും ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ദിവസം അറിവ് കിട്ടി.

ഇവള്‍ പറഞ്ഞതും കണ്ടതും എല്ലാം മിഥ്യയായിരുന്നുവെന്ന് നാട്ടുകാര്‍ കരുതി. കാലങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ കുളക്കടവിലുള്ള ഇത്തിമരത്തില്‍ കയറി കുളത്തിലേക്ക് മലക്കം മറിഞ്ഞു………… കുളത്തിന്നടിയില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന് വരുന്ന എന്നെ അവള്‍ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുളക്കരയിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അവളെന്നെ കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു………………

“:ഉണ്ണിയേട്ടാ എന്ന തേങ്ങലോടെ………………”

Btw: dataprocessing issues are in this post which will be corrected later.

ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ സൈക്കിള്‍ കട

2012-01-24T09:05:00.002-08:00

ചെറുപ്പത്തില്‍ പത്താംക്ലാസ്സ് പഠിത്തം കഴിയുന്നതിന് മുന്‍പുള്ള ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ സൈക്കിള്‍ കട പോലുള്ള ഒരു കട തുടങ്ങാന്‍. അന്നത്തെ കാലത്തൊക്കെ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊക്കെയായിരുന്നു വലിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍.

അന്നൊക്കെ സ്വന്തമായി ഒരു സൈക്കിള്‍ വളരെ അപൂര്‍വ്വം വീടുകളിലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ… എനിക്കാണെങ്കില്‍ ആദ്യ്മായി അച്ചന്‍ വാങ്ങിച്ച് തന്നതുതന്നെ ഒരു ഇംഗ്ലണ്ട് റാലി സൈക്കിളായിരുന്നു. സൈക്കിളില്‍ രാജാവായിരുന്നു ഇംഗ്ലീഷ് റാലി. നാട്ടില്‍ അന്ന് ഹീറോ, ഇന്ത്യന്‍ റാലി, ഹെര്‍ക്കുലീസ്, ആര്‍മി മുതലായ മെയ്ക്കുകളായിരുന്നു ഫേമസ് ബ്രാന്‍ഡുകള്‍.

എനിക്ക് അച്ചന്‍ സിലോണില്‍ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് തന്നതാണ്. കൊച്ചിയില്‍ നിന്ന് തൃശ്ശൂരിലെ കെ ആര്‍ ബിസ്കറ്റ് കമ്പനിയില്‍ ആരോ എത്തിച്ചുകൊടുത്തു. ഞാന്‍ അവിടെ നിന്ന് അത് എന്റെ കുന്നംകുളം വീട്ടിലേക്ക് ചവിട്ടി.

തൃശ്ശൂരിലെ K R Buscuit Company യിലെ കെ ആര്‍ മാമന്‍ ആയിരുന്നു അന്ന് ഞങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്ത് തന്നിരുന്നത്. ചേച്ചിയുമായി തൃശ്ശൂര്‍ വരുമ്പോള്‍ ആദ്യം കെ ആര്‍ മാമനെ കണ്ടതിനുശേഷമേ ഷോപ്പിങ്ങിന്‍ പോകൂ… അന്നൊക്കെ കെ ആര്‍ മാമന്‍ ബിസ്കറ്റ് കന്‍പനിയുടെ ഷോറൂമില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കാണാം ചിലപ്പോള്‍. വലിയ കുമ്പയുള്ള നെഞ്ചത്ത് നരച്ച രോമങ്ങളുള്ള സ്വര്‍ണ്ണ ചെയിന്‍ ഇട്ട മാമനെ കാണാന്‍ വളരെ ഐശ്വര്യം ആണ്. എന്റെ അച്ചന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു കെ ആര്‍ അമ്പാടി എന്ന കെ ആര്‍ മാമന്‍.

അന്നത്തെ കാലത്ത് തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്ന് എന്തുകാര്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും കെ ആര്‍ മാമനോട് ചോദിക്കാതെ ചെയ്യില്ല. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല്‍ ചാക്കോളയില്‍ നിന്ന് തുണി എടുക്കണമെങ്കിലും ഹൈ റോഡിലെ തോട്ടാന്‍ കുഞ്ഞിപ്പാലുച്ചേട്ടന്റെ കടയില്‍ നിന്ന് സ്വര്‍ണ്ണം എടുക്കണമെങ്കിലും എല്ലാം കെ ആറ് മാമന്റെ നിര്‍ദ്ദേശാനുസരണം ആയിരിക്കും.

എനിക്ക് ആദ്യമായി രണ്ട് പാന്റ് തയ്പ്പിക്കാന്‍ ആദ്യ്മായി തോട്ടാന്റെ കടയുടെ മുകളിലുള്ള ജോണ്‍സണ്‍ ടൈലറിങ്ങ് ഷോപ്പിലേക്ക് അമ്മയെ പറഞ്ഞയച്ചതും കെ ആര്‍ മാമനായിരുന്നു. ഞാന്‍ വിദേശത്ത് പോയ സമയത്തായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു കെ ആര്‍ മാമന്‍ മരിച്ചത്.

ഞാന്‍ തൃശ്ശൂരില്‍ താമസമാക്കി കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞാണ്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് മുന്‍ മേയര്‍ കെ ആര്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ മാമന്റെ മകനായിരുന്നുവെന്ന്.

ഞാന്‍ കോളേജില്‍ നിന്ന് വല്ലപോഴും നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ വൈകിട്ട് ഏഴുമണി കഴിഞ്ഞാല്‍ ചെറുവത്താനിക്ക് ബസ്സില്ല. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പടിഞ്ഞാറെ അങ്ങാടി വരെ നടന്ന് അവിടുത്തെ ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ കടയില്‍ നിന്ന് ഒരു സൈക്കിള്‍ വാടകക്ക് എടുത്താണ് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകുക.

ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ കടയിലെ എല്ലാ സൈക്കിളുകളും വളരെ മേന്മയേറിയതും നല്ല കണീഷനലിലുള്ളതും ആയിരിക്കും. വെട്ടിലും കുഴിയിലും എല്ലാം ചാടിയാലും ഒരു അനക്കവും കിലുകിലാ ശബ്ദവും ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. വൈകിട്ട് വാടകക്കെടുത്ത സൈക്കിള്‍ പിറ്റേ ദിവസം കാലത്ത് കൊണ്ടുകൊടുത്താല്‍ മതിയാകും. വളരെ അടുപ്പമുള്ളവര്‍ക്കേ രാത്രി വണ്ടി കൊടുക്കൂ…

പിന്നെ ലൈറ്റുകളുള്ള വണ്ടിയൊന്നും കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല. ചിറോക്കഴ വരെ അന്നത്തെ കാലത്ത് സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുണ്ടാകും. പാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ പഞ്ചായത്ത് ആണ്. ഉരുണ്ട കല്ലുകളുള്ള ടാറിടാത്ത റോഡും, പിന്നെ കൂരാകൂരിട്ടും. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വേണം സൈക്കിളൊടിക്കാന്‍. ബെല്ലടിച്ചോണ്ട് പറപറക്കും. ആരെങ്കിലും വണ്ടിക്ക് മുന്നില്‍ വന്നാല്‍ കാണാന്‍ നന്നേ വിഷമിക്കും. അതിനാലാണ് ബെല്ലടിച്ചോണ്ട് ഓടിക്കുന്നത്. അപൂര്‍വ്വം ചില നിലാവുള്ള രാത്രികളില്‍ സുഖസവാരിയാണ്.

എനിക്ക് ഇംഗ്ലണ്ട് റാലി സൈക്കിള്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അത് ചാക്കപ്പായിയേട്ടനെ കൊണ്ട് കാണിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് വളരെ ഇഷ്ടമായി ആ മോഡല്‍. അതിന്‍ സെന്ററ് സ്റ്റാന്‍ഡും, മില്ലര്‍ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റും, ഹോണും പിന്നെ സ്പെഷല്‍ കേബിള്‍ ടൈപ്പ് ലോക്കിങ്ങ് സിസ്റ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു മോഡല്‍ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ എനിക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…

എനിക്ക് ഇത്ര നല്ല വാഹം ഉണ്ടായിട്ടും ഞാന്‍ ഇടക്ക് ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ കടയിലെ സൈക്കിള്‍ വാടക്കെടുക്കാറുണ്ട്. പടിഞ്ഞാറെ അങ്ങാടി താഴത്തെപാറയിലുള്ള ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ കടയിലെ വറതപ്പനും രാമുവും എന്റെ ഗടികളായി. എന്റെ വണ്ടിയും ഇവരായിരുന്നു സര്‍വ്വീസ് ചെയ്തുതന്നിരുന്നത്. ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ കടയില് നിന്ന് വണ്ടി റിപ്പയര്‍ ചെയ്താല്‍ നമുക്കൊരു വലിയ സംതൃപ്തിയായിരിക്കും.

എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒരു സൈക്കിള്‍ ഷോപ്പ് തുടങ്ങാനുള്ള എന്റെ സ്വപ്നം പൂവണിഞ്ഞില്ല. എന്റെ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു പോയി പണിയെടുത്ത് കുറച്ച് കാശ് കൊണ്ടുവരാന്‍ ആദ്യം. ഞാന്‍ പണിയെടുക്കാന്‍ പോയതോടെ എനിക്ക് സൈക്കിള്‍ കട തുടങ്ങുവാനുള്ള ആഗ്രഹം കുറേശ്ശെ അസ്തമിച്ചു. കാരണം പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു സംഖ്യ സ്വരൂപിക്കാന്‍ എന്നെക്കൊണ്‍ടായില്ല.

കാലങ്ങള്‍ ഇലകള്‍ പോലെ കൊഴിഞ്ഞുകൊഴിഞ്ഞുപോയി, ഞാന്‍ വൃദ്ധനായി. കുന്നംകുളത്തെ ചെറുവത്താനിയില്‍ നിന്ന് ഒരു വീട് വെച്ച് താമസം തൃശ്ശൂരിലേക്കാക്കി. ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ ഞാന്‍ നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ശക്തന്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് റോഡില്‍ ചാക്കപ്പായി സൈക്കിള്‍ വര്‍ക്ക്സ് എന്നൊരു ബോര്‍ഡ് കണ്ടപ്പോള്‍ പെട്ടെന്നവിടെ നിന്നു. വിശദമായി നോക്കിയപ്പോള്‍ വളരെ വലിയ ഒരു സൈക്കിള്‍ ഷോറൂം.

പിന്നീടൊരു ദിവസം അവിടെ സന്ദര്‍ശിച്ചു. അന്നേരം ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ മ്കനുണ്ടായിരുന്നു ഷോറൂമില്‍. ഞാന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. പഴയ കാല ചരിത്രവും ചാക്കപ്പായിയേട്ടനോടുള്ള സൌഹൃദവും ഞാന് അവിടെ പങ്കുവെച്ചു. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ എന്നെ അറിയുന്ന വ്യ്കതിയായിരുന്നു ഷോറൂമിലുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്‍.

എനിക്ക് സന്തോഷമായി ആ കൂടിക്കാഴ്ച. കാലങ്ങളായി മനസ്സില്‍ താലോലിച്ച ഒരു സൈക്കിള്‍ ഷോപ്പ് എന്നുള്ള ആഗ്ര്ഹം നടന്നില്ലെങ്കിലും എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ തട്ടകത്തില്‍ ചാക്കപ്പായിയേട്ടന്റെ ഒരു സ്ഥാപനം കാണാനായല്ലോ… ഇന്ന് വൈകിട്ട് പച്ചക്കറി വാങ്ങാന്‍ പോയപ്പോഴും ഞാന്‍ അവിടേക്ക് നോക്കാന്‍ മറന്നില്ല.

[Dataprocessing erros shall be cleared out shortly. Blog readers may kindly excuse]

അഴീക്കോട് മാഷിന് ആദരാഞ്ജലികള്‍

2012-01-23T21:58:00.000-08:00

സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് മാഷിന് ആദരാഞ്ജലികള്‍

വേദനയില്‍ നിന്ന് മോചനം - cancer etc

2012-01-14T06:37:00.000-08:00

കാന്‍സര്‍, പക്ഷാഘാതം, വൃക്കരോഗം, ശയ്യാവലംബിയായ വാര്‍ദ്ധക്യം എന്നിവയാല്‍ ദുരിതപ്പെടുന്നവരെ വേദനയില്‍ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കേണ്ടത് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ധാര്‍മ്മിക ബാദ്ധ്യതയാണ്.

അപരന്റെ വേദന തന്റെകൂടി വേദനയാണെന്നറിയുന്ന തിരിച്ചറിവാണ് സാന്ത്വന പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ കാതല്‍. കുടുംബാംഗങ്ങളും അയല്‍ക്കാരും ഡോക്ടര്‍മാരും നേഴ്സുമാരും ചേര്‍ന്ന കൂട്ടാ‍യ കാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ അസുഖമനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക് ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വേദനയില്‍ നിന്ന് മോചനത്തിന്റെ വഴിയൊരുക്കേണ്ടത് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ കടമയാണ്.

ഈ ലക്ഷ്യം മുന്‍ നിര്‍ത്തിയാണ് 1997 ല്‍ രൂപീകൃതമായ പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ സൊസൈറ്റി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്.

ഔട്ട് പേഷ്യന്റ് ക്ലിനിക്, കിടത്തിച്ചികിത്സാവിഭാഗം, ഗൃഹപരിചരണം, ഡോക്ടര്‍മാരേയും നഴ്സുമാരേയും സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകരേയും സാന്ത്വനപ്രവര്‍ത്തനത്തിന് സജ്ജമാക്കുന്നതിന്നുള്ള പരിശീലന കേന്ദ്രം എന്നിവ സൊസൈറ്റിയുടെ ഭാഗമാണ്.

ഇവിടുത്തെ എല്ലാ സേവനങ്ങളും സൌജന്യമാണ്. പ്രതിമാസം ഏകദേശം അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ ചെലവു വരുന്നുണ്ട്. നല്ലവരായ നാട്ടുകാരുടെ സംഭാവന കൊണ്ടാണ് ഇത് സാധ്യമാകുന്നത്.

ഈ കാരുണ്യപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കണ്ണിയാകൂ. വേദനിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണീരൊപ്പാന്‍ മുന്നോട്ട് വരൂ….

പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ സൊസൈറ്റി

പഴയ ജില്ലാ ആശുപത്രി കെട്ടിടം, തൃശ്ശൂര്‍ 680001

Phones 0487-2322128 [op] 0487-2321788 [ip]

Email: ppcs.thrissur@gmail.com

website: www.painandpalliativecarethrissur.org

സംഭാവനകള്‍ക്ക് ആദായനികുതി ആനുകൂല്യം ഉണ്ട്

+ ഞാന്‍ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകനാണ്. ഇന്ന് ഈ സ്ഥാപനത്തിലെ മിക്ക പ്രവര്‍ത്തകരും തെരുവിലും, റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷനിലും, ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡുകളിലും മറ്റു ഇടങ്ങളിലും നടന്ന് ഈ സംഘടനയെ പറ്റിയുള്ള ലഘുലേഖകള്‍ വിതരണം ചെയ്യുകയും സംഭാവനകള്‍ പിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

കൂട്ടം കൂട്ടമായി സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്ത്കരും, സ്റ്റാഫും, നഴ്സിങ്ങ് ട്രെയിനീസും പലയിടങ്ങളിലായി നില കൊണ്ടു. കാലത്ത് പത്ത് മണി മുതല്‍ വൈകിട്ട് നാലുമണി വരെ. ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരുള്ള ഒരു ടീമായിരുന്നു. സിമി, മെല്‍ വി, വിനയും ഞാനും പാറമേക്കാവ് സബ് വേക്കടുത്തായിരുന്നു കളക്ഷന്‍ ബോക്സും ലഘുലേഖകളുമായി നിന്നത്. അടുത്തായി തന്നെ രാധേടത്തി, ബിജി, മിനി, ഗോകുല്‍ ദാസ് എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജനങ്ങളെ ബോധവാരാക്കുകയും അവരാല്‍ കഴിയുന്നത് കളക്ഷന്‍ ബോക്സില്‍ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു നല്ല ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന്.

നാളെ ജനുവരി 15 – പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ ഡേ ആയി ആചരിക്കുന്നു. ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് 3 മണിക്ക് ബഹുമാനപ്പെട്ട ശ്രീ തേറമ്പില്‍ രാമകൃഷ്ണന്‍ MLA യുടെ പ്രഭാഷണവും മറ്റു പരിപാടികളും ഉണ്ടായിരിക്കും.

ഈ പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു അംഗമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു. വേദന അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു കൈത്താങ്ങായി എന്നാലാവുന്നത് ഞാനും ഇവിടെ ചെയ്യുന്നു. തല്‍ക്കാലം ഒന്നരാടം ദിവസങ്ങളില്‍ കാലത്ത് പത്ത് മണി മുതല്‍ രണ്ട് മണി വരെ ആണ് എന്റെ പ്രവര്‍ത്തി ദിവസങ്ങള്‍. സമീപ ഭാവിയില്‍ കൂടുതല്‍ സമയം ഇവിടെ വേദനയനുഭവിക്കുന്ന കാന്‍സര്‍ രോഗികള്‍ക്കൊപ്പം ചിലവഴിക്കും.

BLOG READERS MAY KINDLY FORWARD LINK OF THIS POST TO YOUR FRIEND CIRCLE WORLD-WIDE

എന്നാലും അവളങ്ങിനെ ചെയ്തുവല്ലോ... ?

2012-01-10T08:57:00.000-08:00

ഇക്കൊല്ലം പതിവിനുവിപരീതമായി ഗീത സ്വാമിപൂജക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ഇടക്കാലത്ത് അവളുടെ വിളിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ശ്രീരാമനായിരുന്നു വിളിക്കാറ്.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ചെറായില്‍ നിന്ന് അയ്യപ്പന്മാര്‍ ശബരിമലക്കുള്ള യാത്രാമദ്ധ്യേ കെട്ടിറക്കി അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ വരുന്ന പതിവുണ്‍ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. എന്റെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ ഇവരുടെ കൂടെയാണ്‍ മലക്ക് പോയിരുന്നത്.

പുന്നയൂര്‍ക്കുളത്തിന്നടുത്ത് ചെറായിലുള്ള പുരാതന തറവാട്ടുകാരാണ് ശബരിമലക്ക് പണ്ട് നടന്ന് പോയിരുന്നത്. എന്റെ ഗ്രാമമായ ചെറുവത്താനി ചെറായില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്‍ട് പത്തുകിലോമീറ്റര്‍ വരും.

പണ്ടൊക്കെ അയ്യപ്പ്മനാര്‍ എന്റെ തറവാട്ടില്‍ വന്ന് വൈകിട്ട് കുളികഴിഞ്ഞ്, രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ ഉടുക്കുകൊട്ടി അയ്യപ്പചരിത്രം പാടും. എന്നിട്ട് അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് അല്പം വിശ്രമിച്ച് പുലര്‍ച്ചയോടെ നടത്തം തുടങ്ങും. എരുമേലിയില്‍ ചെന്ന് പേട്ടതുള്ളി മലചവിട്ടും. അങ്ങിനെ ദിവസങ്ങളെടുക്കം സന്നിധാനത്തിലെത്താന്‍.

ഇന്ന് നടന്ന് പോകുന്നവര്‍ വിരളം. എന്നാലും അയ്യപ്പന്മാര്‍ ഞങ്ങളുടെ വെട്ടിയാട്ടില്‍ തറവാട്ടില്‍ ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിന് വരും. വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള ചടങ്ങ് പരമ്പരകളായി നിലനിര്‍ത്തുന്നു. ഇപ്പോളുള്ള കൃഷ്ണക്കുട്ടി സ്വാമിയുടെ പിതാവിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യം മല ചവിട്ടിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്ന് വെളിച്ചപാടിന്റെ പോലെ നീട്ടിയ തലമുടി ഉണ്ടായിരുന്നു. പേര് ഓര്‍മ്മയില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ താവഴിയായി ഇപ്പോള്‍ മകന്‍ കൃഷ്ണന്‍ കുട്ടി ആ ചടങ്ങ് നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നു. സാധാരണ അവര്‍ സന്ധ്യ്യാകുമ്പോളെക്കും എത്തുക പതിവായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എയര്‍ കണ്ടീഷന്‍ഡ് വാഹനമൊക്കെ ആയപ്പോള്‍ പതിവിന് വിപരീതമായി ഏഴ് മണി കഴിഞ്ഞാണ് എത്തിയത്.

അയ്യപ്പന്മാര്‍ വരുന്ന ദിവസം ഒരു ഉത്സവമായി ഞങ്ങള്‍ നാട്ടുകാരെയെല്ലാം ക്ഷണിക്കും. നിറയെ ലൈറ്റിടും. തോരണങ്ങളും.

അയ്യപ്പന്മാര്‍ എത്തി ശ്രീരാമന്‍ അവരുടെ കാല്‍ കഴുകാന്‍ കിണ്ടിയില്‍ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴിച്ചുകൊടുത്തു. വീട്ടിലെ പ്രധാന ഹോളില്‍ അവര്‍ കെട്ടിറക്കി, ദേഹശുദ്ധി വരുത്തി ഭജന തുടങ്ങി. ആരും ഉടുക്ക് കൊട്ടിയില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും ഉടുക്കുകൊട്ടിപ്പാടാന്‍ അറിയുമായിരിക്കില്ല.

പ്കരം വട്ടത്തിലുള്ള ഒരു ഉപകരണത്തില്‍ കൊട്ടിപ്പാടി. ആ ഉപകരണത്തിന്റെ പേര് ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല. ഒരു മണിക്കൂറ് ഭജന പാടി അവര്‍ ഭക്ഷണത്തിന് ഇരുന്നു. അവരെ ഊട്ടിയതിന് ശേഷമേ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും കഴിക്കൂ…

അയ്യപ്പന്മാര്‍ കഴിച്ചതിന് ശേഷം വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഉണ്ണാനിരുന്നു. ഞാനും എന്റെ ശ്രീമതി ബീനയും ചടങ്ങിന് തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്നെത്തിയിരുന്നു. അവിടെ ഹംസക്കായെയും മൈനത്തായേയും കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ എന്തു ചടങ്ങിനും ഇവര്‍ ക്ഷണിക്ക്പ്പെടും, അതുപോലെ അവരുടെ വീട്ടിലെ ചടങ്ങിനും.

ഹംസക്കായുടെ മോന്റെ നിക്കാഹിന് എന്നെ ക്ഷണിക്കാന്‍ മറന്നു. ഞാന്‍ തൃശ്ശൂരിലായ കാരണം പെട്ടെന്ന് അവര്‍ ഓര്‍ത്തില്ല. തന്നെയുമല്ല പുതിയാപ്ല വിദേശത്ത് നിന്നെത്തിയത് തലേ ദിവസമായിരുന്നത്രെ.

പുതിയാപളയേയും പെണ്ണിനേയും ഞങ്ങള്‍ ന്യൂ ഇയര്‍ ഈവിന്‍ തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് കണ്‍ടിരുന്നു. ഇന്നെത്തെ ചടങ്ങിന് അവരെ കണ്ടില്ല. അവര്‍ ഹണിമൂണ്‍ ടൂറിലായിരുന്നു.

എല്ലാം കൊണ്ടും എല്ലാവര്‍ക്കും സന്തോഷം പകരുന്ന ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഈ ദിനമെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ച് ഒരു മൂലക്കിരുന്നു. എന്റെ കാലിലെ അസുഖം ഒരു പ്രശ്നവും ആയിരുന്നു. അയ്യപ്പന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ ചെരുപ്പിട്ട് നടക്കുവാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഇതേ പോലെയുള്ള ഒരു സ്വാമിപൂജക്കാണ് ഞാന്‍ ആദ്യ്മായി പാറുകുട്ടിയെ പരിചയപ്പെട്ടത്. ഇന്നവളെ അവിടെ കണ്ടില്ല. കൂട്ടത്തില്‍ പലരേയും.

പതിനൊന്ന് മണിയാകുമ്പോളേക്കും അയ്യപ്പന്മാര്‍ അടുത്ത താവളം ലക്ഷ്യമാക്കി പിരിഞ്ഞു, കൂട്ടത്തില്‍ നാട്ടുകാരും. ഞാനും ബീനയും ഔട്ട് ഹൌസില്‍ ഉറങ്ങി.

കാലത്തെണീറ്റ് കുളിക്കാന്‍ ശുഭ ചൂടുവെള്ളം കൊണ്ട് തന്നു. തറവാട്ടില്‍ ധാരാളം വിറകുള്ളതിനാല്‍ പണിക്കാര്‍ കാലത്ത വലിയ ചെമ്പില്‍ വെള്ളം ചൂടാക്കി ഇടും, ആവശ്യക്കാര്‍ അലുമിനിയം പാട്ടയില്‍ എടുത്തോണ്‍ട് പോകും. എനിക്ക് കുളിക്കാനുള്ളത് ശുഭ കൊണ്ടത്തരും. തറവാട്ടിലെ പണിക്കാരിത്തി പെണ്‍കുട്ടിയാണ് ശുഭ.

പണിക്കാരിയാണെങ്കിലും ശുഭയെ അത്തരത്തില്‍ കാണാറില്ല. ഒരു അംഗത്തെപ്പോലെ തന്നെ. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും എല്ലാം വീട്ടുകാരൊന്നിച്ച്. ശുഭക്ക് എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആ വീട്ടിലുണ്ട്. ഞാന്‍ ഇടക്ക് ഉടുപ്പുകള്‍ വാങ്ങിക്കൊടുക്കാറുണ്ട് അവള്‍ക്ക്. ഞങ്ങളുടെ വെട്ടിയാട്ടില്‍ തറവാട്ടിലെ വിളക്കാണ് ശുഭ.

ഞാന്‍ തറവാട്ടില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടുമ്പോള്‍ ഒരാഴ്ചയാണ് പോയി താമസിക്കുക. ഇപ്പോള്‍ കിട്ടനും ചുക്കിയും ഇല്ലാത്തതിനാല് പണ്ടത്തെപ്പോലെ പോകാറില്ല.

അയലത്തെ വീട്ടിലെ ഷെല്‍ജി, ഗ്രീഷ്മ, തക്കുടു, ചിടു എന്നിവര്‍ ഞാന്‍ എത്തുമ്പോള്‍ വരും. ഇന്ന് ചിടുവുമായി മാത്രം വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരോടൊന്നും സൊള്ളാന്‍ ഞാന്‍ പോയില്ല. എന്തോ ഓര്‍ത്ത് അങ്ങിനെ ഒരു മൂലക്കിരുന്നു.

അമ്മിണിയേട്ടത്തി കയറി വന്നപ്പോളാണ് മൌനത്തെ കെട്ടഴിക്കാനായത്. അമ്മിണിയെട്ടത്തിയുടെ കെട്ടിയോന്‍ വേലായുധേട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ പാടത്തും പറമ്പിലും പണിയെടുക്കുന്ന ആളായിരുന്നു. പിന്നെ പശുവിനെ കറക്കാനും എല്ലാത്തിനും വേലായുധേട്ടന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. വേലായുധേട്ടന് ഇടാന്‍ എന്റെ അച്ചന്‍ അമേരിക്കന്‍ കൌബോയ് തൊപ്പി കൊളംബോയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് കൊടുക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ആ നല്ലവനായ വേലായുധേട്ടന്‍ അകാലത്തില്‍ ചരമമടഞ്ഞു.

കാലത്തെ കുളിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗീത ഒരു കപ്പ് നല്ല പാല്‍ചായ ഉണ്‍ടാക്കിത്തന്നു. സാധാരണ ഞാന്‍ സുലൈമാനി ആണ് കുടിക്കാറ്. തറവാട്ടില്‍ പോകുമ്പോളാ പാല്‍ചായ കുടിക്കാറ്. വടക്കേലേ രഘവേട്ടന്റെ വീട്ടീന്ന് ആണ്‍ ചായക്കുള്ള പാല് കാലത്ത് കിട്ടുക. ചായ കുടിച്ചതിന്‍ ശേഷം പുട്ടും കടലയും പപ്പടവും കൂട്ടി ഒരു ഹെവി പ്രാതല്‍. വയര്‍ ശരിക്കും നിറഞ്ഞു.

പെട്ടിയെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് ബീനയേയും കൂട്ടി കപ്ലിയങ്ങാട്ട് ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിലും അതിന് ശേഷം വെട്ടിയാട്ടില്‍ കുടുംബക്ഷേത്രത്തിലും പോയി തൊഴുതു. ഇത്തവണ തറവാട്ടമ്പലത്തില്‍ പോയപ്പോള്‍ വണ്ടി മറ്റൊരു വീട്ടുമുറ്റത്താണ് നിര്‍ത്തിയത്. ഒന്ന് രണ്ട് വീട്ടുമുറ്റത്ത് കൂടി അമ്പലത്തില്‍ കയറി തൊഴുതു. പാമ്പിന്‍ കാവിലും തൊഴുതു. മടക്കം ഒരു കുടുംബവീട്ടില്‍ കയറി ജയന്തിയോട് കുശലം പറഞ്ഞു.

മകരമാസത്തിലെ തിരുവോണം നാളിലാണ് തറവാട്ടമ്പലത്തിലെ പ്രതിഷ്ടാദിനം. അവരുടെ ക്ഷണപ്രകാരം ഞാനും ബീനയും എത്താമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.

വാഹനം കുന്നംകുളം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാന്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ ഓര്‍മ്മ്കള്‍ വീണ്ടും പാറുകുട്ടിയില്‍ ചെന്നെത്തി. ഒരിക്കലും തറവാട്ടില്‍ പോയാല്‍ പിറ്റേ ദിവസം തിരിക്കാറില്ല. ചുരുങ്ങിയത് ഒരു ആഴ്ചയെങ്കിലും താമസിച്ചേ തിരിക്കൂ…

എന്റെ വാലെന്ന പോലെ പാറുകുട്ടി പലയിടത്തും വരും. ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലതും ഉണ്ടാക്കിത്തരും. പാര്‍ക്കാടി അമ്പലത്തിലും പുഞ്ചപ്പാടത്തെ അയ്യപ്പന്‍ കാവിലും പലയിടത്തും എന്റെ കൂടെ വരാറുണ്ട്. കാലത്ത് കുളി കഴിഞ്ഞ് തുളസിക്കതിര്‍ ചൂടി വരുന്ന പാറുകുട്ടി സുന്ദരിയാണ്. അവളെ മോഹിക്കാത്തവര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില്‍.

[ഈ കഥ അല്പം നീണ്‍ടതാണ്‍, ചുരുക്കി അടുത്ത ലക്കത്തോട് കൂടി അവസാനിപ്പിക്കാം]

അമ്മയെ ഓര്‍ക്കാനൊരു നിമിത്തമായി രാധേച്ചി

2012-01-03T09:30:00.001-08:00

ഞാന്‍ പലവട്ടം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു എന്റെ ഈയിടെയുള്ള പാലിയേറ്റീവ് ക്ലിനിക്കിലെ സന്നദ്ധസേവാ പ്രവര്‍ത്തനം. കേന്‍സര്‍ രോഗികള്‍ക്കുള്ള സാന്ത്വന ചികിത്സകളുടെ ഒരു ഭാഗമാകാന്‍ ഈ എനിക്കായി.

അവിടെ പോകുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെ മറക്കുന്നു. എന്നാലയത് മറ്റു പ്രവര്‍ത്തകരെ പോലെ ചെയ്യുന്നു. എന്റെ വേദനകളെ മറന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സന്തോഷം പകരുന്നു. പണികളിലേര്‍പ്പെടുമ്പോള്‍ വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ ചിലരെ കിട്ടും.

എന്റെ കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ സുപ്രഭാതം ഇങ്ങിനെ വിരിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്ന് ഞാനുദ്ദേശിച്ചത് ഇന്നെലെ ആയിരുന്നു. പതിവിലും വൈകിയാണെണീറ്റത്. “എന്താ ഇങ്ങിനെ കിടന്നാല്‍ മതിയോ, മീന്‍ വാങ്ങാന്‍ പോകേണ്ടേ…?” എന്ന എന്റെ ശ്രീമതി ബീനാമ്മയുടെ സ്വരമോ ശകാരമോ ഒക്കെ കേട്ടായിരുന്നു എന്റെ പ്രഭാതം വിരിഞ്ഞത്.

കുറച്ച് ദിവസമായി എന്നും മീനും ഇറച്ചിയുമാണ്‍. ഇവിടെ മക്കള്‍ വന്നാലങ്ങിനെയാണ്‍. ബീനാമ്മക്കാണെങ്കില്‍ അതാണ്‍ പ്രിയം. എനിക്ക് വല്ലപ്പോഴും മതി മാംസാഹാരം. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു രണ്ട് മൂന്നുദിവസം പച്ചക്കറി മതിയെന്ന്. പക്ഷെ എനെ പെമ്പറന്നോത്തി എന്നെ വിടാനുള്ള ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവള്‍ തന്നെ ഒരു ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് സ്റ്റോറില്‍ പോയി അതുമിതുമൊക്കെ വാങ്ങിച്ചോണ്ട് പോന്നു.

എനിക്ക് ഇഷ്ടം ചെറുമീനിനോടാണ്‍. കൊഴുവ, പരല്‍, പൂട്ട, കോലാന്‍, മത്തി, മുള്ളന്‍. അവള്‍ക്കാണെങ്കില്‍ വലിയ മീന്‍ വേണം. അപ്പോള്‍ ചന്തയില്‍ പോകുന്ന അന്ന് അവള്‍ക്ക് ഒരു സ്മോള്‍ പീസ് കിങ്ങ് ഫിഷും, സ്രാവും വാങ്ങും, എനിക്ക് അരക്കിലോ വീതം കൊഴുവ, മുള്ളന്‍ പിന്നെ ഒന്നോ രണ്ടോ കിലോ മത്തി. എല്ലാം വാങ്ങിയാല്‍ അവള്‍ക്കൊരു കുഴപ്പം ഉണ്‍ട്,

വലിയ മീനുകള്‍ ചന്തയില്‍ നിന്ന് നന്നാക്കി നുറുക്കിത്തരും. അത് മാത്രം വെക്കും ആദ്യത്തെ ദിവസങ്ങളില്‍. പിന്നെ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ കുഞ്ഞുമീനുകളെ പുറത്തെടുക്കൂ. ഞാന്‍ അങ്ങ് ക്ഷമിച്ചേക്കും. പാവം പെണ്ണ് എന്ന് വിചാരിച്ച്. എനിക്ക് ചില ദിവസങ്ങളില് പിരാന്ത് വരാറുണ്ട്, അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തട്ടിക്കയറും…”എന്താടീ കോന്തീ‍ മത്തി വെക്കാഞ്ഞേ കൊഴുവ വെക്കാഞ്ഞേ…”

“അതേ നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലേ എന്റെ കയ്യ് നോവുന്ന കാര്യം. നാളെ പണിക്കാരിത്തി വരുമ്പോള്‍ ചാള നന്നാക്കി കറി വെക്കാം..”

എന്റെ മട്ട് ശരിയല്ലാ എന്ന് കണ്ടാല്‍ അവള്‍ തന്നെ മത്തിക്കറി വൈകുന്നേരമാകുമ്പോളെക്കും ഉണ്ടാക്കും. ഞാന്‍ ചിരിച്ചോണ്ട് മത്തിക്കറിയും കൊഴുവയും ഇരുന്ന് തിന്നും..

അങ്ങിനെ ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് കുളിയും തേവാരമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നേരെ പാലിയേറ്റിവ് ക്ലിനീക്കിലേക്ക് തിരിച്ചു. എന്നും കാറില്‍ അവിടെ പോയി വരാന്‍ ഉള്ള സാമ്പത്തികം ഇപ്പോള്‍ ഇല്ല. കൊക്കാലയില്‍ നിന്ന് ബസ്സ് കയറി വടക്കേ ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ഇറങ്ങി നടക്കും. അപ്പോല്‍ ഫുട്ട് പാ‍ത്തിലെ സെക്കന്റ് സെയിത്സിന്‍ വെച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ നോക്കി, മോഡല്‍ ഗേള്‍സ് സ്കൂള്‍ സ്റ്റോപ്പിലെ കുട്ടികളോട് സൌഹൃദസംഭാഷണം ഒക്കെ നടത്തി, സ്വപ്ന തിയേറ്ററിലെ സിനിമാ പോസ്റ്ററുകള്‍ നോക്കി, ആലൂക്കാസിന്റെ മുന്നില്‍ കൂടി നടന്ന്, പാറമേക്കാവിലമ്മയെ വണങ്ങി നടക്കുമ്പോളേക്കും പാലിയേറ്റീവ് ക്ലിനിക്ക് എത്തി.

ഞാന്‍ ക്ലിനിക്കില്‍ എത്തിയാലുടന്‍ മുകളിലെ ഇന്‍ പേഷ്യന്റ് വിഭാഗത്തിലെത്തും. രാധേട്ടത്തിയെ ആണ്‍ ആദ്യം കാണുക. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ നഴ്സിങ്ങ് വിഭാഗത്തിന്റെ ജീവനാഡിയാണ്‍ രാധേട്ടത്തി. രാധേട്ടത്തിയെ കാണാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഗോവണി കയറിയെത്തുന്നത് നഴ്സിങ്ങ് സ്റ്റേഷനില്‍ മുന്നിലാണ്‍. അവിടെ ഉള്ള പെങ്കുട്ടീസിനോട് കുശലം പറഞ്ഞിട്ടേ രാധേട്ടത്തി നില്‍ക്ക്ന്നിടത്തേക്ക് പോകൂ.. രാധേട്ടത്തി ഇങ്ങിനെ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

രാധേട്ടത്തി മെഡിക്കല്‍ കോളേജില് നിന്ന് റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത വ്യക്തിയാണ്‍. സദാ പുഞ്ചിരിച്ച മുഖം. വളരെ പ്രസന്നവതിയായിട്ടായിരിക്കും എപ്പോളും. ഇന്ന് ഞാന്‍ മുകളില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ നഴ്സസ് കുട്ടികളായ വിന്‍സി, ഷൈനി, സുബൈദയുടെ കൂടാതെ ഒരു ഗേളും പിന്നെ ഡോക്ടര്‍ സജിതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡോ‍ക്ടര്‍ സജിത ഒരു കുട്ടി ഡോക്ടറാണ്‍ എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍. ഞാന്‍ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ദിവസം എന്നോട് പറഞ്ഞു… “എനിക്ക് ഏഴ് വയസ്സായ ഒരു കുട്ടിയും പിന്നെയും കിന്‍ഡര്‍ ഗാര്‍ട്ടനില്‍ പഠിക്കുന്ന മറ്റൊരു കുട്ടിയും ഉണ്ടെന്ന്…. അതായത് ഞാന്‍ ഒരു കുട്ടിയല്ലായെന്ന്………”

എന്നാലും സജിത എനിക്ക് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെ ആണ്‍. ഒരു ഡോക്ടറുടെ തലക്കനമോ മറ്റൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു പാവം. എനിക്കവരെ ഇഷ്ടവും ബഹുമാനവും ആണ്‍. ഒരു ദിവസം മക്കളെ കാണാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോകണം. ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ അത് വാങ്ങി.

വിന്‍സി കൊണ്ട് വന്ന കേക്ക് അവിടെ വെച്ച് മുറിക്കുമ്പോള്‍ ഷൈനി പറഞ്ഞു കത്തി നനച്ച് മുറിക്കാന്‍. അപ്പോള്‍ ചിതറില്ല. എനിക്ക് അത് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. അപ്പോളേക്കും രാധേട്ടത്തി എത്തി, ഏട്ടത്തി തന്നെ കേക്ക് മുറിച്ച് ആദ്യം എനിക്ക് തന്നു. ഞാന്‍ അവിടെ കുറച്ച് നേരം നിന്നിട്ട് താഴെക്ക് പോയി.

മുകളിലെത്തെ നിലയിലുള്ള രോഗികളില്‍ ചിലരുടെ അടുത്ത് പോകാറുണ്ട്. അവരോട് കുശലം പറയുമ്പോള്‍ അവര്‍ അവരുടെ വേദന കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് മറക്കും. നമ്മുടെ സാമീപ്യം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്‍ മിക്ക കേന്‍സര്‍ രോഗികളും. അവര്‍ക്ക് പ്രധാനമായും മോര്‍ഫിന്‍ തുടങ്ങിയ വേദനസംഹാരികളാണ്‍ നല്‍കുന്നത്. ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സാന്ത്വന പരിചരണം അവര്‍ക്ക് വേദനസംഹാരികളേക്കാല്‍ വിലപ്പെട്ടതാകാറുണ്ട്.

ചിലര്‍ കൌണ്‍സിലിങ്ങ് നടത്തുന്ന സുശീല ചേച്ചിയുടെ മുന്നില്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടാറുണ്ട്. ഇന്ന് സുശീല ചേച്ചി പതിവിലും തിളങ്ങിയിരുന്നു. ഷീ ഈസ് മോര്‍ ക്യൂട്ട് ഇന്‍ സാരീ. ഓരോരുത്തര്‍ക്ക് ഇണങ്ങുന്ന ഓരോ വേഷമുണ്ട്. ഇന്നവര്‍ നല്ല ഒരു കോട്ടണ്‍ സാരിയാണുടുത്തിരുന്നത്. പിന്നെ ചെമ്പിച്ച മുടിയും, എല്ലാം കൊണ്ടും നയനമനോഹരമായിരുന്നു ആ ലുക്ക്. ഞാന്‍ ലാത്തിയടിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ഇന്ന് നേരത്തെ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഏട്ടത്തിയുടെ മകള്‍ക്ക് ഇന്ന് ബിപി യുടെ എന്തോ ഇഷ്യൂ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. ഏട്ടത്തിയുടെ മകളുടെ കുട്ടി ഉണ്ടവിടെ. ഞാന്‍ അവനെ കാണാന്‍ ചെല്ലാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കുറച്ച് നാളായി. പക്ഷെ പറ്റിയില്ല.

പാലിയേറ്റീവ് ക്ലിനിക്കില്‍ ഉള്ള എല്ലാ സ്റ്റാഫിന്റേയും സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകരുടേയും വീട്ടില്‍ അടുത്ത് തന്നെ പോകണം. പക്ഷെ ഒറ്റക്ക് പോകാനൊരു ചമ്മല്‍. അതിനാല്‍ ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടിന്‍ വിളിക്കണം. പറ്റിയ ആള്‍ രാധേട്ടത്തി ആണ്‍. പക്ഷെ ഏട്ടത്തിക്ക് എപ്പോളും പണിയാണ്‍. പിന്നെ പറ്റിയവര്‍ ഇന്ദിര ചേച്ചി, സുനന്ദച്ചേച്ചി, ഹെലന്‍ ചേച്ചി, ലിസി ചേച്ചി, ശിവദാസേട്ടന്‍ മുതല് പേരൊക്കെ ഉണ്ട്, അവരെ ആരെങ്കിലും ചാക്കിടണം.

നമുക്കൊക്കെ പ്രായമായി വരികയല്ലേ. ഇനി കാത്തിരുന്ന് കാത്തിരുന്ന് മനസ്സിലുള്ളതൊക്കെ സാധിക്കാതെ വന്നാലോ…? അപ്പോള്‍ ചേച്ചിമാരേ ചേട്ടന്മാരേ എല്ലാരും എന്റെ കൂടെ പോന്നോളൂ വീടുകളിലേക്ക്. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു സിനിമാ നടി ചേച്ചിയുള്ളത് പാലിയേറ്റീവ് ക്ലിനിക്കില്‍ പലര്‍ക്കും അറിയില്ല. അതാണ്‍ ഇന്ദിര ചേച്ചി…. എന്റെ ഒരു കഥ സിനിമ ആക്കുന്നുണ്ട്. അതില്‍ ഇന്ദിര ചേച്ചിയേയും സുശീല ചേച്ചിയും അഭിനയിപ്പിക്കണം എന്നുണ്ട്. അവര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ കാശൊന്നും കൊടുക്കേണ്ടി വരില്ലല്ലോ‍.. പിന്നെ വേണമെങ്കില്‍ നേഴ്സസ് സ്റ്റേഷനിലുള്ള കുട്ടികളേയും കാന്‍ വസ്സ് ചെയ്യാം. പുതുമുഖ നടികളെ അഭിനയിപ്പിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഇങ്ങോട്ട് കാശ് കിട്ടും, അതുകൊണ്ട് നിര്‍മ്മാണച്ചിലവെല്ലാം മുട്ടും.

അങ്ങിനെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാന്‍ എന്റെ പ്രവര്‍ത്തന മണ്ഡലമായ താഴെത്തെ നിലയിലെത്തി. ഞാന്‍ ഒരിടത്തും ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കില്ല. അതിന്‍ എന്നെ ഇടക്ക് അരവിന്ദേട്ടന്‍ ശാസിക്കാറും ഉണ്ട്. ഞാനതൊന്നും കാര്യമാക്കാറില്ല. നമുക്ക് സന്തോഷം പകരുന്ന അന്തരീക്ഷമാണല്ലോ നമുക്ക് കുളിര്‍മ്മ പകരുന്നത്.

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ഫ്രണ്ട് ഡസ്കില്‍ ചേട്ടന്മാരുടെ കൂടെ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു. അതിലിടക്ക് മെഡിസിന്‍ സെക്ഷനില്‍ ആള്‍ കുറവാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടോടി. അവിടെ മെറീന ചേച്ചിക്ക് തുണയായി ഞാന്‍ ഇരുന്നു. എനിക്ക് മരുന്നിന്റെ പേരുകള്‍ വലിയ പിടുത്തമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാലും കുറേശ്ശെ പഠിച്ചെടുക്കാനായി. ഞാന്‍ അവിടെ മുന്‍പും ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പണിയുള്ള ഒരു സെക്ഷനാണ്‍ ഇത്. ഹെല്‍ത്ത് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ നിന്നുള്ള സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ആശുപത്രികാര്യങ്ങള്‍ നന്നായി അറിയാമല്ലോ. അവരില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ പലതും പഠിക്കുന്നു.

അങ്ങിനെ പണിയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോള്‍ മെറീന ചേച്ചി പറഞ്ഞു..”എനിക്ക് നേരത്തെ പോകണം. വീട്ടില് പണിക്കാരുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ചായയും കടിയും കൊടുക്കണം” അവര്‍ പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റക്കായി. എനിക്ക് ഒറ്റക്ക് ആ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് നോക്കാനറിയില്ല. തിരക്ക് കൂടിയാല്‍ ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പുതുമുഖം അവിടെയെത്തി. നരച്ച് മുടി ബോബ് ചെയ്ത ഒരു ചേച്ചി. അവരുടെ നെറ്റിയിലെ ചന്ദനക്കുറി ഞാന്‍ പണ്ടേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

“എന്താ ചേച്ചിയുടെ പേര്‍..? “

“ഞാന്‍ രാധ. എന്നെ രാധേച്ചി എന്ന് വിളിക്കാം..”

ഞങ്ങള്‍ ജോലിക്കിടക്ക് പലതും പറഞ്ഞ് സ്വയം പരിചയപ്പെട്ടു. ചേച്ചി ഇന്‍ഡ്യന്‍ ബേങ്കില്‍ നിന്ന് റിട്ടയര്‍ ചെയ്തതാണ്‍. എന്റെ സുഹൃത്ത് പി എം ജോസിനെ അറിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ചേച്ചിക്ക് സന്തോഷമായി. അവരുടെ സീനിയര്‍ ഓഫീസറായിരുന്നത്രെ അദ്ദേഹം. ഞാന്‍ രാജന്‍ ബാബുവിനെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ചേച്ചിക്ക് ഓര്‍ത്തെടുക്കാനായില്ല. ചെന്നെയില്‍ നിന്നാണ്‍ രാജന്‍ ബാബു റിട്ടയര്‍ ചെയ്തത്. രാജന്‍ ബാബുവിന്‍ ഹാര്‍ട്ട് സര്‍ജ്ജറി സമയത് എന്റെ മകന്‍ രക്തം നല്‍കിയിരുന്നു.

ഞാന്‍ വീണ്ടും ചേച്ചിയുടെ ചന്ദനക്കുറിയിലെത്തി. എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ചേച്ചിയുടെ വീട് എന്റ്റെ തറവാട് പോലെ ഒരു പുരാതന കുടുംബത്തിന്റെ സ്റ്റൈലിലായിരുന്നു. എന്തോ എനിക്കങ്ങിനെ തോന്നി. പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ ചേച്ചിയുടെ വീട് സാധാരണ ഇപ്പോളുള്ള വീടുകളെപോലെ ആണ്‍.

ചേച്ചി മാതാ അമൃതാനന്ദമയീ ദേവിയുടെ ഡിവോട്ടീ ആണ്‍. ശിഷ്ട ജീവിതം പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഇത്തരത്തിലുള്ള പാലിയേറ്റീവ് പ്രവര്‍ത്തനമുമായി പോകുന്നു.

എന്റെ കുടുംബവും അമ്മക്ക് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നെ പറ്റി അറിയാന്‍ ചേച്ചിക്കും ഉത്സാഹമായി. എന്റെ അനുജനുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങളും പിന്നീട് അമ്മയുടെ മുന്നിലെത്താനുണ്ടായ സംഭവബഹുലമായ സാഹചര്യങ്ങളും വലിയ ഒരു കഥയാണ്‍. അനുജനെ അമ്മ റീമോള്‍ഡ് ചെയ്ത് പണിയെടുത്ത് ജീവിക്കാന്‍ പ്രാപ്തനാക്കി എന്ന് ചുരുക്കത്തില്‍ പറയാം. തന്മൂ‍ലം പരേതയായ എന്റെ അമ്മയും മാതാ അമൃതാനന്ദമയീ ദേവിയുടെ ഡിവോട്ടിയായിത്തീര്‍ന്നു.

ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ രണ്ട് പേരും പെറ്റമ്മയെ ചേച്ചി എന്നാ വിളിച്ച് പോന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ഇളയ അമ്മാമന്‍ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടാണ്‍ അങ്ങിനെ ശീലിച്ചത്. പെറ്റമ്മയെ ഒരിക്കലെങ്കിലും അമ്മയെന്ന് വിളിക്കാനായില്ല. ചേച്ചിയുടെ അമ്മയെ അമ്മയെന്ന് വിളിച്ചു. അമ്മാമന്മാരെ ചേട്ടനെന്നും. ഇതൊക്കെ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും എഴുതിയിട്ടുണ്‍ട്.

എന്റെ തറവാട്ടില്‍ അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പൂജാമുറിയും കെടാവിളക്കും ഉണ്ട്. എന്നാല്‍ ചേച്ചിയുടെ വയസ്സ് കാലത്തെ താ‍മസം കയ്യാലയിലെ തട്ടിട്ടൊരു മുറിയിലായിരുന്നു. അതിലും അമ്മയുടെ ഒരു പടം വെച്ച് പൂജിച്ചിരുന്നു. കാലത്ത് കുളി കഴിഞ്ഞാല്‍ വയ്യാത്തകാലും വെച്ച് ചുറ്റുപാടും ഒരു തോട്ടിയുമായി നടന്ന് പൂക്കള്‍ പറിച്ച് മുറിയിലെത്തി സഹസ്രനാമം ജപിച്ച് ഈ പൂക്കള്‍ ആയിരത്തിഒന്ന് ഉരു അര്‍പ്പിക്കും. എന്നിട്ടെ ജലപാനം കഴിക്കൂ…

അങ്ങിനെ വയ്യാണ്ടായി കിടപ്പാകുന്നവരെ ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ഞങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷവും സമാധാനവും സമ്പത്തുമൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ചേച്ചി അമ്മക്ക് ചെയ്ത അര്‍ച്ചനയുടെ ഫലപ്രാപ്തിയാണ്‍.

നാട്ടുകാര്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും വേണ്ടാതായ എന്റെ അനുജന്‍ ഇന്ന് നല്ലൊരു പേര്‍ കേട്ട സിനിമാ നടനും, എഴുത്തുകാരനും, പ്രാസംഗികനും, ടി വി അവതാരകനും ആയ വി. കെ. ശ്രീരാമന്‍ ആയി. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം മാതാ അമൃതാനന്ദമയിക്ക് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ചേച്ചി ഉണ്‍ടായിരുന്നപ്പോള്‍ എന്നെ കൂടെ കൂടെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വള്ളിക്കാവില്‍ കൊണ്ട് പോ‍കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ മറക്കാനാകാത്ത ഒരു സംഭവം ഉണ്‍ടായി.

ഞാന്‍ ലോകം മുഴുവന്‍ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് മേന്‍ ആയിരുന്നു. മസ്കത്തിലും ദുബായിലും ജര്‍മ്മനിയിലും ഒക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തി മണ്ഡലം. എനിക്ക് രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നുറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ മരിക്കുന്നപോലെ ഉള്ളൊരു അനുഭവം എനിക്കുണ്ടാകാറുണ്ട്. ചികിത്സകള്‍ പലതും ചെയ്തുവെങ്കിലും ശരിയാ ഒരു വൈദ്യനും കണ്ടെത്താനായില്ല.

കൂടാതെ കൂടെകൂടെ വര്‍ന്ന തലവേദനയും എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നു. അസുഖം പൂര്‍ണ്ണമായും ഭേദമാകാതെ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു. താമസിയാതെ ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ചേച്ചി എന്നെ വള്ളിക്കാവില്‍ കൊണ്ട് പോയി അമ്മയെ കാണിപ്പിച്ചു.

ആയിരക്കണക്കിനാളുകളുള്ള വരിയില്‍ നിന്ന് അമ്മ എന്നെ പിടിച്ച് അടുത്തിരുത്തി. ആദ്യം എന്നോട് ചോദിച്ചത് രാമ്മോന്‍ വന്നില്ലേ എന്നാണ്‍. എനിക്ക് ആദ്യം കാര്യം പിടി കിട്ടിയില്ല. പിന്നീട് ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞപ്പോളാണ്‍ മനസ്സിലായത് എന്റെ സഹോദരന്‍ ശ്രീരാമനെ അമ്മ അങ്ങിനെയാണത്രെ വിളിക്കാറ്. അവന്‍ അമ്മ എവിടെ ഉണ്ടെങ്കിലും നേരെ കടന്ന് ചെല്ലാം.

എല്ലാവര്‍ക്കും ദര്‍ശനം കൊടുത്തതിന്‍ ശേഷം അമ്മ എനിക്കൊരു ചെറിയ ചന്ദനമുട്ടി തന്നു. തലവേദന വരുമ്പോള്‍ സ്വയം ചന്ദനം അര്‍ച്ച് നെറ്റിയില്‍ പുരട്ടാന്‍. ഞാന്‍ അഞ്ചു പത്തു തവണം അങ്ങിനെ ചെയ്തുകാണും. പിന്നെ കുറേകാലത്തേക്ക് തലവേദനയില്‍ നിന്ന് മോചനമുണ്ടായി.

പിന്നെ എന്റെ മരണ വിഭ്രാന്തിയും അമ്മ തന്നെ മാറ്റിത്തന്നു. അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു രാത്രി കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ അങ്ങിനെ തോന്നുമ്പോള്‍ “അമ്മ അമ്മാ അമ്മാ” എന്ന് വിളിച്ച് കരയാന്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങിനെ കുറച്ച് നാളുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ എന്റെ എല്ലാ അസുഖങ്ങളും മാറി എന്‍ന്‍ പറയാം. നമ്മുടെ രോഗം മാറുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ നമ്മെ ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടറെ മറക്കുന്ന പോലെ ഞാനും അമ്മയെ മറന്നു.

ഒരു നിമിത്തമെന്ന പോലെ രാധേച്ചിയെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോളാണ്‍ ഞാന്‍ അമ്മയെ ശരിക്കും ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത്. പൂജാമുറിയില്‍ അമ്മ ഉണ്ട്. വല്ല്‍പ്പോളും അമൃത ചാനലില്‍ അമ്മയെ കാണും. വള്ളിക്കാവില്‍ പോയി അമ്മയെ കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. ഇനി ഒരിക്കല്‍ രാധേച്ചിയുടെ കൂടെ വള്ളിക്കാവില്‍ പോയി അമ്മയെ കാണണം.

എന്റെ ചേച്ചി കിടപ്പാകുന്നത് വരെ പലപ്പോഴും അമ്മക്ക് ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ട് കൊടുക്കുമായിരുന്നു. അമ്മക്ക് അത് ഇഷ്ടമായിരുന്നത്രെ. എന്റെ ചേച്ചി വ്രത്ശുക്ദ്ധിയോടെ ആയിരുന്നു സ്വന്തം കൈകളാല്‍ ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്‍ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൃഷിയിടത്തില്‍ നിന്നുള്ള് പ്രത്യേക വിളവെടുത്താണ്‍ വീട്ടില്‍ ഇത് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്.

ആശ്രമത്തിലെ ഗാ‍യത്രിയെന്ന ബ്രിട്ടീഷ് വനിത മുഖാന്തിരമാണ്‍ ചേച്ചി എപ്പോഴും അമ്മയെ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്റെ ചേച്ചി ടീച്ചറായിരുന്നു, അതിനാല്‍ ഭാഷാ സ്വാധീന്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നാട് മുഴുവന്‍ ഭരിക്കാനുള്ള തന്റേടവും. അമ്മക്ക് ചേച്ചിയോട് പ്രത്യേക വാത്സല്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങിനെ വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ഓര്‍ക്കാതിരുന്ന അമ്മയെ രാധേച്ചിയില്‍ കൂടി എനിക്ക് ദര്‍ശിക്കാനായി. രാധേച്ചിയുടെ കുറ്റുമുക്കിലെ വീട് അവിടുത്തെ അമൃതകുടുംബവുമായി ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. ആഴ്ചയില് ഓരോ ദിവസം ഓരോ വീട്ടില്‍ പ്രാര്‍ഥനയും സത്സംഗവുമായി പരിപാടികള്‍.

രാധേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെ ഊഴമാകുമ്പോള്‍ ഞാനും കൂ‍ടാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചേച്ചിക്ക് അത് കേട്ട് സന്തോഷമായി. എനിക്കും…

ഞാനും ചേച്ചിയും ഒന്നിച്ചാണ് ഉച്ച്ക്ക് പാലിയേറ്റീവ് ക്ലിനിക്കില്‍ നിന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചത്. തികച്ചും ഒരു ധന്യമായ ദിനം ആയിരുന്നു രാധേച്ചിയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയില്‍ നിന്ന് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

Btw: അക്ഷരത്തെറ്റുകളുണ്ട്. തിരുത്തി വായിക്കാനപേക്ഷ. താമസിയാതെ തിരുത്താം.

മനസ്സേ നീ എങ്ങോട്ട്

2012-01-01T00:06:00.001-08:00

തട്ടകത്തിലെ പ്രധാ‍ന ഉത്സവം ആണ്‍ ഈ വര്‍ഷം ഫെബ്രുവരി 17 [1187 മകരം 24-ചൊവ്വ) നടക്കാന്‍ പോകുന്ന “കൂര്‍ക്കഞ്ചേരി ശ്രീ മാഹേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിലെ തൈപ്പൂയമഹോത്സവം.

വെളിയന്നൂര്‍ ഉത്സവക്കമ്മറ്റിയുടെ കീഴിലായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ “വെട്ടിയാട്ടില്‍” കുടുംബം. കാലാ കാലങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു തുക സംഭാവനയായി അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് വാര്‍ദ്ധക്യമായി, അദ്ധ്വാനിക്കാന്‍ വയ്യാതെ ആയി.

വര്‍ഷം തോറും കൊടുക്കാറുള്ള തുക നീക്കി വെച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് അത് അവര്‍ക്ക് നല്‍കുകയും ചെയ്തു. സാധാരണ ഈ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഉത്സവത്തിന്‍ മുന്‍ നിരയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാറുള്ളത് എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് ജിനീഷ് ആണ്‍. ഇക്കൊല്ലം ജിനീഷിന്‍ പകരം അരുണ്‍ കുമാറാണ്‍. എല്ലാരും നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ തന്നെ. “ഈ തുകയൊന്നും പോരാ ജെപി ഏട്ടാ…” അവര്‍ കൊടുത്തത് കൈപ്പറ്റി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

“എനിക്കിപ്പോള്‍ തൊഴിലൊന്നും ഇല്ലല്ലോ മക്കളേ. ഉള്ളത് കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടണം…” ഞങ്ങള്‍ പൂരം കഴിഞ്ഞ് പണം പോരാതെ വന്നാല്‍ വീണ്ടും വരാം….

“ശരി മക്കളെ… എന്റെ മോന്‍ എനിക്കൊന്നും തരാറില്ല. അവനെന്തെങ്കിലും തന്നാല്‍ ഞാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും തരുന്നതാണ്‍.

അതും കേട്ട് അവര്‍ സന്തോഷം എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പിരിവിന്നായി നീങ്ങി. എനിക്കവര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും കൂടുതല്‍ നല്‍കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സാധിച്ചില്ല.

അടുത്ത ദിവസം തൃശ്ശൂര്‍ പാറമേക്കാവ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ കൂര്‍ക്കഞ്ചേരിക്കാരുടെ ദേശപ്പാട്ട് ആണ്‍. രാഘവേട്ടന്‍ പണം പിരിക്കാന്‍ വന്നിരുന്നു. അവര്‍ക്ക് നൂറ് രൂപ കൊടുത്തു. രാഘവേട്ടന്‍ അതുകൊണ്‍ട് തൃപ്തിപ്പെട്ടു. പാറമേക്കാവ് ഭഗവതിക്ക് സാമ്പത്തിക ഭദ്രത കൂടുതലുണ്ട്. ഞാന്‍ അത് വഴി പോകുമ്പോളൊക്കെ അമ്മയെ തൊഴാറുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ കുറച്ച് നാളുകളായി പുറത്ത് നിന്ന് തൊഴാറെ ഉള്ളൂ… വാതം പിടിച്ചതിനാല്‍ അകത്തേക്ക് നഗ്നപാദുകനായി എഴുന്നെള്ളാന്‍ വയ്യ.

തൃശ്ശൂരിലെ pain & palliative clinic ലെ വളണ്ടിയര്‍ ആയി കുറച്ച് നാളായി സേവനം അനുഷ്ടിച്ച് വരുന്നു. അവിടെക്ക് പോയി വരുമ്പോള്‍ പാറമേക്കാവ് അമ്മയുടെ തിരുനടയില്‍ കൂടി വേണം പ്രവേശിക്കുവാന്‍. അമ്മയെ കൂടുതല്‍ വന്ദിക്കാന്‍ അങ്ങിനെ അവസരവും വന്ന് ചേര്‍ന്നു.

പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റീവ് കെയറില്‍ പോയി തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ എനിക്ക് കൂടുതല്‍ ആത്മധൈര്യം വന്നപോലെ തോന്നിത്തുടങ്ങി. കേന്‍സര്‍ രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്ന സൊസൈറ്റി ആണ്‍ ഇത്. വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന രോഗികളെ അവിടെ കാണാം. അവര്‍ക്കെന്തെങ്കിലും സാന്ത്വന ചികിത്സയിലൂടെ കൊടുക്കാന്‍ എനിക്കും സാധിക്കുന്നു എന്നോര്‍ക്കുമ്പോല്‍ എന്നിലുണ്ടാക്കുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതല്ല.

ഈ രോഗികളുടെ അവസ്ത കാണുമ്പോല് എന്റ്റെ വാതരോഗം ഒന്നുമില്ല. റേഡിയേഷന്‍, സര്‍ജ്ജറി, കീമോതെറാപ്പി മുതലായവ കഴിഞ്ഞ് മരണത്തെ വരവേറ്റിരിക്കുന്നവരാണ്‍ ഒട്ടുമിക്കവരും ഈ ക്ലിനിക്കിലെത്തുന്ന മനുഷ്യര്‍.

ജാതി ഭേദമന്യേ, പണക്കാരനോ പാമരനോ എന്ന് നോക്കാതെ കഴിയാവുന്ന രീ‍തിയിലുള്ള മരുന്നും ആശുപത്രി ഉപകരണങ്ങളും ഇവര്‍ക്ക് സൌജന്യമായി നല്‍കുന്ന ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനം ആണ്‍ ഈ പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ സൊസൈറ്റി. ഞാന്‍ ഇവിടെ സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകനായി ഇപ്പോള്‍ ജോലി നോക്കുന്നു. ഈ സമയങ്ങളില്‍ ഞാന് എന്റെ രോഗം മറക്കുന്നു. കടിച്ചമര്‍ത്താനുള്ള വേദനയൊന്നും എനിക്കില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒരു രോഗിയാണ്‍. പക്ഷെ ഈ കേന്‍സര്‍ രോഗികളുടെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ തികച്ചും ആരോഗ്യവാനാണ്‍.

പൊതുജനങ്ങളില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ധനസഹായം കൊണ്ടാണ്‍ ഈ ക്ലിനിക്ക് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഇവരുടെ വിലാസം താഴെ കൊടുക്കുന്നു. സംഭാവനകള്‍ അങ്ങോട്ടയക്കാം.

Pain and palliative care society

Old district hospital building

Thrissur 680001

www.painandpalliativecarethrissur.org

0487 2322128 email: ppcs.thrissur@gmail.com

എന്റെ വരുമാനത്തില്‍ നിന്ന് മാസാമാസം ഒരു നിശ്ചിത തുക ഇവിടേക്കും നല്‍കണമെന്നുണ്ട്. ചിലവുകള്‍ വെട്ടിച്ചുരുക്കി അത് നിര്‍വ്വഹിക്കണം. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് മൂന്നുമാസമായി ഞാന്‍ വല്ലപ്പോഴും ഉള്ള മദ്യപാനം വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ആ തുക ഇവര്‍ക്കായി നല്‍കാമെന്ന ആശയോടെ.

മക്കളെന്തെങ്കിലും തന്നാല്‍ എന്റെ ജീവിത നിലവാരം അലപം കൂടി മെച്ചപ്പെടുത്താമെന്നുണ്ട്. അവരോട് കൈ നീട്ടാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അവര്‍ കണ്‍ടറിഞ്ഞ് തരേണ്ടേ…?

പണ്ടുകാലത്തെ കൂട്ടുകുടുംബവ്യവസ്ഥ നല്ലതായിരുന്നു. ഇപ്പോളുള്ള കാപ്സ്യൂള്‍ ഫേമിലിയില്‍ പലതും അകന്നുപോകുന്നു. മാതാപിതാക്കളെ സ്നേഹിക്കാത്തവരാണ്‍ മിക്ക സന്തതികളും. പത്രമാസികകളില്‍ നാം വായിക്കുന്നു ഇത്തരം മക്കളെപ്പറ്റി. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ച് അവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ കൈക്കലാക്കി പിന്നെ അവരെ തഴയുന്നു. നിത്യേനയെന്നോണം കേള്‍ക്കുന്ന പുരാണങ്ങളാണ്‍ ഇതൊക്കെ എങ്കിലും - കൂടെക്കൂടെ ഇത് സംഭവിച്ചുംകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മറ്റൊരു തമാശ.

എന്റെ മക്കളും ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആകാം ഭാവിയില്‍.. എന്നിരുന്നാലും അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഈ ഞാനും എന്തെങ്കിലും കരുതി വെക്കണം എന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്‍. തൃശ്ശൂര്‍ സിറ്റിയിലെ ഈ വലിയ കൊട്ടാരവും ചുറ്റുപാടും എന്റ്റെ കാലശേഷം എന്റെ രണ്ട് മക്കള്‍ക്കുള്ളതാണ്‍. പെണ്‍കുട്ടിക്ക് കല്യാണത്തിന്‍ പൊന്നും വാഹനവും കൊടുത്തുവെങ്കിലും അവള്‍ക്കും ഉണ്ട് ഒരു ഓഹരി. എന്നെ കൂടുതല്‍ സ്നേഹിക്കുന്നതും അവള്‍ തന്നെ.

· എനിക്കും എന്റെ പെണ്ണിനും വയ്യാതെ ആയാല്‍ ഈ വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്ക് കഴിയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്‍. തന്നെയുമല്ല ഞങ്ങളുടെ വയസ്സ് കാലത്ത് ഞങ്ങളെ പരിചരിക്കാന്‍ ആരും ഉണ്ടായിയെന്ന് വരില്ല. അതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉള്ള വീടും ചുറ്റുപാടും വിറ്റ് ശോഭസിറ്റി പോലെയുള്ള നല്ലൊരു ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിലേക്ക് മാറിയാലോ എന്ന ചിന്തയും ഉണ്ട്. അങ്ങിനെയായാല്‍ നല്ല കുറച്ച് അയല്‍ക്കാരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമല്ലോ..

ഞാനിവിടെ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് കൊല്ലമായി താമസിക്കുന്നു. നടന്ന് വരുന്ന വഴി ടറിട്ട് കിട്ടാന്‍ അയല്‍ വാസി സഹകരിക്കുന്നില്ല. വഴി നടക്കാനും വാഹനം ഓടിക്കാനും ഉള്ള അവകാശം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നാണവരുടെ വാദം. അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയും മുറ്റവും അവര്‍ ഇഷ്ടിക വിരിച്ചു. മറ്റുള്ളവര്‍ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചോട്ടെ എന്ന മട്ടില്‍.

വാത രോഗിയായ എനിക്ക് മഴക്കാലമാ‍യതിനാല്‍ കാല്‍ നനക്കാന്‍ പാടില്ല. പക്ഷെ റോഡ് വരെ എത്തണമെങ്കില്‍ കാല്‍ നനക്കാതെയല്ലാതെ മറ്റൊരു നിവൃത്തിയും ഇല്ല. വരുന്ന വര്‍ഷ്ക്കാലം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദുഷ്കരമാകും. “അയല്‍ വാസി” ഇങ്ങിനെ ആയാല്‍ എന്തുചെയ്യും എന്ന ആലോചനയിലാണ്‍. എന്റെ മക്കള്‍ക്കാണെങ്കില്‍ അച്ചനും അമ്മയും എങ്ങിനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചോട്ടെ എന്ന നിലപാടിലാണ്‍. അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കും ഇതിലൊന്ന് ഇടപെട്ട് റോഡ് ടാറിട്ട് കാനകള്‍ കെട്ടി വെള്ളം ഒലിച്ചുപോകാനുള്ള ഒരു സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കാവുന്നതാണ്‍.

തന്തയും തള്ളയും മരിച്ചാല്‍ ഈ സ്വത്തെല്ലാം വിറ്റുപെറുക്കി അവര്‍ക്ക് സുഖിക്കാലോ എന്നായിരിക്കും അവര്‍ വിചാരിക്കുന്നത്. അതിന്‍ മുന്‍പ് ഉള്ള കാലം സുഖമായി ജീവിക്കാന്‍ ഈ വെള്ളക്കെട്ടില്‍ നിന്നും മാറി ഈ തട്ടകത്തിലെ മറ്റൊരു ഇടത്തേക്ക് ചേക്കേറിയാലോ എന്ന് സീരിയസ്സായി ആലോചിക്കുന്നു. നമുക്ക് ആലോചിക്കാനല്ലേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ… പിന്നീടുള്ളതെല്ലാം ദൈവനിശ്ചയം.

പൂരങ്ങളുടെ നാ‍ടായ തൃശ്ശൂരില്‍ താമസിക്കാനൊരു രസം തന്നെയാണ്‍ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം. ആനക്കമ്പം മേളക്കമ്പം കഥകളി എന്നിവ ആസ്വദിക്കാന്‍ ഏറ്റവും പറ്റിയ ഇടം തന്നെ ഈ തൃശ്ശിവപേരൂര്‍.

എല്ലാവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേരുന്നു. ദയവായി ഈ ലിങ്ക് സന്ദര്‍ശിക്കുക. www.annvision.com/jp/ .

കുറേ പേര്‍ക്ക് sms അയച്ചു. പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റിവിലെ വിന്‍സി, ഷൈനി, ഫിമ, ഡോ സജിത, റിജി, ഷീല, ബിജി, സുബൈദ, രാധേട്ടത്തി എന്നിവര്‍ക്കൊക്കെ പുതുവത്സാരംശസകള്‍ നമ്പര്‍ അറിയാത്തതിനാല്‍ അയക്കാനൊത്തില്ല.

സുനന്ദച്ചേച്ചിക്കും, സുശീലച്ചേച്ചിക്കും കവിതക്കും മറ്റുചില ചേട്ടന്മാര്‍ക്കും ഒരു പേഷ്യന്റിനും സന്ദേശം അയക്കാനായി.

അത് പോലെ ചെറുവത്താനിയിലെ എന്റെ ചില ബന്ധുക്കള്‍ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും. പാറുകുട്ടിക്ക് ഞാന്‍ സന്ദേശം അയച്ചു. അവള്‍ എന്നെ വിളിക്കുകയോ sms അയക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.

പണ്ടൊക്കെ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ താഴെ വെക്കാതെ കൊണ്ട് നടക്കുമായിരുന്നു. അവളുടെ കൂടെക്കൊടെയുള്ള വിളി കാതോര്‍ത്ത്. ഇവളൊരു വഞ്ചകിയായിരിക്കുകയാണ്‍ ഇപ്പോള്‍. മനുഷ്യമനസ്സുകളെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ദുഷ്ട എന്ന് പറയാനാണെനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്.

കുറേ വര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്ന സ്നേഹം അപ്പോള്‍ കാപട്യമായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാതിരിക്കുന്നില്ല. എന്നെ ഇത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ച മറ്റൊരു പെണ്ണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ ഇല്ല. അത്രക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവള്‍ക്കെന്നെ. എനിക്കും അങ്ങിനെ തന്നെ. അവള്‍ എല്ലാം എനിക്ക് തന്നു. എനിക്ക് അതിനാല്‍ അവളെ വെറുക്കാന്‍ മനസ്സ് വരുന്നില്ല.

ഒരു കാര്യം ഇവള്‍ക്ക് മാത്രമുള്ള സവിശേഷതയാണ്‍. സാമ്പത്തികമായി ഒന്നും അവള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല, കണ്ടറിഞ്ഞ് നല്‍കിയാല്‍ തന്നെ അതിലും വലുത് അവള്‍ തിരിച്ച് നല്‍കും.

ഉത്തരം കിട്ടാത്തെ ഒരു ചോദ്യമായി അവശേഷിക്കുന്നു അവളുമായുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധം. എന്തിന്നവളെന്നെ സ്നേഹിച്ചു……… ഇപ്പോള്‍ ദാരുണമായി എന്തിനെന്നെ ഒഴിവാക്കി… ഒരു പുലബന്ധം പോലുമില്ലാതെ…. ഞാന് അവളെ ഓര്‍ക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല. ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും എല്ലാം ഉണ്ട് അവളെന്റെ മുന്നില്.

അവള്‍ക്ക് നല്ലത് വരുത്തട്ടെ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍…

അവളെനിക്ക് എല്ലാം തന്നുവെങ്കിലും രണ്ട് കാര്യം മാത്രം ബാക്കി വെച്ചു. അതിലൊരു കാര്യം നിറവേറ്റാതിരുന്നതിന്‍ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍ എന്നൊട് അതൃപ്തി ആയെന്നറിയാം. ഇനിയും കാലമുണ്ടല്ലോ.. അവള്‍ എന്നെത്തേടി വരാതിരിക്കില്ല. അങ്ങിനെയാണെന്റെ വിശ്വാസം.

ഇവളെപ്പോലെ ഉണ്ട് ചില പെണ്ണുങ്ങള്‍ എന്റെ സുഹൃത് വലയങ്ങളില്‍. ചുമ്മാ അങ്ങ് സ്നേഹിക്കുക തന്നെ. പിന്നെ ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ഒരു സുപ്രഭാത്തില്‍ വേണ്ടായെന്ന് വെക്കുക. പാവം ഞാനൊരു മണ്ടന്‍ എന്നെല്ലാതെ മറ്റെന്തുപറയാന്‍.

ഏതായാലും ഈ പാറുകുട്ടിയെ കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഒരു പാഠം പഠിച്ചു… പെട്ടെന്ന് ഇവരെ കണ്ട് ഭ്രമിച്ച് അങ്ങോട്ട് സ്നേഹിക്കാതിരിക്കുക. കാപട്യമായ സ്നേഹം മാത്രം നല്‍കുക അവരെ പോലെ തന്നെ. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ദു:ഖം എന്നൊന്നിന്റെ പ്രശ്നം വരുന്നില്ലല്ലോ…? എന്നാലും പാറുകുട്ടി എന്നെ ഇത്തരത്തില്‍ ചതിച്ചത് ശരിയായില്ല.

ഇന്ന് പാലക്കാട്ട് നിന്നും ബ്ലൊഗര്‍ സുഹൃത്ത് സുകന്യ വിളിച്ചിരുന്നു. എന്നെ കാണാന്‍ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് വരാനായില്ല. അടുത്ത് തന്നെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്‍ട്.

എനിക്ക് അടുത്ത കാലത്താണ്‍ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ മേലങ്കി അണിയാനായത്. അങ്ങിനെ കുറച്ച് എഴുത്തുകാരെ സുഹൃത്തുക്കളായി ലഭിച്ചു. അതില്‍ ഒരുത്തിയാണ്‍ ഈ സുകന്യ. പ്രത്യേകിച്ചൊരു തൊഴിലും ഇല്ലാത്ത എനിക്ക് അവരെ അങ്ങോട്ട് പോയി കാണാവുന്നതാണ്‍.

പാലക്കാട്ടെക്കൊരു വിനോദയാത്രയാകാം അല്ലേ. തൃശ്ശൂ‍ര്‍ തീവണ്ടിയാപ്പീസില്‍ നിന്ന് കയറിയാല്‍ ഷൊര്‍ണൂരിലുള്ള വിജിയുടെ വീട്ടില് കയറി, അവളുടെ കൂടെ കുറച്ച് നേരം സല്ലപിച്ച്, അവിടെ കുറച്ച് സമയം ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ് നേരെ ഒറ്റപ്പാലം പോയി സുകുവേട്ടനേയും പ്രഭയേയും കണ്ട്, അവിടെ നിന്ന് ഊണ്‍ കഴിച്ച് ഒരു പൂച്ചയുറക്കവും കഴിച്ച്, പാലക്കാട്ട് നീനയുടെ വിട്ടില്‍ പോയി താമസിച്ച്, പിറ്റേ ദിവസം ശശിയേയും കൊണ്ട് സുകന്യയുടെ വീട്ടിലും പോകാം അല്ലേ…

ശശിയുടെയും നീനയുടേയും കൂടെ ഇരുന്ന് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ല. വേണമെങ്കില്‍ അവിടെ രണ്ട് ദിവസം താമസിച്ച് മയിലമ്മയുടെ നാട്ടിലുള്ള അംബുജത്തെയും കാണാം. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു നാലുദിവസം തന്നെ താമസിച്ചുകളയാം നീനയുടെ കൂടെ.

പെരുവമ്പയിലുള്ള ദാസിന്റെ വീട്ടിലും… ഓവി വിജയന്റെ “ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം” എന്ന് പുസ്തകത്താളുകളാണ്‍ പെരുവമ്പ എന്ന ഗ്രാമം. എന്റെ സുഹ്ര്ത്തുക്കള്‍ മീനാകുമാരിയും ഹേമാമാലിനിയും ഒക്കെ വാണിരുന്ന നാട്. ഹേമാ മാലിനി അകാലത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞുപോയി.

ഒരാഴ്ച പാലക്കാട്ട് താമസിച്ചാല്‍ പല പല വിശേഷങ്ങളുമായി സുഖിക്കാം. പക്ഷെ എനിക്കതിന്‍ മാത്രം ആരോഗ്യം ഉണ്ടോ..? അതൊരു ചോദ്യമാണ്‍.

സുകന്യയെ കൊണ്ടും അംബുജത്തെക്കൊണ്ടും ഓരോ ദിവസത്തെ ലീവെടുപ്പിച്ചാല്‍ സംഗതി കുശാല്‍. എന്നാലങ്ങനെ പരിപാടി ഇടാം അല്ലേ.. ജീവിതം സുഖിക്കാനുള്ളതല്ലേ……….?!!!

BTW: There is lotz and lotz of dataprocessing erros. Kindly bear with me. This happens while copy & past from word format. Unable to process ONLINE due to bad band width.

നിന്നുടെ മുടിക്കെട്ടില്‍

2011-12-29T00:03:00.000-08:00

നിന്നുടെ മുടിക്കെട്ടില്‍

“എള്ളെണ്ണ മണം വീശും നിന്നുടെ മുടിക്കെട്ടില്‍…………………
മുല്ലപ്പൂ ചൂടിച്ച വിരുന്നുകാരാ…………………“

എന്ന വരികളുള്ള പാട്ട് കേട്ടാല്‍ കൊള്ളാമായിരുന്നു.

“എന്റെ കലാലയ ജീവിതത്തില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള ഗാനമായിരുന്നു ഇത്.
എന്റെ റൂമേറ്റ് കെ പി ജോര്‍ജ്ജിന്റെ ഇഷ്ടസുഹൃത്ത് സുജാതക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായിരുന്നത്രേ ഈ ഗാനം.

അന്നൊന്നും ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡ് അത്ര പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. വല്ലപ്പോഴും ആകാശവാണിയില്‍ ഈ ഗാനം വരുമ്പോള്‍ എന്നോട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഇരിക്കാന്‍ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് കേമ്പസ്സില്‍ താമസം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. അപ്പോള്‍ ടെലഫോണ്‍സിലെ അന്റെ അങ്കിള്‍ മുഖാന്തിരം ആണ് എനിക്ക് ജോര്‍ജ്ജിന്റെയും സണ്ണിയുടേയും കൂടെ താമസിക്കാനായത്.

എനിക്ക് അന്ന് പ്രണയിനികള്‍ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് പ്രേമിക്കാനുള്ള പ്രചോദനം കിട്ടിയത് ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ ജോര്‍ജ്ജിന്റെ കൂടെയുള്ള വാസത്തിലാണ്.

ഞാന്‍ അന്ന് എറണാംകുളം പത്മ ജംങ്ഷനിലുള്ള ഒരു ലോഡ്ജിലായിരുന്നു വാസം. വൈകിട്ട് പോഞ്ഞിക്കര പോയി അന്തിക്കള്ള് കുടിക്കാനും, പുകവലിക്കാനും ഒക്കെ പഠിച്ചത് പത്മക്ക് എതിര്‍വശത്തുള്ള ഒരു ലോഡ്ജിലെ കൂട്ടുകാരില്‍ നിന്നാണ്.

എല്ലാ‍ ദിവസവും സെക്കന്‍ഡ് ഷോ കാണും ബ്രോഡ് വെയിലുള്ള ഒരു തിയേറ്ററില്‍ നിന്ന്, ആ തിയേറ്ററിന്റെ പേര്‍ ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല. അവിടെ അന്നൊക്കെ മിക്ക ദിവസവും ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമ ആയിരുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ് മാര്‍ക്കറ്റ് റോഡ് മുതലായ റോഡുകളില്‍ കൂടി കറങ്ങി പാതിരയാകുമ്പോല്‍ പത്മക്കടുത്തുള്ള ഒരു റെസ്റ്റോറണ്ടില്‍ നിന്ന് സ്ട്രോങ്ങ് കട്ടന്‍ കാപ്പി കുടിച്ച്.. പമ്മി പമ്മി വന്ന് കതക് തുറന്ന് ഒറ്റ ഉറക്കം.

ജോര്‍ജ്ജ് എന്ന് അന്നൊക്കെ ഉപദേശിക്കാറുണ്ട്…” എടോ ജയപ്രകാ‍ശ് തന്റെ കളി കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ അങ്കിള്‍ വിജയരാഘവനോട് പറയും..”
“എനിക്ക് വിജയരാഘവനെ ഒട്ടും പേടിയില്ലാത്ത വിവരം പാവം ജോര്‍ജ്ജിന്നറിയുമായിരുന്നില്ല.”

ജോര്‍ജ്ജിനെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നെക്കാളും പത്ത് വയസ്സിന് മൂത്തതായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു ജോര്‍ജ്ജ്. പണ്ടൊരിക്കല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് എന്നെ ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നതായി ഓര്‍ക്കുന്നു.

ഞാന്‍ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു…” ഒരിക്കലെങ്കിലും എനിക്ക് സുജാതയെ കാണിച്ച് തരണമെന്ന്” പക്ഷെ എന്നെ ഒരിക്കലും കാണിച്ച് തന്നില്ല. അവരുടെ പ്രണയ സാഫല്യം എങ്ങിനെ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ഐ ഹേവ് നോ ഐഡിയ.

ഇന്നെ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ വന്നപ്പോള്‍ കുട്ടന്‍ മേനോന്‍ ഓഫായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ യൂട്യൂബില്‍ ഒരു പാട്ട് കേട്ടു. പഴയ മലയാളം പാട്ട്. അപ്പോളാണെനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഈ പാട്ടുകേട്ടാല്‍ കൊള്ളാമെന്നും….

അങ്ങിനെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സുജാതയെ ഓര്‍ത്തു. ജോര്‍ജ്ജിനേയും.

merry xmas and happy new year

2011-12-23T05:28:00.000-08:00

merry xmas and happy new year

please click the following link and c my card

http://www.annvision.com/jp/

രോഗശാന്തിക്ക് വേണ്ടി നാരായണീയം

2011-12-18T01:02:00.000-08:00

കുറച്ച് കാലങ്ങളായി വാതരോഗിയാണ്. ഒരു ദേവാലയങ്ങളിലും നഗ്നപാദത്തോട് കൂടി പ്രവേശിക്കാന്‍ വയ്യാതെയായി. ഒരു മരുന്നിനും എന്റെ അസുഖത്തെ ഭേദപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റിയില്ല.

അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ്‍ ഗുരുവായൂര്‍ പടിഞ്ഞാറെ നടയിലുള്ള കൃഷ്ണപ്രിയയെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ ഭക്തയായ ആ മകളെന്നോട് പറഞ്ഞു നാരായണീയം ചൊല്ലി ഭഗവാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍.

അങ്ങിനെ ഇന്നുമുതലാണ് ഞാന്‍ നാരായണീയം ചൊല്ലിയും എഴുതിയും ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നത്. മേല്‍പ്പത്തൂര്‍ ഭട്ടതിരിയുടെ വാതരോഗം മറ്റിയ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍ ഈയുള്ളവന്റെ അസുഖത്തിനും ഒരു പരിഹാരം നല്‍കുമല്ലോ.. ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണ മനസ്സോടെ ക്ഷേത്രദര്‍ശനം നടത്തിയിട്ട് മാസങ്ങളോളമായി. പാദരക്ഷയില്ലാതെ വീട്ടിന്നകത്ത് പോലും നടക്കാന്‍ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഇപ്പോള്‍.

കുറച്ച് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് പേരക്കുട്ടികളുടെ ചോറൂണിനും തുലാഭാരം

നട തള്ളല്‍ മുതലായ ചടങ്ങുകള്‍ക്ക് ഭഗവാനെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ രണ്‍ടും കല്പിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിന്നുള്ളില്‍ പ്രവേശിച്ചു. വേച്ച് വേച്ച് നടന്നാണെങ്കിലും വലിയ പരുക്കില്ലാതെ തൊഴുതുമടങ്ങി. കൃഷ്ണാ ഗുരുവായൂരപ്പാ…….

അക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തി വായിക്കാനപേക്ഷിക്കുന്നു.

ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ

നാരായണീയം

ഒന്നാം ദശകം

ഭഗവാന്റെ സ്വരൂപവും മാഹാത്മ്യവും

സാന്ദ്രാനന്ദാവബോധാത്മകമനുപമിതം

കാലദേശാവധിഭ്യാം

നിര്‍മ്മുക്തം നിത്യമുക്തം നിഗമശതസഹ-

സ്രേണ നിര്‍ഭാസ്യമാനം

അസ്പഷ്ടം ദൃഷ്ടമാ‍ത്രേ പനരുരുപുരുഷാര്‍-

ത്ഥാത്മകം ബ്രഫ്മതത്ത്വം

തത്താവദ്ഭാതി സാക്ഷാദ് ഗുരുപവനപുരേ

ഹന്ത! ഭാഗ്യം ജനാനാം

രാധേട്ടത്തി - RADHETTATHI

2011-12-08T09:54:00.000-08:00

രാധേടത്തിയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങാം അല്ലേ..? ആരാണ് ഈ രാധേടത്തി. പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റിവ് ക്ലിനിക്കിന്റെ ജീവനാഡി എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. സുന്ദരിയും സുശീലയും ആണ് രാധേടത്തി. ഏട്ടത്തിയുടെ ജീവിതം ഈ ക്ലിനിക്കിലെ രോഗികള്‍ക്കായി ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്നു.

രാധേടത്തി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുവാനാണ് അവര്‍ക്കിഷ്ടം എന്ന് ആദ്യകൂടിക്കാഴ്ചയില്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് രാധേടത്തിയെക്കാളും പ്രായം കൂടുതലുണ്‍ടെന്നാണ് എന്റെ നിഗമനം. പിന്നെ ഏട്ടത്തി എന്ന് വിളിക്കുന്നത് പ്രായം കണക്കിലെടുത്തിട്ടില്ല. ഒരു ബഹുമാനവും സ്ഥാനവും കൊടുക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള അര്‍ത്ഥം.

എന്നെക്കാള്‍ പ്രായം കുറഞ്ഞവരെ ഞാന്‍ ഏട്ടനെന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്. എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് രവിയേട്ടനും വേണുവേട്ടനും എന്നേക്കാളും പ്രായക്കുറവുണ്ട്.

നമുക്ക് പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റിവ് ക്ലിനിക്കിലേക്ക് മടങ്ങാം. എന്താണ്‍ ഈ പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റിവ് ക്ലിനിക്ക്. ഒറ്റവാക്കില് പറയുകയാണെങ്കില്‍ “സാന്ത്വന ചികിത്സ” എന്ന് പറയാം. പാലിയേറ്റിവ് കെയറിനെ പറ്റി വിശദമായി പറയുകയാണെങ്കില്‍ ഇങ്ങിനെ വിവരിക്കാം.

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ പുതിയതും മൂന്നാമത്തേതുമായ ശാഖയാണ് പാലിയേറ്റിവ് മെഡിസിന്‍. പ്രിവന്റീവ് മെഡിസിനും ക്യൂറേറ്റീവ് മെഡിസിനും ആണ് പരിചിതമായ മറ്റു രണ്ട് ശാഖകള്‍.

ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന രോഗങ്ങളില്‍ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന് പൂര്‍ണ്ണമായും ചികിത്സിച്ച് മാറ്റാ‍നാകുന്നത് ഏതാണ്ട് മുപ്പത് ശതമാനം വരെയുള്ള രോഗങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന മറ്റു രോഗങ്ങള്‍ ജീവിതാവസ്ഥകളെ സങ്കീര്‍ണ്ണമാക്കുന്നതോ പരിമിതപ്പെടുന്നതോ ആണ്.

ഇത്തരം രോഗങ്ങള്‍ ബാധിച്ചവരില്‍ ചിലരും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും ജീവിതത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരാത്തെ സാരമായി ബാധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ശാരീരിക സാമ്പത്തിക സാമൂഹികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ നേരിടുന്നു.

ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്ന ക്രിയാത്മകവും സമ്പൂര്‍ണവുമായ പരിചരണമാണ് പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍.

പണ്ടൊക്കെ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഇത്തരം പാലിയേറ്റിവ് കെയര്‍. ഇന്ന് ഭാരതമൊട്ടാകെ വ്യാപിച്ച് കിടക്കുന്നു പല സംഘടനകളിലൂടെ.

തൃശ്ശൂരിലും സമീ‍പ പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും തൃശ്ശൂരിലെ പെയിന്‍ & പാലിയേറ്റിവ് കെയര്‍ സൊസൈറ്റിയുടെ ശാഖകളുണ്‍ട്. തൃശ്ശൂരിലെ ആസ്ഥാനം ഇപ്പോള്‍ പാറമേക്കാവ് ക്ഷേത്രത്തിന്നടുത്ത് പഴയ ജില്ലാ ആശുപത്രി കെട്ടിടത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ 0487 2322128.

1997 ലാണ് തൃശ്ശൂരിലെ സാന്ത്വനചികിത്സാ കേന്ദ്രം ആരംഭിച്ചത്. കേന്‍സര്‍, മസ്തിഷ്കാഘാതം, പക്ഷാഘാതം, വൃക്കയുടെ തകരാറുകള്‍ തുടങ്ങിയ ദീര്‍ഘകാലരോഗങ്ങളാല്‍ ദുരിതപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സാന്ത്വനം നല്‍കുകയാണ് സൊസൈറ്റി ചെയ്തുവരുന്നത്. 2006 ല്‍ പഴയ മെഡിക്കല്‍ കോളേജാശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ജില്ലാ പഞ്ചായാത്തിന്റെ അനുമതിയോടെ പഴയ ജില്ലാശുപത്രി കെട്ടിടത്തിലേക്ക് മാറി.

ഞായറാഴ്ച ഒഴികെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും രാവിലെ ഒമ്പതര മുതല്‍ വൈകിട്ട് നാലുമണി വരെ ഔട്ട് പേഷ്യന്റ് വിഭാഗം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഒന്നാം നിലയില്‍ പത്ത് രോഗികളെ കിടത്തി ചികിത്സിക്കാവുന്ന ഇന്‍ പേഷ്യന്റ് വിഭാഗവും ഉണ്ട്.

രോഗികള്‍ക്ക് മരുന്ന്, മെഡിക്കള്‍ ഉപകരണങ്ങള്‍ എന്നിവ സൌജന്യമാണ്. നിര്‍ധനരായ ഗോഗികള്‍ക്ക് മാസം തോറും അരി, പയര്‍, കടല, പരിപ്പ് മുതലായ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളുടെ കിറ്റ് കൊടുക്കുന്നു. കൂടാതെ രോഗികള്‍ക്കും കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്കും പുനരധിവാസ സഹായവും നല്‍കിവരുന്നുണ്ട്.

കിടത്തിചികിത്സ വിഭാഗത്തിലെ രോഗികള്‍ക്കും കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഒരാളിനും ഭക്ഷണം സൌജന്യമാണ്. തീരെ കിടപ്പിലായ രോഗികളെ അവരുടെ വീടുകളില്‍ ചെന്ന് പരിചരിക്കാനുള്ള രണ്ട് യൂണിറ്റുകളും ഉണ്ട്.

സാന്ത്വനപരിചരണത്തില്‍ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച ഡോക്ടര്‍മാരും നേഴ്സുമാരായ സന്നദ്ധ പ്രവര്‍ത്തകരാണ് ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഇവര്‍ക്കുള്ള ട്രെയിനിങ്ങ് ഇവിടെ തന്നെ കൊടുക്കുന്നു.

സൊസൈറ്റിയുടെ ഒരു മാസത്തെ പ്രവര്‍ത്തനച്ചിലവ് ഏകദേശം അഞ്ചുലക്ഷം രൂപയാണ്. ഉദാ‍രമതികളായ വ്യക്തികളും സ്ഥാപനങ്ങളുമാണ് മാസം തോറും ഇത്രയും തുക സംഭാവനയായി നല്‍കുന്നത്.

ഞാന്‍ ഇവിടെ ആറുകൊല്ലം മുന്‍പ് ഒരു വളണ്‍ടിയര്‍ ആയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും ട്രെയ്നിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് സന്നദ്ധപ്രവര്‍ത്തകനായി ഇന്നെലെ മുതല്‍ ചേര്‍ന്നു. ഇത്രയും കാലം ഞാന്‍ എനിക്കും എന്റെ കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി ജീവിച്ചു. ഇനി ശിഷ്ടജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നല്ല ഭാഗം വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരും കേന്‍സര്‍ മുതലായ രോഗങ്ങളാല്‍ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്കായി മറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ ആറുകൊല്ലം മുന്‍പ് ഇവിടെ വളണ്ടിയറ് ആയി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന സമയത്ത് എനിക്ക് ട്രെയിനിങ്ങ് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ഓഫീസില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിയതായിരുന്നു എന്റെ പ്രവര്‍ത്തി മണ്ഢലം. ഇന്ന് എനിക്ക് ട്രെയിനിങ്ങ് ലഭിച്ചു, കൂടുതല് ആഴത്തില്‍ ഇവരിലേക്ക് കടന്ന് ചെല്ലാന്‍ ഞാന്‍ പ്രാപ്തനായി.

ട്രെയിനിങ്ങിന്റ്റെ ആദ്യദിവസം തന്നെ രാധേടത്തിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. ഇവിടെ രാധേടത്തിയെ പോലെ ഡിവോട്ടട് ആയ മറ്റുചിലരും ഉണ്ട്. അതില്‍ പ്രധാനിയാണ് ഡോ അരവിന്ദാക്ഷനും, ഡോക്ടര്‍ ദിവാകരനും. പിന്നെ എപ്പോഴും എല്ലായിടത്തും ഓടി നടക്കുന്ന ശ്രീമാന്‍ ഗോകുല്‍ദാസ് മുതലായവരും ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിന്നിലുണ്‍ട്. രാധേടത്തി ജില്ലാശുപത്രിയില്‍ നിന്നും റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത നഴ്സ് ആണ്. അവരാണ് നഴ്സുമാര്‍ക്കുള്ള ട്രെയിനേഴ്സില്‍ പ്രധാനി.

ഡോ: അരവിന്ദാക്ഷന്‍ ആണ്‍ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നതും ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രധാന ശില്‍പ്പികളില്‍ ഒരാളും എന്നാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം തികഞ്ഞ ഒരു ഗാന്ധിയന്‍ കൂടി ആണ്.

ആദ്യദിവസം ശ്രീമാന്‍ ഗോകുല്ദാസിന്റെ ഒന്നര മണിക്കൂറുള്ള ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു. സാന്ത്വനചികിത്സയുടെ വളരെ വിശദീകരിച്ച ഒരു അവലോകനം ആയിരുന്നു. കൂടെ സ്ലൈഡ് പ്രസന്റേഷനും ആയിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ശ്രീമതി ഉഷ സ്കറിയയുടെ “കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍” സബ്ജക്റ്റ് ആയിരുന്നു. അതിന് ശേഷം ശ്രീമതി സുശീലയുടെ കൌണ്‍സിലിങ്ങിനെ കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു.

വേദന അനുഭവിക്കുന്ന രോഗികള്‍ക്ക് സിമ്പതി [അനുമ്പ] അല്ല മറിച്ച് എമ്പതി [സഹാനുഭൂതി] ആണ് വേണ്ടതെന്ന് അവര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. “ഞങ്ങള്‍ കൂടെയുണ്‍ട്“ എന്ന സന്ദേശം രോഗികളില്‍ എത്തിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ശ്രീമതി ഇന്ദിര ഗോപിനാഥിന്റെ നല്ല വാക്കുകളും തുടക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ചില അസൌകര്യം മൂലം ഡോക്ടേര്‍സായ ചില ഫാക്കല്‍റ്റികള്‍ക്ക് എത്തിച്ചേരാനായില്ല. എന്നാലും അവസാന നിമിഷത്തില്‍ ഡോക്ടര്‍ സതീ‍ശ് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ നഴ്സിങ്ങ് കെയറിനെ പറ്റി രാധേടത്തിയുടെ ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു. കത്തീറ്റര്‍ മാറ്റുന്നതും, രോഗിയുടെ മുറിവുകള്‍ ഡ്രസ്സ് ചെയ്യുന്നതും, കോട്ടന്‍ സ്റ്ററിലൈസേഷന്‍, ബെഡ് സോര്‍ വരാതിരിക്കുവാനുള്ള നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും, രോഗികളെ കുളിപ്പിക്കുന്നതും റേഡിയേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ് വായില്‍ കൂടി ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് സാധിക്കാത്തവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം നല്‍കുന്ന രീതികളിലും ക്ലാസ്സുകള്‍ എടുത്തു.

കൂടുതലും കേന്സര്‍ രോഗികള്‍ക്കുള്ള ചികിത്സകളാണ് ഇവിടെ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കേന്‍സര്‍ രോഗികള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഉള്ള ചികിത്സകള്‍ സര്‍ജ്ജറി, റേഡിയേഷന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കീമോ തെറാപ്പി ആണ്. ഇത്രയും വേദന അനുഭവിക്കുന്ന മറ്റൊരു അസുഖം ഇന്നില്ലത്രെ. ഇവര്‍ക്ക് പ്രധാനമായും നല്‍കുന്നത് മോര്‍ഫിന്‍ ഗുളികള്‍ ആണ്. കൃത്യമായും കണിശവുമായ മാത്രയില്‍ ആയിരിക്കും ഇവര്‍ക്കുള്ള മരുന്നുകള്‍.

അവസാനമായി “എ ഗുഡ് ഡത്ത് ഫോര്‍ ലോംഗ് ടേം പേഷ്യന്റ്” എന്ന വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു ദിവസം ഹോം കെയര്‍ പേഷ്യന്റ്സിന് കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെട്ട സേവനം ലഭ്യമാകുന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചകളും ക്ലാസ്സുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നെപ്പോലെ നിങ്ങളും ഈ രംഗത്തേക്ക് കടന്ന് വരാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ വരിക എന്നോടൊത്ത്. വേദന അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് സാന്ത്വനമേകാന്‍..

അവിടെ കണ്ട ചില ചേട്ടന്മാരെയും ചേച്ചിമാരേയും നഴ്സിങ്ങ് ട്രെയിനികളേയും ഓഫീസ് സ്റ്റാഫുകളേയും ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്താം.

ഡെപ്യൂട്ടി സെക്ട്രട്ടറി ശ്രീമതി ഇന്ദിര ചേച്ചി ഒരു നടിയും കൂടിയാണ്. അവര്‍ അഭിനയിച്ച സിനിമയുടെ വിശദാംശങ്ങള്‍ അടുത്ത ലക്കത്തില്‍ എഴുതാം.

പിന്നെ മുതിര്‍ന്ന ഒരു വളണ്‍ടിയറായ ശിവദാസേട്ടന്‍ എന്നെ മുകളിലെത്തെ നിലയിലിരിക്കുന്ന നഴ്സുമാരായ ഷൈനി, ആശാലത പുഷ്പലത, ഫിമ തുടങ്ങിയവരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി.

താഴത്തെ നിലയിലെ റിസപ്പ്ഷനിസ്റ്റ് ഗേള്‍ റിജി, ഓഫീസിലെ ഷീല, ഫോട്ടോ‍ കോപ്പി കൌണ്ടറിലെ ദേവസ്സിയേട്ടന്‍, അടുക്കളയിലെ നിര്‍മ്മല. കൂടാതെ വളണ്ടിയേഴ്സായ റാഫേലേട്ടന്‍, രഘുനന്ദനന്‍, ശ്യാമള, ലിസി ജോസഫ്, വിശാലാക്ഷി, ഷക്കീല, മീനാക്ഷി മുതല്‍ പേരേയും പരിചയപ്പെടുത്തി.

പണ്ട് ഞാന്‍ അറിയുന്ന ടോള്‍ ഗീതയും ഉണ്ണിയേട്ടനും ഇപ്പോളും അവിടെ ഉണ്ട്.

ഇനിയും കൂടുതല്‍ എഴുതാനുണ്ട്.

കടപ്പാട്: സാന്ത്വന ചികിത്സാരംഗാത്തുള്ള കേന്ദ്രങ്ങളുടെ ലഘുലേഖയിലെ ചില അംശങ്ങള്‍ ഈ പോസ്റ്റില്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്‍ട്.

ഒന്നോ രണ്ടോ അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ കൂടി എഴുതിയാലേ ഇത് പൂര്‍ത്തിയാകുകയുള്ളൂ എന്നൊരു തോന്നല്‍.

[സൌകര്യം പോലെ തുടരാം.]

ഹൌസ് വൈഫ് പെണ്ണുങ്ങള്‍സ്

2011-12-07T22:15:00.000-08:00

ഈ ഹൌസ് വൈഫ് പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുസുഖമാ. ആണുങ്ങള്‍ പണിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ക്ക് പണിയെടുക്കാതെ ചായയും കുടിച്ച് ടിവിയും കണ്ടോട്ട് അല്ലെങ്കില്‍ സ്വപ്നവും കണ്ടോട്ട് ഇരിക്കാം. ഈ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗ്യമേ?

പണ്ട് നാട്ടിന്‍ പുറത്തെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് കറിക്കൂട്ട് അമ്മിയിലരക്കാനും നെല്ല് കുത്തുവാനും, ദോശക്ക് അരക്കുവാനും, വെള്ളം കോരാനും, അലക്കാനും ഒക്കെ കുറേ നേരാം വേണമായിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുളി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഉച്ചക്ക് ശരിക്കൊന്നു ഉണ്ണാന്‍ കൂടി പറ്റില്ല.

ഇന്നെത്തെ കാലത്ത് പണിക്ക് പോകാത്ത വീട്ടമ്മമാര്‍ക്ക് ഒരു പണിയും ഇല്ല. എന്റെ ബീനാമ്മ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ പോയാല്‍ കുളി കഴിഞ്ഞ് നീണ്ട ഒരു ഉറക്കമാണ്. ഭാഗ്യം ചെയ്തവര്‍ വീട്ടമ്മമാര്‍.

സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിയുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അവര്‍ കൊണ്ട് വരുന്ന ശമ്പളവും ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ ചേച്ചി എന്നോട് കുറേ പറഞ്ഞിരുന്നു ഒരു സ്കൂള്‍ ടീച്ചറെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിക്കാന്‍. ചേച്ചി ടീച്ചറായിരുന്നു.

അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “സ്കൂള്‍ ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്കൊന്നും നീണ്ട അവധി കിട്ടില്ല” അതല്ലേ ചേച്ചി ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് അച്ചന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊളംബോയിലേക്ക്പോകാതിരുന്നത്. വല്ലപ്പോഴും സ്കൂള്‍ പൂട്ടുമ്പോള്‍ കൊളംബോയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ വലുതായപ്പോള്‍. ചെറുപ്പത്തില്ല് എപ്പോഴും കൊണ്ട് പോയിരുന്നു.

ഞാന്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു, എങ്ങോട്ടൊ പോയി. എന്റെ ബീനാമ്മ പറയുകയാ ഇപ്പോള്‍.. “ചേട്ടന് വട്ടാണെന്ന്, കുടുംബത്തില്‍ പ്രായമായവര്‍ ചിലര്‍ക്ക് വട്ടുണ്ടാകാറുണ്ടെന്ന്..”

ഒരു പക്ഷെ ശരിയായിരിക്കാം. ഒരു കണക്കില്‍ ഇന്നെത്തെ അവസ്ഥയില്‍ വട്ടുണ്ടാകുന്നതാ നല്ലത്.

ഉച്ചക്കുള്ള ഹോട്ടല്‍ ഫുഡ് മടുത്ത് ഞാനിന്നെലെ ചൂടുള്ള ചോറും സാമ്പാറും മീന്‍ പൊരിച്ചതും കൂടി ശാപ്പിടാം എന്നും വിചാരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ജനലിന്റെ ഉള്ളില്‍ കൂടി ബീനാമ്മ കിടന്നുറങ്ങുന്നതാണ് കണ്ടത്.

അവള്‍ ഉറങ്ങിക്കോട്ടേ എന്നും വിചാരിച്ച ഞാന്‍ തിരികെ തൃശ്ശൂര്‍ ടൌണിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു ഹോട്ടലിലും ഊണില്ല. അവസാനം ഉണക്കച്ചപ്പാത്തിയും ഒരു കാപ്പിയും കുടിച്ച് സ്വയം ശപിച്ച് ഓഫീസിലെത്തെ തീര്‍പ്പാക്കാത്ത ഫയലുകളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.

മൊട്ടകള്‍ വിത്ത് കുഞ്ഞിപ്പെങ്ങള്‍

2011-12-07T21:44:00.000-08:00

അമ്പിളീ നീയവിടെ ഉണ്ടോ…ഭാഗം 2

2011-12-04T00:07:00.000-08:00

അഛമ്മയും പാപ്പനും കൂടി ഞങ്ങളെ ചതിച്ചെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ സിരകളിലെ രക്തം തിളച്ചു. വീരശൂരപരാക്രമിയായ ഒരു അച്ചാച്ചന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ എന്നില്‍ പ്രതികാരാഗ്നി ജ്വലിച്ചു. രണ്ടെണ്ണത്തിന്നേയും വെട്ടിനുറുക്കി വെട്ടിയാടന്‍ എന്ന പേര്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ ഞമനേങ്ങാട്ടുകാരായത് എങ്ങിനെയെന്നുവെച്ചാല്‍. അതൊരു ചരിത്രമായാണ്‍ ഞാന്‍ പഴമക്കാര്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്. അന്ന് ഞമനേങ്ങാട്ട് ദേശത്ത് ഒരു നാഥനില്ലാ കളരിപോലെയായിരുന്നു. ആര്‍ക്കും എന്തും ചെയ്യാം എന്നൊരു സ്ഥിതി. അധികവും മാപ്പിള സമുദായക്കാരായിരുന്നു.

അവര്‍ പൊറുതിമുട്ടിയപ്പോള്‍ കടത്തനാട്ട് നിന്ന് ഒരു പടയാളിയും അഭ്യാസിയായ എന്റെ അച്ചാച്ചനെ കൊല്ലിനും കൊലക്കും അധികാരം നല്‍കി അവിടെ തണ്ടാനായി വാഴിച്ചു. ആറടി അഞ്ചിഞ്ച് ഉയരവും അതിനൊത്ത തടിയും, കാതില്‍ കടുക്കനും കുടുമയും ഉള്ള ഒരു അജാനബാഹുവായിരുന്നു എന്റെ അച്ചാച്ചനായ ചോഴി തണ്ടാന്‍.

ഞങ്ങളുടെ തറവാട് വലിയ ഒരു പാടത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള ഒരു തറയില്‍ ആയിരുന്നു. അവിടെ കളരി ദൈവങ്ങളും, അമ്പലപ്പുരയും, പാന്‍പിന്‍ കാവും രക്ഷസ്സ്, കരിങ്കുട്ടി, ചാത്തന്‍ മുതലായ ദൈവങ്ങളും, ശവമടക്കാനുള്ള വലിയ ഒരു പറമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പൂര്‍വികന്മാരെക്കൂടാതെ എത്ര പേരെ അവിടെ അടക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

എല്ലാ വര്‍ഷവും അവിടെ പാന്മ്പിനാളം ഉണ്ടാകും. കളത്തിലിരുന്ന് ആടാനുള്ള കുമാരിമാരെ തറവാട്ടില്‍ തന്നെ പാര്‍പ്പിക്കും. ചുരുങ്ങിയത് ഏഴുദിവസം പാമ്പിന്‍ കളം ഉണ്ടായിരിക്കും. അന്ന് എല്ലാ ദിവസവും വൈകിട്ട് നാട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം ഭക്ഷണവും നല്‍കിയിരുന്നു.

കോട്ടപ്പടിയിലെ പുള്ളുവരായിരുന്നു കാര്‍മ്മികത്വം വഹിച്ചിരുന്നത്. നേരം വെളുക്കുന്ന വരെ ഉണ്ടാകും കളം. ഞമനേങ്ങാട്ട് നാട്ടില്‍ ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടില്‍ മാത്രമെ അന്നത്തെ കാലത്ത് പാമ്പിനാളം നടത്തിക്കണ്ടിട്ടുള്ളൂ..

വെട്ടിയാട്ടില്‍ തണ്ടാന്‍ കുടുംബം ഞമനേങ്ങാ‍ട്ടും കൊച്ചനൂരും ആയി കുറച്ച് വീടുകള്‍ മാത്രമേ ഇപ്പോഴും ഉള്ളൂ. മൂലകുടുംബം കടത്തനാട്ടായതിനാല്‍ ഇവിടെ അംഗസംഖ്യ കുറവാ‍ണ്‍.

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബക്കാര്‍ക്ക് ചില അവകാശങ്ങളുണ്‍ടായിരുന്നു കപ്ലിയങ്ങാട് ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തില്‍. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചുറ്റുള്ള ഭൂമി മിക്കതും എന്റെ മാതാവിന്റെ പിതാവ് കല്ലായില്‍ മാക്കുണ്ണിയുടെ അധീനതിയില്‍ ആയിരുന്നു.

കൂടാതെ കപ്ലിയങ്ങാട് ഭരണി വേല നടക്കുന്ന സമയത്ത് ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് തട്ടിന്മേല്‍ കളിയുണ്ടാകും. 2 തട്ടുകളേ കെട്ടാന്‍ പാടുള്ളൂ. അതില്‍ തെ

ക്കേ മുറ്റത്തെ തട്ട് നിര്‍മ്മിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും ഉള്ള അവകാശം എന്റെ കുടുംബത്തിന്നായിരുന്നു.

കപ്ലിയങ്ങാട് ഭരണി കുറച്ചുദിവസം നീണ്ട് നില്‍ക്കുന്നതാണ്‍. ആദ്യം പറയര്‍ വേലയാണ്‍. അന്ന് മൂക്കാന്‍ ചാത്തനും, കാളിയും കരിങ്കാളിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും. പിറ്റേ ദിവസം ആണ്‍ ഭരണി വേല എന്ന് തോന്നുന്നു. അവിടെത്തെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ടാനങ്ങളും പലതും ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല.

ഭരണി വേലക്ക് തലേദിവസം നാട്ട് താലം ഉണ്ടായിരുന്നു. പെണ്ണുങ്ങള്‍ താലമെടുത്ത് അഞ്ചുപത്ത് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തുള്ള ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്ന് എത്തുമായിരുന്നു. അവരെല്ലാം പുലര്‍ച്ചയോടെ ക്ഷേത്രപരിസരത്തുള്ള പാടത്ത് വന്ന് തമ്പടിക്കും.

നേരം പുലരുമ്പോളേക്കും വെളിച്ചപ്പാട് തുള്ളി വന്ന് അവരെ അരിയെറിഞ്ഞ് അമ്പലമുറ്റത്തേക്ക് ആനയിക്കും. ആദ്യം കയറ്റുന്നത് വെട്ടിയാട്ടില്‍ തറവാട്ടിലെ നാട്ട് താലമായിരിക്കും. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് ചുരുങ്ങിയത് 100 താലങ്ങള്‍ ചെണ്ട മേളത്തോടെ ആയിരിക്കും. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് ഒന്നര കിലോമീറ്ററുണ്ട് അമ്പലത്തിലെക്ക്. രാത്രി പന്ത്രണ്‍ട് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും താലം പുറപ്പെടുക. താലം എടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് അന്ന് എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നായിരിക്കും ഭക്ഷണം. അന്ന് ഒരു ഉത്സവം തന്നെ ആയിരിക്കും തറവാട്ടില്‍.

“ഇന്ന് ഈ തറവാട് പാപ്പന്‍ കൊള്ള്രുതാത്തവനായതിനാല്‍ അന്യാധീനപ്പെട്ടു എന്ന് പറയാം. എന്റെ പിതാവിനാണ്‍ തറവാട് ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചുപോകയാണ്‍ ഞാന്‍ ഇന്ന്…!!”

എല്ലാം ഒരു യോഗം. നമ്മളാഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ അല്ലല്ലോ ജീവിതം. എല്ലാം ദൈവനിശ്ചയമല്ലേ. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ എന്റെ ചില അമ്മായിമാര്‍ക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഗുണം പിടിച്ചില്ല. അവരുടെ ജീവിതം പരിതാപകരമായിരുന്നു.

പരേതയായ എന്റെ അമ്മ പറയാറുണ്ട്….”ഉണ്ണ്യേ എത്രയോ ജീവിതങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞ ഭൂമിയാണ്‍ നമ്മുടെ വെട്ടിയാട്ടില്‍ തറവാട്. അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങള്‍ തലമുറകളാല്‍ അനുഭവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..”

കഴിഞ്ഞ തലമുറക്കാര്‍ക്കായിരുന്നു ആ മുജ്ജന്മപാപഭാരമെല്ലാം. എല്ലാവര്‍ക്കുമില്ല, ചിലര്‍ക്ക് മാത്രം. ഈ തലമുറയിലുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും അന്തസ്സും അഭിമാനവുമുള്ള ജോലിയും എല്ലാം ലഭിച്ചു.

“എന്റെ ബാല്യത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നൂറുനൂ‍റുപേജുകള്‍ എഴുതാനുണ്ട്. വാതരോഗവും കാഴ്ചക്കുറവും എന്നെ തളര്‍ത്തുന്നു. ഇനി എന്റെ പേരക്കുട്ടികള്‍ വലുതായി വരുന്നതിന്‍ മുന്‍പേ ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചില്ലെങ്കില്‍ എല്ലാം എഴുതി വെക്കാമായിരുന്നു..”

എന്റെ അച്ചാച്ചന്‍ എന്തിനാ രണ്ട് പെണ്ണിനെ കെട്ടിയതെന്ന് എനിക്ക് എത്ര ഓര്‍ത്തിട്ടും മനസ്സിലായില്ല. ആരോഗ്യദൃഢഗാത്രനായ എന്റെ അച്ചാച്ചന്‍ സുന്ദരിയായ അഞ്ചടി ഒമ്പത് ഇഞ്ച് ഉയരമുള്ള വെളുത്ത കുമ്പളങ്ങപോലെ വലിയ മുലകളുള്ള ഒരു പെണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. ആ നാട്ടിലെ സുന്ദരിയായിരുന്നത്രെ എന്റെ വെളുത്ത അച്ചമ്മയായ നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കുന്ന കാളിയമ്മായി. കാളിയമ്മായി മറുമറക്കാറില്ല.

അവര്‍ക്കും സുന്ദരമാരായ രണ്ട് ആണ്‍കുട്ടികളും മൂന്ന് പെണ്മക്കളും. എന്റെ അഛനും പാപ്പനു ആറടിയില്‍ കൂടുതല്‍ ഉയരമുള്ള സുന്ദരമാരായിരുന്നു. അമ്മായിമാരില്‍ ഏറ്റവും സൌന്ദര്യം അവസാനത്തെ അമ്മായിക്കായിരുന്നു. അമ്മായിമരെല്ലാം ചെറുപ്പത്തില്‍ സിലോണില്‍ ആയിരുന്നു. [ഇപ്പോഴത്തെ ശ്രീലങ്ക] എന്റെ പിതാവ് കൊളംബോയിലുള്ള ഏതാനും ഹോട്ടലുകളുടെ ജനറല്‍ മേനേജര്‍ ആയിരുന്നു.

കൂടാതെ എന്റെ വലിയച്ചന്‍, [കറുത്ത അച്ചമ്മയുടെ മകന്‍] കൊളംബോയില്‍ ഡോ‍ക്ടര്‍ ആയിരുന്നു. അങ്ങിനെ വെട്ടിയാട്ടിലെ മിക്ക അംഗങ്ങളും അഛാച്ചനും അച്ചമ്മയും ഒഴിച്ച് ശ്രീലങ്കയിലായിരുന്നു. പാപ്പന്‍ സിലോണില്‍ പോകുന്നതിന്‍ പകരം മലയേഷ്യയില്‍ പോയി. അവിടെത്തെ വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനായി. പാരമ്പര്യം കാത്ത് സൂക്ഷിക്കാനായി അവിടെ നിന്ന് ഒരു ചൈനക്കാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടി. അവസാനക്കാലത്ത് നാട്ടില്‍ വന്ന് സെറ്റില്‍ ചെയ്യാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്നൊരു ചൈനീസ് പെണ്‍കുട്ടിയെ നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തിരുന്നു.

മകളായ ആ പെണ്‍കുട്ടിയുമായി നാട്ടില്‍ എത്തിയാലുണ്ടാ‍കുന്ന അങ്കം പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. ഇവിടുത്തെ പെണ്ണ് എങ്ങിനെ പ്രതികരിച്ചുവെന്ന്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതുകയാണെങ്കില്‍ ഒരുപാട് എഴുതണം. ചുരുക്കത്തില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ കിടന്ന് അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു. ഇന്നൊക്കെയാണെങ്കില്‍ അതൊക്കെ അന്വേഷണവിധേയമാക്കാമായിരുന്നു. ഇന്ന് പാപ്പനും ചെറിയമ്മയും ആ താവഴിയില്‍ ആരും ജീവിച്ചിരുപ്പില്ല.

ചെയ്ത പാപങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഉള്ള ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങി നരകിച്ച് നരകിച്ചാണ്‍ ചെറിയമ്മ മരിച്ചത്. ഞാന്‍ കാണാനേ പോയില്ല. എന്റെ കൊച്ചുപെങ്ങള്‍ മരിക്കാന്‍ ഇടയായതില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ എന്റെ തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് കാല്‍ കുത്തിയിട്ടില്ല. അതിന്‍ എത്രയോ മുന്നേ ഞങ്ങളെ അവിടെ നിന്ന് പടിയിറക്കിയിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ അവിടെ ഇടക്ക് പോകുമായിരുന്നു കുടുംബപരദേവതകളെ കാണാനും വിളക്ക് വെക്കാനും.

തറവാട് ലഭിച്ച ആള്‍ അമ്പലപ്പുരയും പാമ്പിന്‍ കാവും മറ്റു ദേവതകളേയും പരിപാലിക്കണമെന്നായിരുന്നു കരാറെങ്കിലും പാപ്പന്‍ മലയേഷ്യയിലും ചെറിയമ്മയും മക്കളും നാട്ടിലുമായിരുന്നു. ചെറിയമ്മയും മക്കളും അന്തിത്തിരി പോലും കൊളുത്തിയിരുന്നില്ല. അമ്പലപ്പുരക്ക് മെയിന്റനന്‍സ് ഒന്നും ചെയ്യാതെ അമ്പലപ്പുര നിലം പൊത്തി. പരദേവതകളുടെ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങി ഇഞ്ചിഞ്ചായി അവര്‍ യാത്രയായി.

ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറയിലുള്ള രണ്ടാളില്‍ ഒരാള്‍ക്കാണ്‍ തറവാട്ടുഭൂമിയുടെ പകുതി ഭാഗം കിട്ടിയത്. പണ്ട് അമ്പലപ്പുരയും പാമ്പിന്‍ കാവും അതിനോട് ചേര്‍ന്ന ഭൂമിയും പൊതുസ്വത്തായി ആണ്‍ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് എന്നാണ്‍ എന്റെ പിതാവ് പറഞ്ഞ എന്റെ ഓര്‍മ്മ.

ശേഷിച്ച പാമ്പിന്‍ കാവും ചിത്രകൂടവും രക്ഷസ്സിന്റെ തറയും പാപ്പന്റെ മക്കളിലൊരാല്‍ തകര്‍ത്തുതരിപ്പണമാക്കി ആ പുണ്യഭൂമി തരിശുനിലം പോലെ ആക്കി. ഇപ്പോള്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്തുവെന്നാണ്‍ നാട്ടുകാരില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരം.

അച്ചനമ്മമാര്‍ ചെയ്ത പാപഫലമായി ഇളയ സന്തതി മാനസികാസ്വാസ്ഥ്യം വന്നവനെപ്പോലെ ആരുമില്ലാതെ അലഞ്ഞ് നടക്കുന്നു. അവനായിരുന്നു തറവാട് വീട്. അത് അവനും അന്യാധീനപ്പെടുത്തി.

തറവാടിനോട് ചേര്‍ന്ന് കിടന്നിരുന്ന പാടത്ത് നാട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം ഉപകാരമായി ഒരു സ്കൂ‍ള്‍ ഉയര്‍ന്നു. ആ തറവാട്ടിലെ കുറച്ച് മണ് തരികള്‍ക്ക് അങ്ങിനെ ഒന്നിന്‍ രൂപം കൊടുക്കാനായത് പുണ്യമായി.

ഞാന്‍ ജനിച്ചുവീണ എന്റെ തറവാട് ഒരു പൈതൃകസ്വത്തായി കൊണ്ട് നടക്കാഞ്ഞതിനാല്‍ എന്റെ മനസ്സിലെ തറവാട് എന്റെ അമ്മക്ക് സ്ത്രീധനമായി ലഭിച്ച ഭൂമിയില്‍ എന്റെ പിതാവ് പണിതുയര്‍ത്തിയ സ്മാരകമാണ്‍.

അമ്പത് കൊല്ലത്തെ പഴക്കമേ ഉള്ളുവെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പുതിയ തറവാട് ഒരു ഇരുനൂറ് കൊല്ലമെങ്കിലും പഴക്കം തോന്നിക്കാവുന്ന ഗൃഹാതുരത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു സ്മാരകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

എന്നെ പ്രസവിച്ചത് എന്റെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലാണ്‍. സാധാരണ ഈഴവ കുടുംബങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകള്‍ പ്രസവിക്കുക പെണ്ണുങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണ്‍. എന്തുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടില്‍ പ്രസവിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നത് വലിയൊരു ചരിത്രമാണ്‍. ഞാന്‍ എന്റെ ബ്ലൊഗില്‍ തന്നെ ചിലയിടത്ത് ഇതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ചെറുവത്താനിയിലെ ഏറ്റവും ധനികനായ ഒരുത്തന്റെ മകളെ അത്രയും ധനശേഷിയില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഒരുത്തന്‍ പ്രേമിച്ച് സംഭവബഹുലമായ രീതിയില്‍ വിവാഹം കഴിച്ചോണ്ട് പോന്നു. അതായിരുന്നു അതിന്റെ തുടക്കം.!!!

അതൊക്കെ എഴുതിക്കഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ അമ്പിളിയുടെ കഥ പറച്ചില് നീളും. അതിനാല്‍ ഇനി അടുത്ത ലക്കത്തിലേ അമ്പിളിയുടെ കഥയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാകൂ…….

Btw: ഇവിടെയും അക്ഷരപ്പിശാചുക്കളുണ്ട്. മലയാളം ടെപ്പ് ചെയ്ത് കോപ്പി & പേസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോളുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളാണ്‍ ഇതൊക്കെ എന്ന് ബ്ലൊഗര്‍മാരല്ലാത്ത വായനക്കാര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവില്ല. ഓണ്‍ലൈനില്‍ മലയാ‍ളം യൂണിക്കോഡ് ഫോണ്ടുകളെ ചേരൂ. അക്ഷരപ്പിശാചുക്കളെ താമസിയാതെ തുരുത്താം. സദയം ക്ഷമിക്കുക.

അമ്പിളീ നീയവിടെ ഉണ്ടോ……..

2011-12-03T08:55:00.003-08:00

വിളിച്ച് കൂവുന്നതല്ലാതെ ആര് കേള്‍ക്കാനാണാനെന്റെ വിലാപം. കപ്ലിയങ്ങാട്ട് അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ വിചാരിച്ചു മടക്കം അമ്പിളിയുടെ വീട്ടില്‍ കയറാമെന്ന്. കാലത്ത് ഒരു വീട്ടിലേക്ക് കേറിച്ചെല്ലാന്‍ പറ്റിയ സമയം അല്ലല്ലോ? അങ്ങിനെയൊന്നും ഇല്ല, എന്തെന്നാല്‍ അമ്പിളി എന്റെ മച്ചുണന്‍സ് വൈഫ് ആണ്. ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ചെല്ലാമല്ലോ…

അങ്ങിനെ ആലോചിച്ച് വടുതല സ്കൂളും കഴിഞ്ഞ് എന്റെ ശകടം പണ്ടത്തെ മാധവനുണ്ണി വൈദ്യരുടെ വൈദ്യശാല നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് നിര്‍ത്തി. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ഇനി നേരെ കപ്ലിയങ്ങാട്ടേക്ക് പോയാല്‍ ഞാന്‍ ഒരു പക്ഷെ വേറെ വല്ല ദിക്കിലേക്കും പോയാലോ എന്ന്.

ഞാന്‍ എന്റെ ചെറുവത്താനി ഗ്രാമത്തിലെത്തിയാല്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം തറവാട്ടില്‍ തങ്ങും. അവിടെ കിട്ടനും ചുക്കിയും അല്ലെങ്കില്‍ കിട്ടന്‍ മാത്രമായാലും ചിലപ്പോള്‍ ഒന്ന് രണ്‍ട് ദിവസം കൂടുതലും തങ്ങിയേക്കാം.

കാലത്ത് കുളിയും തേവാരവും കഴിഞ്ഞാല്‍ ഗീത നല്ല അടിപൊളി പാല്‍ചായ ഉണ്ടാക്കിത്തരും. ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് അല്പം കഴിഞ്ഞേ കിട്ടുകയുള്ളൂ. അപ്പോളെക്കും ഞാന്‍ വസ്ത്രം മാറി പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തയ്യാറായിട്ടുണ്ടാകും. ഗീതയുടെ വിളി വന്നാല്‍ പോയി ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ച് ശകടവുമായി കറങ്ങാന്‍ പോകും.

ശകടം വീട്ടില്‍ നിന്ന് സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കിയിട്ടാകും എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന് പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കുക. പടിഞ്ഞാറോട്ടാണെങ്കില്‍ വടുതല്‍, വട്ടം പാടം, കൊച്ചനൂര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ചമ്മണൂര്‍ ഓര്‍ കപ്ലിയങ്ങാട്, ഇനി അതുമല്ലെങ്കില്‍ വട്ടം പാടത്ത് നിന്ന് നേരെ ചിറളിപ്പുഴ, പെങ്ങാമുക്ക്, പഴഞ്ഞി കാട്ടകാമ്പാല്‍ ഒക്കെ ചുറ്റി കുന്നംകുളത്തെത്തും. തിരിച്ച് ചെറുവത്താനിയിലെത്തുമ്പോളെക്കും ഗീതയുടെ വിളി വരും…”ഏട്ടനെവിടെയാ…. ചോറുണ്ണാനെത്തില്ലേ…?” ആ വിളി കേട്ടാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ധൃതി പിടിച്ച് ചെറുവത്താനിയിലെത്തും. ഇതൊക്കെയാ എന്റെ നാട്ടിലെ വിസിറ്റ് സമ്പരദായം.

നാട് ചുറ്റാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ പാറുകുട്ടിക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെങ്കില്‍ ഓളെയും എന്റെ വാഹനത്തില്‍ കയറ്റും. ഊരുചുറ്റുന്നതിന്നിടയില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ബസ്സ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നവരെയും ചിലപ്പോള്‍ ശകടത്തില്‍ കയറ്റാന്‍ മറക്കില്ല.

തറവാട്ടില്‍ നിന്ന് പുട്ടും കടലയും പപ്പടവും കഴിച്ചപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് വലിയ ലോഡായ പോലെ തോന്നി. ഗീതയുടെ ചിരട്ടപ്പുട്ട് എന്റെ ശ്രീമതിയെക്കാളും രണ്‍ടിരട്ടി ഉണ്‍ട്. കാലത്തെ ചായ കൂടാതെ പിന്നെയും പലഹാരത്തിന്റെ കൂടെ ഒരു ചായ വീണ്ടും ഗീത തരും ചിലപ്പോള്‍. അതും കുടിക്കും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളത്തിന്റെ കൂടെ. അവിടെ ശ്രീരാമന്‍ കുടിക്കാന്‍ സ്പെഷല്‍ ഹെര്‍ബല്‍ ഡ്രിങ്കിങ്ങ് വാട്ടര്‍ ഉണ്ട്. അത് എനിക്കും മറ്റു ചില വിഐപ്പിക്കള്‍ക്കും മാത്രം ലഭിക്കും ആ വീട്ടില്‍.

എല്ലാം കഴിക്കുമ്പോളേക്കും എന്റെ വയറ് പൊട്ടാറായ പോലെ തോന്നും. തറവാട്ടില്‍ പോകുമ്പോളാണ്‍ എന്റെ ശരിയായ ഭക്ഷണം. നല്ല കുത്തരിച്ചോറും, മീന്‍ കറിയും, പരിപ്പും മാങ്ങയും അല്ലെങ്കില്‍ മുരിങ്ങ ഇലയും മാങ്ങയും ചേര്‍ത്ത് വെച്ച കറിയും, കയ്പക്കാ കൂട്ടാനും, മീന്‍ പൊരിച്ചതും ഒക്കെ ഞാന്‍ പണ്‍ട് കാലത്ത് കഴിച്ച രുചിയില്‍ തന്നെ കിട്ടും.

എന്റെ പെണ്ണുമ്പിള്ളയുടെ നാട് ചേറ്റുവ ഏങ്ങണ്ടിയൂര്‍ ആണ്‍. അവള്‍ക്കവിടുത്തെ സ്റ്റൈല്‍ അല്ലേ അറിയുകയുള്ളൂ. അവളുടെ മീന്‍ കറി റൊമ്പം ടേസ്റ്റി ആണ്‍. പിന്നെ മോരുകറിയും കൊള്ളാം. അവള്‍ക്ക് ഒരു ദോഷമെന്തെന്ന് വെച്ചാല്‍ എരുവ് കൂടുതലാണ്‍. മെഴുക്കുപുരട്ടി, ഉപ്പേരി എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ വലിയ എരുവുമയമാണ്‍.

ഞാന്‍ തുടരെ തുടരെ ചീത്ത വിളിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് മുളക് കാച്ചുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് അല്പം കോരി വെക്കും. അതൊക്കെ എന്നും നടപ്പില്ലായെന്നും പറഞ്ഞ് പിന്നേയും പഴയ പടിയില്‍ തന്നെ ആക്കും. എനിക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ വയറ് കേടാക്കിയ ആളാണ്‍ എന്റെ അലെങ്കീ ഞാന്‍ ബീനാമ്മയെന്ന് ഓമനപ്പേരില്‍ വിളിക്കുന്ന എന്റെ പെണ്ണമ്മ.

ബീനാമ്മ കറുത്തിട്ടാണെങ്കിലും സുന്ദരിയായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എന്റെ അത്ര ഗ്ലാമര്‍ ഇല്ല. എന്നാലും ഞാന്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്നു. പാവം ബീനാമ്മ. ഇനി അവള്‍ക്കാരെ കിട്ടാനാണ്‍.

ഞാന്‍ അവളെ കെട്ടിയത് എനിക്കവളോട് പാവം തോന്നിയിട്ടാണ്‍. പിന്നെ അവള്‍ക്കൊരു ആകര്‍ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നത് അവളുടെ തന്ത ഒരു വലിയ പണക്കാരനായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും അവളുടെ തന്ത ജീവിച്ചിരുപ്പുള്ളപ്പോളോ ചാവുമ്പോളോ കിട്ടുമെന്ന് വിചാരിച്ചു.

പക്ഷെ ഒന്നും കിട്ടിയില്ല, അവള്‍ക്ക് കിട്ടാനുള്ളതെല്ലാം അവള് അവളുടെ ആങ്ങിള്‍മാര്‍ക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്തു. അന്ന് അവളുടെ കെട്ടിയോന്‍ രാജകീയ പ്രൌഢിയില്‍ ഗള്‍ഫില്‍ വിരാജിക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ ഇന്നെത്തെ സ്ഥിതി പരിതാപകരമാണ്‍.

ഇപ്പോ അവളുടെ ആങ്ങിളമാരാണെങ്കിലോ വലിയ പണക്കാരും, ബിസിനസ്സുകാരും ആയി. ഈ പാവം പെങ്ങളുടെ ദാരിദ്ര്യം കണ്‍ട് പുഛിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവളുടെ തന്ത ചാകുന്നതിന്‍ കുറച്ച് കൊല്ലം മുന്‍പ് അവളുടെ പേരില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു സ്കൂളും ചുറ്റുപാടുള്ള പറമ്പും എഴുതി വെച്ചിരുന്നു.

അത് വിറ്റ് കിട്ടുന്ന പണം ഞങ്ങള്‍ക്ക് തരാമെന്ന് വന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. അവസാനം എന്തുണ്ടായി ആങ്ങിളമാരില്‍ ഒരാള്‍ എന്തോ കുതന്ത്രങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞ് ഈ പെങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ആ പണം തട്ടിയെടുത്തു. ഈ ദരിദ്രവാസിയാണെങ്കിലോ തറവാട്ടില്‍ നിന്ന് ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല. ഞാന്‍ അവളെ അവളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കിയാലോ എന്നും കൂടി ആലോചിച്ചു. അങ്ങിനെ വന്നാല്‍ ഇവിടെ അടുക്കളപ്പണിക്ക് ആളില്ലാതെ വരുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് അങ്ങിനെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

ആ കഥ അങ്ങിനെ പോകട്ടെ. നമുക്ക് ചെറുവത്താനി അമ്പിളിയുടെ കഥയിലേക്ക് മടങ്ങാം.

തറവാട്ടില്‍ നിന്ന് ഗീത തന്ന പ്രാതലും കഴിച്ച് ഞങ്ങളുറ്റെ പ്രൈവറ്റ് റോഡ് അവസാനിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ആലോചിച്ചു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് പോകണമോ കിഴക്കോട്ട് കുന്നംകുളം വഴിക്ക് പോകണമോ എന്ന്. അവിടെ ശകടം ന്യൂട്രലാക്കി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു. പാറുകുട്ടിയോട് ഫോണില്‍ പേശി. “ഏടീ പാറൂട്ട്യേ…….. എന്റെ കൂടെ നാട് തെണ്ടാന്‍ പോരുന്നോ..?”

“ഇല്ലാ ഉണ്ണ്യേട്ടാ…. എന്റെ കാലത്തെ കുളിയും തേവാരമൊന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇവിടെ വന്നിരുന്നോ. ഒരു പത്തര വരെ ഇവിടെ ഇരുന്നാല്‍ ഞാന്‍ കൂടെ പോരാം….”

“എന്റെ പാറൂട്ടിക്ക് കുളിക്കാന്‍ അത്ര നേരമൊന്നും വേണ്ട. അവളുടെ കുളിയെങ്ങിനെയാണെന്നറിയാമോ..? ഒരു പാട്ട വെള്ളമേ വേണ്ടൂ‍ അവള്‍ക്ക്. അതില്‍ നിന്ന് ആദ്യം രണ്‍ട് മഗ്ഗ് വെള്ളം തലയില്‍ കൂടി ഒഴിക്കും. എന്നിട്ട് അവിടെയും ഇവിടെയും ചെറുതായി സോപ്പ് തേക്കും, ശേഷിച്ച വെള്ളം മുക്കി മേലില്‍ക്കൂടി ഒഴിക്കും. കുളി കഴിഞ്ഞു. ഇതൊക്കെ രണ്ട് മിനിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കും..”

“ഈ ആ‍ളാ പറേണ്‍ പത്തര മണി വരെ അവിടെ ഇരിക്കാന്‍..”

“എനിക്ക് സൌകര്യമില്ല എന്റെ പാറൂട്ട്യേ അന്റെ വീട്ടില് വന്ന് അന്റെ കുളി കഴിയുന്നവരെ ഇരിക്കാന്‍..”

ഞാന്‍ അതും പറഞ്ഞ് പടിഞ്ഞാറോട്ട് ശകടം പായിച്ചു. മടക്കം അമ്പിളിയുടെ വീട്ടില് കയറാമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട്. കൊച്ചന്നൂരെത്തിയപ്പോള്‍ കപ്ലിയങ്ങാട്ടമ്മക്ക് എണ്ണയും മറ്റു ദ്രവ്യങ്ങളും വാങ്ങി താമസിയാതെ കപ്ലിയങ്ങാ‍ട്ടെത്തി.

ഞങ്ങള്‍ ചെറുവത്താനിക്കാരാകുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് ഞമനേങ്ങാട്ടുകാരായിരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഞങ്ങളെ കുടിയിറക്കിയതായിരുന്നു ദുഷ്ടയായ എന്റെ അച്ചമ്മ. അച്ചമ്മ്ക്ക് കൂട്ടുനിന്നതോ എന്റെ പാപ്പനും അല്ലെങ്കില്‍ പാപ്പന്‍ കൂട്ടായി അചച്മ്മയും.

പാപ്പന്‍ മലായയിലും അഛന്‍ സിലോണിലും ആയിരുന്നു. പാപ്പന്‍ പണമയക്കില്ല, നാട്ടില്‍ വരില്ല. എല്ലാം പെങ്ങമ്നാരെയും [ ഏതാണ്ട് പത്തുപേര്‍ ] അച്ചനാണ്‍ കെട്ടിച്ചയച്ചത്. ഓലപ്പുര ഓട് മേഞ്ഞു, വര്‍ഷാ വര്‍ഷവും കിണര്‍ കുത്തണമായിരുന്നു. അതില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി ആ നാട്ടിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഉപകാരമായി ആദ്യമായി ആ നാട്ടിലൊരു കല്‍ക്കിണര്‍ പണിതുയര്‍ത്തി. നാട്ടുകാര്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്ന എന്റെ പിതാവിനെ ഈ തെണ്ടികള്‍ ഒരു പാതിരാക്ക് കുടിയിറക്കി.

അതൊരു വലിയ കഥ. എന്റെ അച്ചന്റെ അഛന്‍ അതായത് എന്റെ അച്ചാച്ചന്‍ രണ്ട് ഭാര്യമാരുണ്‍ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ഭാര്യ കാളിയുടെ മകനാണ്‍ എന്റ്റെ പിതാവ്. കാളി വെളുത്ത് സുന്ദരിയായിരുന്നു. കാളിക്ക് എന്റ്റെ പിതാവ് കൂടാതെ ഒരു അനുജനും 3 പെങ്ങളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും സുന്ദര്‍ന്മാരും സുന്ദരികളും ആയിരുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യ ലക്ഷ്മി കറുത്തതും സൌന്ദര്യം കുറഞ്ഞതും ആയിരുന്നു. ലക്ഷ്മിക്ക് ഒരു ആണും അഞ്ചുപെണ്ണും ഉണ്ടായി. ഞാന്‍ കാളിയെ വെളുത്ത അച്ചമ്മ എന്നും ലക്ഷ്മിയെ കറുത്ത അച്ചമ്മയെന്നും വിളിച്ചു. എനിക്കിഷ്ടം കറുത്ത അച്ചമ്മയോടായിരുന്നു.

അടുക്കളയുടെ കണ്ട്രോള്‍ കറുത്ത അച്ചമ്മക്കായിരുന്നു. പേരക്കുട്ടികളായി ഞാനും എന്റെ അനുജനും പാപ്പന്റെ രണ്ട് ആണ്മക്കളും, മൂത്ത അമ്മായിയുടെ 5 പെണ്മക്കളും, മറ്റു തറവാട്ടില്‍ നിന്നിരുന്ന ചില അമ്മായിമാരുടെതായ പത്തില്‍ കൂടുതല്‍ സന്താനങ്ങളും ആയിരുന്നു വെട്ടിയാട്ടില്‍ തറവാട്ടിലെ അന്തേവാസികള്‍. എന്റെ ബാല്യം അതുകൊണ്ട് സംഭവബഹുലവും ഒട്ടേറെ സുന്ദരസ്മരണകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.

ഉണ്ണാന്‍ നെല്ലും, അരക്കാന്‍ നാളികേരവും മറ്റു വിളകളും കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ തറവാട്. ഓലമേഞ്ഞ നാല്‍കെട്ടിന്റെ പ്രൌഡി ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു.

വട്ടന്‍ പാടത്തെ കൊയ്ത് കഴിഞ്ഞാല്‍ എള്ള് വിതക്കും. കണ്ടം പൂട്ടാന്‍ നല്ലയിനം 3 ഏറ് കന്നുകളുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അഞ്ചില്‍ കൂടുതല്‍ പശുക്കളും പത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആടുകളും. തറവാട്ടിലെ ഇത്രയും അംഗങ്ങളെ തീറ്റിപ്പോറ്റാന്‍ പണം പോരാതെ വന്നാല്‍ എന്റെ അഛന്‍ സിലോണില്‍ നിന്ന് അയക്കും. പാപ്പന്‍ നാലണ പോലും അയച്ചില്ല.

എല്ലാം ചുമതകളും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏട്ടനനിയന്മാര്‍ക്ക് ഭാഗം വെച്ച് പിരിയാം എന്ന് അഛമ്മ പറഞ്ഞു. തോമ്മാപ്പിളയെ വരുത്തി ഭാഗാധാരം ഉണ്ടാക്കി. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ പാട്ടഭൂമികളും, കുടികിടപ്പുകാര്‍ താമസിക്കുന്ന പറമ്പും കുളവും തോടും നിറഞ്ഞ പറമ്പും എല്ലാം എന്റെ പിതാവിനും നല്ല കരഭൂമിയും നല്ല വിളവുകള്‍ ലഭിക്കുന്ന പാടവും എല്ലാം പാപ്പനും. അച്ചമ്മ പറഞ്ഞ പ്രകാരം തോമാപ്പിള ഭാഗാധാരം ഉണ്ടാക്കി.

തറവാട്ട് അമ്പലപ്പുരയും, പാന്‍പിന്‍ കാവും, രക്ഷസ്സ് തറയും, ശവമടക്കാനുള്ള പറന്‍പും പൊതുസ്വത്തായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. തറവാട്ടില്‍ കല്യാണം കഴിക്കാതെ നിന്നുപോയ ഒരു അമ്മായിക്ക് ഒന്നും നീക്കിവെക്കാന്‍ പാപ്പന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. പക്ഷെ അച്ചന്റെ നിര്‍ബ്ബന്ധത്തിന്‍ വഴങ്ങിയാണ്‍ പാപ്പന്‍ അതിന്‍ സമ്മതിച്ചത്.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഭാഗാധാരം ഒപ്പിടാന്‍ എത്തിച്ചു. അച്ചന്‍ ആധാരം എഴുത്തുകാരനെ വിശ്വസിച്ചു ഒപ്പിട്ടു, പാപ്പന്‍ ഒപ്പിട്ടില്ല. “ഏട്ടന്‍ ഇന്ന് തന്നെ വീടൊഴിഞ്ഞാലേ ഞാന്‍ ഒപ്പിടൂ എന്നായിരുന്നു പാപ്പന്‍” തറവാടും ചുറ്റുപാടും പാപ്പനായിരുന്നു.

അച്ചമ്മയും പാപ്പനും ചെയ്ത ചതി അറിഞ്ഞത് ഭാഗാധാരം റജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത് ആധാ‍രത്തിന്റെ കോപ്പി കൈപ്പറ്റിയപ്പോളാണ്‍. തന്നെയുമല്ല തറവാട്ടില്‍ നിന്നിരുന്ന അമ്മായിയുടെ സ്വത്തും പാപ്പന്‍ എന്തോ തന്ത്രങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് എഴുതി വാങ്ങി.

ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പത്തോ പന്ത്രണ്‍ടോ വയസ്സ് കാണും. എന്റെ മനസ്സിനെ നേരിയ തോതില്‍ മഥിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്‍ ഞാന്‍ അന്ന് അവിടെ കണ്ടത്. എനിക്ക് പ്രതികരിക്കാനാവും വിധം ഞാന്‍ വളര്‍ന്നിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ പാപ്പനും അച്ചമ്മയും രക്ഷപ്പെട്ടു.

അമ്പിളിയുടെ കഥ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടോ പോയി. അമ്പിളിയുടെ വീട്ടുവിശേഷം അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തില്‍ എഴുതാം.

[അച്ചടിപ്പിശാചുക്കളുണ്ട്. താമസിയാതെ തുരത്താം.]

ഇതാ ഇപ്പോ ഇത്ര വല്ല്യ സോക്കേട് ?

2011-11-28T07:38:00.000-08:00

പല്ല് പറിക്കാനെന്തിനാ ഇത്ര പേടി. നമ്മള്‍ ഡെന്റിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് എത്തുന്നു. അദ്ദേഹം അനസ്തേഷ്യ തരുന്നു. പല്ല് എടുക്കുന്നു. പത്ത് മിനിട്ടിന്നുള്ളില്‍ നാം സ്ഥലം വിടുന്നു.

സംഗതി ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഒരു പേടി. രണ്ട് മാസം മുന്‍പ് വിസ്ഡം ടൂത്തിന്റെ കോച്ചല്‍ മുതലായ സോക്കേടിന്‍ കിഴക്കേ കോട്ടയിലെ ഒരു ഡെന്റിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് പോയി. അദ്ദേഹം പരിശോധിച്ച് ചികിത്സകളും മരുന്നും ഒക്കെ തന്നു, വലിയ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ രണ്ട് മൂന്നുമാസം അങ്ങിനെ പോയി. വല്ലപ്പോഴും മൂരി, ആട് എന്നിവരെ വെട്ടി വിഴുങ്ങുമ്പോള്‍ മോണകള്‍ക്ക് ക്ഷതം സംഭവിക്കുന്നു. മോണ വേദനിക്കുന്നു. പിന്നെ അങ്ങിനെയായി.

ആനന്ദവല്ലിയുടെ ചേച്ചിയുടെ മകന്‍ എടപ്പാളില്‍ ഡെന്റിസ്റ്റാണ്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം അല്ലറ ചില്ലറ അഭ്യാസങ്ങളൊക്കെ നടത്തിയെങ്കിലും രോഗം വിട്ടുമാറുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ കാലത്ത് തൃശ്ശൂരൊക്കെ വായില്‍ വെള്ളം കൊള്ളുമ്പോള്‍ വലിയ തണുപ്പാണ്‍. പെട്ടെന്ന് പല്ലുകള്‍ കോച്ചുന്നത് പോലെ തോന്നി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസം.

കിഴക്കേ കോട്ടയിലെ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു സോക്കേട് തീരെ വിട്ടുമാറിയില്ലെങ്കില്‍ പല്ലെടുക്കണം എന്ന്. ഞാന്‍ അത് എന്റെ പെണ്ണുമ്പിള്ളയോട് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്കെന്തുകേട്ടാലും നിസ്സാരം. “ആ അതിനെന്താ പ്രശ്നം അതെടുത്ത് കളാ..”

അവളൊരു ധൈര്യവതിയാ. അവള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞ 12 മാസത്തിന്നുള്ളില്‍ നാല്‍ സര്‍ജ്ജറി കഴിഞ്ഞു. അവസാനത്തേതിന്‍ അവള്‍ കാലത്തെണീറ്റ് എനിക്ക് പ്രാതല്‍ ഒരുക്കി വെച്ച് സ്വയം ആശുപത്രിയിലെത്തി, ലാബ് ടെസ്റ്റുകളുംചേ എയര്‍ ക്ണ്ടീഷണ്ട് മുറിയെല്ലാം ബുക്ക് ചെയ്ത്, കേന്റീനില്‍ നിന്ന് എനിക്കുള്ള ലഞ്ചും മറ്റും ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തതിന്‍ ശേഷം എന്നെ വിളിച്ചു ഫോണില്‍.

“ചേട്ടാ എന്നെ അര മണിക്കൂറിന്നുള്ളില്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ തിയേറ്ററിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകും, അപ്പോളേക്കും ചില കടലാസ്സുകളൊക്കെ ഒപ്പിടണം” . ഞാന്‍ ഓടിക്കിതച്ച് ആശുപത്രിയിലെത്തി അവളുടെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവളെ കാണാനില്ല. ഡ്യൂട്ടി നഴ്സിനോട് കാര്യം തിരക്കിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി അവളുടെ ആങ്ങിള വന്ന് കടലാസ്സ് പണികളൊക്കെ ചെയ്തെന്ന്. അളിയന്‍സിനോട് അവള്‍ ഏല്പിച്ചു പോലും പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇല്ലെന്ന്. ഒരുമണിയാകുമ്പോളേക്കും മുറിയിലെത്തിയാല്‍ മതിയെന്ന്..”

അത്രക്കും മനക്കരുത്താണ്‍ എന്റെ എടാകൂടത്തിന്‍. ഒരു പേടിയും ഇല്ല. ഞാന്‍ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടനാണെങ്കിലും അവളുടെ മുന്നിലൊരു പുലിയാണ്‍. ഞാന്‍ പണ്ടൊക്കെ അവളെ നല്ല പെട പെടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ തലേക്കേറിയാല്‍. ഇപ്പോ അവള്‍ക്ക് തല്ലുകൊള്ളാനുള്ള ശേഷി ഇല്ല. അതിനാല്‍ എനിക്ക് ദ്വേഷ്യം വരുമ്മ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ പാറുകുട്ടിയെ കാണാന്‍ എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകും. പിന്നെ അവിടെ കുളത്തിലും തോട്ടിലും കുളിച്ചും പുഞ്ചപ്പാടത്ത് വഞ്ചികുത്തിയും ആമ്പല്‍ പൂ പറിച്ചും, തോട്ട് വരമ്പത്തെ ഷോപ്പില്‍ നിന്ന് കള്ള് കുടിച്ചും ശരിക്കും ആഘോഷിക്കും. എന്നിട്ട് ഒരു ആഴ്ചകഴിഞ്ഞേ തിരിച്ചെത്തൂ…….

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഓരോ തല്ല് കൂടലും ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് എന്റെ അബ്സ്കോണ്‍ടിങ്ങിലേക്കായിരിക്കും. പിന്നെ ഞാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഓളോട് പറയുകയും ഇല്ല. അവള്‍ പലയിടത്തും അന്വേഷിക്കും മോന്തിയാകുമ്പോള്‍. എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്‍ടെന്നറിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ക്കും കുശാല്‍. അവള്‍ അവളുടെ ആങ്ങിളയുടെ വീട്ടിലോ,അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലോ അന്തിയുറങ്ങാന്‍ പോകും.

സംഗതിയുടെ കിടപ്പ് വശം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും എനിക്ക് വയ്യാണ്ടായാല്‍ എന്റെ പെണ്ണിനെ കാണണം. ഇന്ന് ഞാന്‍ ഓഫീസിലിരുന്ന് വലിയ പണിയിലായിരുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ ഫെയ്സ് ബുക്കും, ബ്ലോഗും എല്ലാം നോക്കിയിട്ടും എന്റ് പല്ല് വേദനിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുട്ടന്‍ മേനോനോട് പറഞ്ഞു. അയാളും ഏതാണ്‍ട് എന്റെ പെണ്ണിന്റെ കൂട്ടത്തിലാണ്‍. എന്തും നിസ്സാരം. എന്റെ പെണ്ണിനെ ചീത്ത വിളിക്കുന്നതും പട്ടിണിക്കിടുന്നതും സിനിമ കാണിക്കാതിരിക്കുന്നതും പൂരത്തിന്‍ കൊണ്ട് പോകാതിരിക്കുന്നതൊന്നും അയാള്‍ക്കിഷ്ടമില്ല. “എന്നാല്‍ അയാള്‍ക്കങ്ങട്ട് കൊണ്‍ട് പോയിക്കൂടെ..?” അതും ചെയ്യില്ല. എന്നിട്ട് മനുഷ്യനെ കൊരങ്ങ് കളിപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കും.

എന്തെങ്കിലും സാന്ത്വനം കിട്ടുമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാ കുട്ടന്‍ മേനോനോട് എന്റെ പല്ല് വേദനയുടെ കാര്യം പറയണ്‍.. അപ്പോളയാളുടെ കിന്നാരം…”ഈ പ്രകാശേട്ടനെന്തിന്റെ കേടാ.. അത്തരം വേദനകളൊക്കെ സഹിക്കണം. അതിനൊന്നും ഡോക്ടറെ കാണേണ്ട…” അയാളതും പേശി പണിയില്‍ മുഴുകി. എന്നോട് ട്രേഡ് മാര്‍ക്കുകള്‍ റെജിസ്റ്റ്ട്രേഷന്റെ താല്പര്യക്കുറവും മറ്റും അന്വേഷിച്ചു.

മന്‍ഷ്യന് വേദനിച്ചുംകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാ ഈ ട്രേഡ് മാര്‍ക്ക് എന്റെ മേന്‍ നേ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കണമെന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല് എന്നോട് ഗെറ്റ് ഔട്ട് പറഞ്ഞാലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അവിടെ ഇരുന്ന് തേങ്ങി.

എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിതത്തിലുള്ള ഏകസന്തോഷം കാലത്ത് പത്ത് മണി മുതല്‍ രണ്ട് വരെ കുട്ടന്‍ മേനോന്റെ മോന്തായം കണ്‍ട് കൊണ്ടിരിക്കലാണ്‍. രണ്ട് മണിക്ക് വീട്ടിലെത്തി, ലഞ്ചിന്‍ ശേഷം സുഖ നിദ്ര. ഉറക്കമുണര്‍ന്നാല്‍ ആനന്ദവല്ലി പരിപ്പുവടയോ പഴമ്പൊരിയോ ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ ഉണങ്ങിയ റൊട്ടിയോ ഒക്കെ തന്ന് എന്നെ വീട്ടീന്ന് ഓടിക്കും.

ഞാന്‍ അവിടെ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവള്‍ക്ക് സീരിയല്‍ കണ്ട് എമോഷണലാകാനും കരയാനും പറ്റില്ല. അപ്പോ ഞാന്‍ അവിടുന്ന് സ്ഥലം വിടും. പിന്നെ വന്ന് കയറുന്നത് വൈകിട്ട് എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞാണ്‍.

പണ്ടൊരിക്കല്‍ എന്റെ മാതാവ് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നാല്‍ ദിവസം താമസിക്കന്‍ വന്നു. ഞാന്‍ എന്നും സന്ധ്യയാകുമ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ വന്ന് കയറുന്നത് എട്ടും ഒമ്പതും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും. ഒരിക്കല്‍ അമ്മ എന്നോട്..”എടാ ഉണ്ണ്യേ നീയെവിടേക്കാ ഈ സന്ധ്യക്ക് തെണ്ടാന്‍ പോകണ്‍. വല്ല പെണ്ണുങ്ങളുമായി സംബന്ധമുണ്ടോ…?”

എനിക്ക് ചോദ്യം കേട്ട കലി കയറിയില്ല. “എന്റെ അമ്മച്ചീ എന്റെ അമ്മാമന്മാര്‍ക്ക് നാട്ടില്‍ പലരുമായി സംബന്ധമുണ്ടാ‍യിരുന്നല്ലോ. അപ്പോ ഈ മരുമകനും പാരമ്പര്യം കാത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ..?”

എന്റെ അമ്മച്ചി എന്റെ മറുപടി കേട്ട് തരിച്ചിരുന്നുപോയി. ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതെ കഞ്ഞി പോലും കുടിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങി.

അന്നൊക്കെ എനിക്ക് എന്റെ ആനന്ദവല്ലിയൊഴിച്ച് ആരുമായും സംബന്ധമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഈയിടെയായി എന്റെ പാറുകുട്ടിയുമായി നേരിയ തോതില്‍ ചില അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകള്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കി. അതിന്റെ കാരണക്കാരി എന്റെ പെമ്പറന്നോത്തി തന്നെ. അവനവന്‍ കുഴിച്ച കുഴിയില്‍ അവനവന്‍ വീഴുക എന്ന് പറഞ്ഞപോലെയായി എന്റെ ആനന്ദവല്ലി. പിന്നീട് ആന്ദന്ദവല്ലി അവള്‍ക്കിട്ട് ചില കൂടോത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചെയ്തുവെങ്കിലും എന്റെ പാറുക്കുട്ടിക്ക് അതൊന്നും ഏശിയില്ല.

എവിടെ പോയാലും ആരുമായി കൂട്ടുകൂടിയാലും എനിക്കെന്റെ ആനന്ദവല്ലിയെ ജീവനാ. ഇന്ന് ഓഫീസിലുരുന്ന് പല്ല് വേദനിച്ച് പുളയുമ്പോള്‍ ഡോക്റെ അപ്പോയന്റ്മെന്റിന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം 5 മണി കഴിയാതെ ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് അറിയിച്ചു.

ഞാന്‍ നേരെ വീട്ടില്‍ വന്ന് എന്റെ ആനന്ദവല്ലിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നു. അവളെ കണ്ടതും എന്റെ രോഗം പകുതി മാറി. അങ്ങിനെ അഞ്ച് മണിക്കുപകരം നാല്‍ മണിക്ക് തന്നെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് കിഴക്കേ കോട്ടയിലുള്ള ഡെന്റിസ്റ്റിന്റെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് ഗൂഗിള്‍ മേപ്പ് സെറ്റുചെയ്ത് ശകടത്തിന്റെ ഡേഷ് ബോര്‍ഡില്‍ വെച്ചു.

അപ്പോളെനിക്ക് തോന്നി എന്തിനാ ഈ ട്രാഫിക്ക് ജാമില്‍ കൂടി ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് കിഴക്കേ കോട്ടയിലെത്താന്‍. സംഗതി 3 കിലോമീറ്ററില്‍ താഴെയാണെങ്കിലും കൊക്കാലയില്‍ നിന്ന് ഈ ക്ല്ച്ചും പിടിച്ചോണ്ട് ഇങ്ങനെ റോട്ടില്‍ നില്‍ക്കണം. കാലിലെ വാതരോഗം അതിന്‍ വഴങ്ങാത്ത മട്ടാണ്‍ ഇപ്പോള്‍. അതിനാല്‍ എന്റെ തട്ടകത്തില്‍ ഒരു പുതിയ ഡോക്ടര്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട് തങ്കമണി കയറ്റത്തില്‍. ഗൂഗിള്‍ മേപ്പിനോട് ഞാന്‍ റെസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞ്, നേരെ കൂര്‍ക്കഞ്ചേരി തങ്കമണി കയറ്റത്തിലുള്ള എസ്ബിയെം ഡെന്റല്‍ ക്ലിനിക്കില്‍ എത്തി.

ഞാന്‍ എന്നും നടക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഈ ക്ലിനിക്കില്‍ ഒന്ന് കയറി ഡോക്ടറെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടണം എന്ന് വിചാരിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ നടന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ അതും പറഞ്ഞ് ചെന്നാല്‍ ചില ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടേക്കില്ല. അതിനാല്‍ അത്തരം ഒരു സന്ദര്‍ശനം ഒഴിവാക്കിയതായിരുന്നു.

ഏതായാലും ഇന്ന് ഞാനൊരു രോഗിയായി അവിടെയെത്തി. നല്ല കാലത്തിന്‍ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡോക്ടര്‍ ഷിഫാസ് എന്നെ പരിശോധിച്ച് രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് കുറച്ച് ചികിത്സകള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. എന്തിനുപറേണൂ ഡോ‍ക്ടര്‍ എന്നെ അവിടെ കിടത്തി ചില അഭ്യാസങ്ങളൊക്കെ വായില്‍ ചെയ്തു. എനിക്ക് അവിടെ വെച്ച് തന്നെ നല്ല റിലീഫ് കിട്ടി.

ഡോക്ടറുമായി കുറച്ച് നേരം നാട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോളേക്കും വളരെ സുഖമായി എനിക്ക്. ഡോക്ടറ് ഷിഫാസിനെ കാണാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ക്ലിനിക്കിന്റെ അയല്‍ക്കാരനായ അച്ചന്‍ തേവരായിരിക്കും. വാത രോഗിയായതിനാല് പണ്ടത്തെപ്പോലെ എന്നും തേവരെ കാണാന്‍ പോകാറില്ല.

ക്ലിനിക്കില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി, താഴത്തെ നിലയിലെ മാക്സി സെന്ററിലെ രമണിയേയും സന്ദര്‍ശിച്ചു. അത് പോലെ ക്ലിനിക്കിന്റെ അടുത്ത വീട്ടിലെ മീരയേയും കാണാന്‍ പോയി. മീര എന്റെ യോഗ ക്ലാസ്സ് മേറ്റാണ്‍.

അങ്ങിനെ വീട്ടിലെത്തി പിന്നെ നടക്കാന്‍ പോയി. ശക്തന്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലെ എക്സിബിഷനും കണ്ടു. എന്റെ രോഗം ഞാന്‍ മറന്നു. ഡോക്ടറ് ഷിഫാസിന്‍ സ്തുതി.

മിന്റ് ഫ്ലേവര്‍.... നോവല്‍... ഭാഗം 1

2011-11-22T00:19:00.000-08:00

ലോക പ്ര്ശസ്തമായ ആല്മണ്ട് ഗ്രോ എന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ ചിഫ് സയന്റിസ്റ്റായിരുന്ന ജയദേവന്‍ റിസര്‍ച്ച് ചെയ്യാന്‍ കിട്ടിയ ഓഫീസ് സ്മുച്ചയം മനസ്സിന്നിണങ്ങിയതായിരുന്നില്ല. അയാള് അവിടെ കിടന്ന് വീര്‍പ്പുമുട്ടി ജോലി രാജി വെച്ച് സ്വിറ്റ്സര്‍ലാന്‍ഡിലേക്ക് തിരിച്ച് പോകാനുള്ള പരിപാടിയിലായിരുന്നു.

ജയദേവന്‍ അവിടെ നിന്നും പിരിയുക എന്നത് എന്നുള്ളത് ആലമണ്ട് ഗ്രോ കമ്പനിക്ക് വലിയ തലവേദന സൃഷ്ടിക്കുകയും ഒരു പക്ഷെ ആ സ്ഥാ‍പനം തന്നെ ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്തേക്കാം. കോടിക്കണക്കിന്‍ ആസ്ഥിയുള്ള കമ്പനിയാണെങ്കിലും അവര്‍ക്കുള്ള ബിസിനസ്സ് കമിറ്റ്മെന്റ് താറുമാറാകും. നാനൂറില്‍ കൂടുതല്‍ സ്റ്റാഫിനെ തീറ്റിപ്പോറ്റുന്ന കമ്പനിക്ക് ജയദേവനെ പോലെയൊരു സ്റ്റാഫ് വിട്ടുപോകുക എന്ന് ആലോചിക്കാനെ വയ്യായിരുന്നു.

പബ്ലിക്ക് റിലേഷന്സും എച്ചാറും കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒരു പോംവഴി കണ്ടെത്തിയില്ല. അവസാനം കമ്പനി ഡയറ്കടര്‍മാരുടെ സമ്മേളനത്തില്‍ ജയദേവന്‍ ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം കൊടുക്കാനുള്ള ഉത്തരവുണ്ടായി.

ജയദേവന്‍ ആവശ്യമായത് മദ്യമൊ, മദിരാക്ഷിയോ, കുറേ പണമോ ആയിരുന്നില്ല. സുഖമായി ഇരുന്ന് പണിയെടുക്കാവുന്ന ഒരു അന്ത:രീക്ഷം ആയിരുന്നു. അയാള്‍ക്കാവശ്യമയത് നിബിഡ വനത്തില്‍ ഒരു മോഡേണ്‍ കോട്ടേജ്, സമീപത്ത് ഒരു നദിയുണ്ടെങ്കില്‍ വളരെ ഇഷ്ടം. വന്യമൃഗങ്ങളെ അകറ്റി നിര്‍ത്താനുള്ള സംവിധാനമുള്ള ചുറ്റുപാടുകള്‍.

പക്ഷെ ഫോറസ്റ്റ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ നിന്നും കാട് ലീസിന്‍ കിട്ടാതെ വന്ന അവസ്ഥയില്‍ ആല്‍മണ്ട് ഗ്രോ കമ്പനിക്കാര്‍ ശ്വാസം മുട്ടി. ജയദേവനോട് കേണപേക്ഷിച്ചു.

ജയദേവന്റെ മനസ്സിലുള്ള മറ്റൊരു സങ്കല്പം മേനേജ്മെന്റിനെ അറിയിച്ചു. അതുപ്രകാരം പബ്ലിക്ക് റിലേഷന്‍സ് സമീപത്തുള്ള നൂറില്‍ കൂടുതല്‍ കുടുംബങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. അവസാനം ജയദേവന്‍ ഇഷ്ടമായ ഒരിടം കണ്ടെത്തി. പക്ഷെ എന്ത് പൊന്നുവില നല്‍കിയാലും ആ വീടും പരിസരവും വില്‍കാന്‍ അതിന്റെ ഉടമയായ നാരായണി സമ്മതിച്ചില്ല. പകരം ജയദേവനെ അവിടെ താമസിപ്പിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു.

കമ്പനിക്കാര്‍ അധികം ദീര്‍ഘിപ്പിക്കാതെ ജയദേവനെ ആ വീട് കൊണ്ട് കാണിച്ചു. മനസ്സില്ലാ മനസ്സൊടെയണെങ്കിലും ജയദേവന്‍ സമ്മതം മൂളി. പക്ഷെ അയാള്‍ ആ‍വശ്യപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ കെട്ടിടത്തില്‍ വരുത്താന്‍ നാരായണി അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല.

ജയദേവന്‍ മുകളിലെത്തെ നിലയിലേക്ക് ഒരു ഗോവണി ഉമ്മറത്ത് നിന്നോ, പുറത്ത് നിന്നോ വേണം. യാതൊരു കാരണവശാലും ഈ കുടുംബത്തില്‍ അംഗങ്ങല്‍ മുകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാന്‍ പാടില്ല. ടിവി റേഡിയോ മുതലായവയുടെ ശബ്ദങ്ങള്‍ അയാളെ ശല്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ പാടില്ല. അങ്ങിനെ പലതും. ഇതില്‍ പല്‍തും നാരായണി അമ്മക്ക് തൃപ്തികരമായില്ല. എങ്കിലും ആ അമ്മ അതൊക്കെ സമ്മതിച്ചു.

ജയദേവന്‍ താമസിയാതെ തന്നെ ആ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. പൊതുവെ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത ആളാണ്‍ ജയദേവന്‍. അയാ‍ള്‍ ഓഫീസിലെത്തിയാല്‍ അവിടുത്തെ ജനറല്‍ മേനേജര്‍ക്കുപോലും ആകെ ഒരു വിറയലാണ്‍. ഓഫീസില്‍ ഉച്ചവരെയേ ജയദേവന്‍ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും നാനൂറില്‍ കൂടുതല്‍ പേര്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തില്‍ ഒരു മുട്ടുസൂചി വീണാല്‍ അറിയാവുന്ന നിശ്ശബ്ദദതയായിരിക്കും.

ഫോണുകളിലെ റിംഗ് ടോണുകള്‍ മാറ്റി പകരം ഇല്ല്യൂമിനേറ്റഡ് ബ്ലിങ്കിങ്ങ് സൈലന്റ് സെന്‍സേറ്സ് ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഓഫീസിലാരും ഡ്യൂട്ടി സമയത്ത് മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പാടില്ല. അങ്ങിനെ പല നിയന്ത്രണങ്ങളും പരിഷ്കാരങ്ങളും നിലവില്‍ വന്നു. പത്ത് ലക്ഷത്തില്‍ കൂടുതല്‍ മാസവരുമാനമുള്ള ജയദേവന്‍ പണത്തിലൊന്നും വലിയ ക്മപമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലുള്ള ആ വലിയ കണ്ടുപിടുത്തം ആയിരുന്നു. അതിനായി ചിലപ്പോള്‍ ഉറക്ക്മുളച്ചും അയാളിരിക്കും. മനസ്സിന്നിണങ്ങിയ അന്ത:രീഷം ഇല്ലെങ്കില്‍ അയാള്‍ ചിലപ്പോള്‍ വയലന്റാകും.

ജയദേവനെ ഓഛാനിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന ഭൃത്യമാരാണ്‍ ചുറ്റും. കമ്പനിയുടെ ജനറല്‍ മേനേജര്‍ പോലും. കമ്പനി മേനേജിങ്ങ് ഡയറക്ടറുടെ ചെവിയില്‍ ജയദേവനെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന എന്തെങ്കിലും ആരെങ്കിലും റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്താല്‍ അവരുടെ കഥ കഴിക്കാനും കമ്പനിക്കാര്‍ മടിക്കില്ല. കോടിക്കണക്കിന്‍ രൂപ അഡ്വാന്‍സ് പറ്റിയാണ്‍ ജയദേവന്റെ റിസര്‍ച്ചില്‍ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന പ്രോഡക്റ്റ് നല്‍കേണ്ടത്. ആല്‍മണ്ട് ഗ്രോ കമ്പനിക്ക് ജയദേവനില്‍ പൂര്‍ണ്ണ വിശ്വാസമാണ്‍. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് മാസത്തിലുള്ള റിസല്‍ട്ടില്‍ തന്നെ അവര്‍ക്ക് അത് ബോധ്യപ്പെട്ടു.

ജയദേവനെ വീട്ടില്‍ താമസിച്ച കുടുംബക്കാര്‍ ത്രിശങ്കുസ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലായ പോലെ ആയി. നാരായണി അമ്മക്കാകട്ടെ ജയദേവനെ നന്നേ ബോധിച്ചു. ആ വീട്ടിലെ മറ്റു മെംബര്‍മാരായ നാരായണിയുടെ മകല്‍ സുമതി, സുമതിയുടെ മകല്‍ ദേവൂട്ടി എന്നിവര്‍ക്ക് ജയദേവന്‍ ഒരു തലവേദനയായി.

ജയദേവന്‍ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. അവരുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല. ആരുമായും മിംഗിള്‍ ചെയ്യില്ല. മറ്റാരുടേയും കാര്യത്തില്‍ ഇടപെടില്ല. അയാള്‍ക്ക് ഉറക്കം വളരെ കുറവായി അനുഭവപ്പെട്ടു നാരായണി അമ്മക്ക്. ഏത് നേരവും ഒരേ ചിന്തയും കുത്തിക്കുറിക്കലും, പരീക്ഷണങ്ങളും കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഉള്ള കസര്‍ത്തുകളും.

മൂവ്വായിരത്തി അഞ്ഞൂറ് സ്ക്വയര്‍ ഫീറ്റുള്ള ആ വീടിന്റെ മുകളിലെത്തെ നിലയിലാണ്‍ വീടിന്റെ എഴുപത് ശതമാനവും. ആര്‍ക്കും അങ്ങോട്ട് പ്രവേശനം ഇല്ല. അടിക്കാനും തുടക്കാനും മറ്റും ആല്‍മണ്ട് ഗ്രോയില്‍ നിന്ന് ഓഫീസേര്‍ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വരും. ഒരിക്കല്‍ അവരിലൊരാള്‍ നാരായണി അമ്മയുടെ ബാങ്കില്‍ ജോലിയുള്ള് മകള്‍ സുമതിയുമായി സംസാരിച്ചതിന്‍ ജയദേവന്‍ ആ കുട്ടിയുടെ കരണത്തടിച്ചു. ഡിസിപ്ലിന്‍ തെറ്റിക്കുന്ന ആരേയും അയാള്‍ വെറുതെ വിടില്ല. എന്ന് വിചാരിച്ച അയാല്‍ തന്നിഷ്ടക്കാരനോ അഹംഭാവിയോ മറ്റൊന്നും അല്ല. വളരെ ക്ലീന്‍ ആണ്‍ ജയദേവന്‍. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു പ്രവര്‍ത്തിയും അയാളില്‍ നിന്നുണ്ടാവില്ല.

സുമതിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് രാജശേഖരന്‍ കേന്‍സര്‍ റിസര്‍ച്ച് ഫൌണ്ടേഷനില്‍ ചീഫ് കണ്‍സല്‍റ്റന്‍ഡ് ആണ്‍. അദ്ദേഹത്തിന്‍ അവിടുത്തെ രോഗികളെ കഴിച്ചേ വീടും കുടുംബവും ഉള്ളൂ… സുമതിക്കാണെങ്കില്‍ ബേങ്ക് ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൂടെ പോയി നില്‍ക്കാനും ഇഷ്ടമില്ല.

രാജശേഖരന്‍ മാസത്തില്‍ ഒരു ദിവസത്തില്‍ കൂടുതല്‍ സ്വഗൃഹത്തിലെത്താന്‍ സാധിക്കില്ല. രാജശേഖരന്റെയും ജയദേവന്റെയും വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ സമാനമാണ്‍ എന്ന് നാരായണി അമ്മ പറയും. അവരുടെ ജീവന്റെ ഓരോ സ്പന്ദനവും മാനവരാശിക്ക് ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്നു.

ജയദേവന്‍ നാരായണി അമ്മയോടൊഴിച്ച് ആരോടും ആ വീട്ടില്‍ സംസാരിക്കില്ല. ഒരിക്കല്‍ സുമതി എന്തോ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പ്രതികരണം തീ തുപ്പുന്ന കണ്ണുകളിലൂടെയായിരുന്നു. അവള്‍ ആ തീജ്വാലയില്‍ കത്തിയമര്‍ന്നുപോകുമോ എന്ന് ഭയന്നു. അതില്‍ പിന്നെ ജയദേവനുമായി അടുക്കാനോ ഇടപെഴുകാനോ ഒന്നിന്നും ആ വീട്ടമ്മ ശ്രമിച്ചില്ല.

ഏത് സ്ത്രീയും കൊതിക്കുന്ന പേര്‍സണാലിറ്റിയാണ്‍ ജയദേവന്റേത്. ആറടി ഉയരം, ദൃഢമായ മാംസപേശികള്‍, വെളുത്ത് താടി വെച്ച സുന്ദരന്‍ സുമുഖന്‍ എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാം. വളരെ സീരിയസ്സാണ്‍ ജയദേവനെപ്പോഴും. ഉണ്ണുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും അയാള്‍ ചിന്തകളിലായിരിക്കും.

ആരുമായും ജയദേവന്‍ കൂട്ടുകെട്ടില്ല. ചിത്രശലഭങ്ങളേയും പുഷ്പങ്ങളേയും കന്നുകാലികളേയും കൊച്ചുകുട്ടികളേയും ജയദേവനിഷ്ടമാണ്‍. സുമതിയുടെ മകള്‍ ദേവൂട്ടി എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ജയദേവന്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുകയോ കുശലം പറയുകയോ ചെയ്തില്ല. ദേവൂട്ടിക്കെപ്പോഴും നാരായണി അമ്മയോട് പരിഭവമാണ്‍ ഇങ്ങിനെ ഒരാള്‍ക്ക് വീട് കൊടുത്തതിനും അവിടെ താമസിപ്പിച്ചതിനും.

ജയദേവനെ അവിടെ താമസിപ്പിച്ചതില്‍ ഏറ്റവും സന്തോഷിച്ചത് രാജശേഖരനും നാരായണി അമ്മയുമാണ്‍. അവര്‍ക്കേ ജയദേവനിലുള്ള യഥാര്‍ഥ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാനായുള്ളൂ…

ഒരു ദിവസം ദേവൂട്ടി അമ്മൂമ്മയുമായി ഒരേ കലഹം.. “എനിക്ക് ജയന്‍ അങ്കിളിന്റെ മുറിയില്‍ പോകണം, സംസാരിക്കണം, കൂട്ടുകൂടണം…..”

“വേണ്ട മോളെ…………ജയന്റെ പണികള്‍ക്കൊന്നും നാം തടസ്സമാകരുത്. മോളുടെ അഛനും ജയന്‍ അങ്കിളുമൊക്കെ ഈ ലോകത്തിലെ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്ക് ആവശ്യമാകുന്ന ചില കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളുടെ പണിപ്പുരയിലാണ്‍ സദാനേരവും.”

“അതൊന്നും പറഞ്ഞാ പറ്റില്ല. ജയന്‍ അങ്കിള്‍ ഇവിടെ വ്ന്നിട്ട് രണ്ട് മാസമായില്ലേ.. എന്താ എന്നോട് മിണ്ടാത്തേ…?”

“ജയന്‍ താഴെ ഉണ്ണാന്‍ വരുമ്പോള്‍ നിനക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളതെല്ലാം ചോദിക്കാലോ, കൂട്ടുകൂടാലോ..?
“അതിന് എങ്ങിനെയാ എന്നെ നാവനക്കാന്‍ എന്റെ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല.”

ഒരു ദിവസം ദേവൂട്ടി ജയദേവന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് അയാളുടെ പണിപ്പുരയില്‍ അതിക്രമിച്ച് കടന്നു എന്ത് വന്നാലും വേണ്ടില്ല എന്നും കരുതി. അമ്മൂമയോട് ട്യൂഷന്‍ പോകുകയാണെന്നും പറഞ്ഞ് പോയത് ജയദേവന്റെ മുറിയിലേക്കാണ്‍.

ദേവൂട്ടിക്ക് അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ച പോലെ തോന്നി. മുറികളെല്ലാം പരീക്ഷണശാലയെപ്പോലെ. സ്കൂളിലെ കെമിസ്ട്രി ലാബിലെത്തെക്കാളും ഉപകരണങ്ങളും കമ്പ്യൂട്ടറുളും, ജനലില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തള്ളിനില്‍ക്കുന്ന ടെലസ്കോപ്പ് മുതലായ ഉപകരണങ്ങളും. തട്ടിന്‍ പുറത്ത് പണ്ടവള്‍ കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന മുറി തന്നെയായിരുന്നു കിടപ്പുമുറിയായി ജയദേവന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അവള്‍ അവിടെ കിടന്ന് ചെറുതായൊന്ന് മയങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തിയ ജയദേവന്‍ നേരെ പരീക്ഷണശാലയിലേക്കും, അവിടുന്ന് കിടപ്പുമുറിയിലേക്കും പ്രവേശിച്ചു. തന്റെ ബഡ്ഡില്‍ കിടക്കുന്ന ദേവൂട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് അയാള്‍ക്കൊന്ന്നും തോന്നിയില്ല. പ്രായത്തിലേക്കാളും വളര്‍ച്ചയുള്ള ദേവൂട്ടി സുന്ദരിയായിരുന്നു. ആദ്യം അവളെ തല്ലിയോടിക്കാനാണ്‍ ജയദേവന്‍ തോന്നിയത്. പിന്നീട് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.

അയാള്‍ ഡ്രസ്സുകളഴിച്ച് വാര്‍ഡ്രോബില്‍ തൂക്കി. ഒരു കള്ളിമുണ്ടുടുത്ത് ബെഡ് റൂമിലിരുന്ന് പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ മുഴുകി. തത്സമയം ദേവൂട്ടി മയക്കമുണര്‍ന്നു ജയദേവനെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു..

“നിന്നോടരാ ഇവിടെ കയറി വരാന്‍ പറഞ്ഞേ.. ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാ എന്റെ കിടപ്പറയില്‍ കടന്നതും ഇവിടെ കയറിക്കിടന്നതും. എനിക്ക് വിശ്രമിക്കണം. പൊയ്ക്കോളൂ ഇവിടുന്ന്……….”

ദേവൂട്ടി അതൊന്നും കേള്‍ക്കാതെ അവിടെ തന്നെ കിടന്നു. ജയദേവന്‍ അവളെ കോരിയെടുത്ത് ബാല്‍ക്കണിയില്‍ കൂടി താഴെക്കിടാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും പിന്മാറി. അയാള്‍ക്ക് ദ്വേഷ്യം വന്നുവെങ്കിലും കടിച്ചമര്‍ത്തി. പതിനഞ്ചുവയസ്സായ പെണ്‍കുട്ടിയോട് അങ്ങിനെ പെരുമാറാന്‍ പാടില്ല എന്ന് അയാളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.

ജയദേവന്‍ അവിടെ ഇരുന്ന് അയാളുടെ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ മുഴുകി. ദേവൂട്ടി ഇടക്ക് ജയദേവനെ നോക്കിയെങ്കിലും അയാള്‍ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ജയദേവന്‍ മേശയില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി ചെറുതായൊന്ന് മയങ്ങി.

അടുത്ത ഭാ‍ഗം താമസിയാതെ ഇവിടെ പ്രതീ‍ക്ഷിക്കാം.

അക്ഷരപ്പിശാച്ചുക്കളുണ്ട്. താമസിയാതെ തുരത്താം