Showing posts with label ചെറുകഥ. Show all posts
Showing posts with label ചെറുകഥ. Show all posts

Thursday, July 25, 2019

സിഞ്ചുട്ടി

ചെറുകഥ 

ഉറക്കം പാതി വഴിയിൽ ആയപ്പോൾ ഇടക്ക് ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞ് കിടന്നു. പെട്ടെന്ന് പന്തിയില്ലാത്തതെന്തോ കണ്ണിൽ പെട്ടപോലെ ഞാൻ മലർന്ന് കിടന്നു. എന്റെ കട്ടിലിൽ എന്നോടപ്പം ആരോ കിടക്കുന്ന പോലെ തോന്നി . പണ്ടൊക്കെ നാലുവയസ്സുകാരി മുന്തിരി  എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഞാനറിയാതെ എന്റെ പുതപ്പിനുളളിൽ കയറിപ്പറ്റാറുണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ അവൾ ഇവിടെ ഇല്ല .

ആകാംഷയായി എനിക്ക് കൂട്ടത്തിൽ പേടിയും. ആരായിരിക്കും ഇവിടെ കിടക്കുന്നത്.  കഴിഞ്ഞ ആറുമാസമായി പ്രിയതമ ചില ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യത്താൽ കൂടെ കിടക്കാറില്ല . ഞാൻ എന്റെ അടുത്ത് കിടക്കുന്നവളെ ഉറക്കത്തിലെന്നോണം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ആനക്കുട്ടി പോലെ തടിച്ച എന്റെ പെണ്ണല്ലാ എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു . പിന്നെ ആരായിരിക്കാം ഇവൾ . അടിമുടി തൊട്ടുനോക്കിയപ്പോൾ  സ്ലിം ആയ ഒരു പെണ്ണാണെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഈ പാതിരായ്ക്ക് എങ്ങിനെ ഇവൾ എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ എത്തി. സമയം നേരം വെളുക്കാൻ ഇനിയും മൂന്ന് മണിക്കൂർ കഴിയണം . മൊബൈലിൽ തട്ടിൻപുറത്ത് കിടക്കുന്ന എന്റെ പെണ്ണിനെ വിളിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി. ടോർച്ചടിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ഉദ്ദേശം ഇരുപത് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ഒരു സ്ലിം പെണ്ണ്.  എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി, വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല..

ഞാൻ പുറം തിരിഞ്ഞ് കുറച്ച് അകലം പാലിച്ച് കിടന്നപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് ഒട്ടി കിടക്കാനെന്ന ഭാവേന എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കാനൊരുങ്ങി .

ഞാൻ എണീറ്റ് കണ്ണടയെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ....

"വേണ്ട അങ്കിൾ ഞാനാരെണെന്ന് പറയാം, നേരമൊന്ന് വെളുത്തോട്ടെ..."
അത് വരെ ആന്റിയെ വിളിച്ച് എന്നെ പറഞ്ഞുവിടല്ലേ, പ്ലീസ് .

പേടിച്ച് വിറച്ച് ഞാൻ ക്വിൽറ്റിനുള്ളിൽ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.

കോഴി കൂകിയപ്പോൾ ഞാൻ ചാടിയെണേറ്റ് നോക്കിയപ്പോൾ അവളെ കാണുന്നില്ല, ടോയ്‌ലറ്റിൽ ഷവറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ അസ്വസ്ഥനായി.

[ശേഷം വരികൾ അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിൽ വായിക്കാം.]






Tuesday, November 18, 2014

മഞ്ഞള്‍ പ്രസാദം

 ചെറുകഥ
=======

 ഹെലോ പാറുകുട്ടീ, നിന്നെ കണ്ടിട്ട് ഏതാണ്ട് ഒരു കൊല്ലമായിയെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഇയ്യ് എവിടെയാ...?   

“ഓഹ്.... ഒരു കിന്നാരം പറയാന്‍ വന്നിരിക്ക്ണ്.. പണ്ടൊരു ദിവസം കണ്ടപ്പോള്‍ നാളെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയ ആളാ... ന്നിട്ട് വന്നിരിക്ക്ണ് കുശലം പറയാന്‍....?”   

“അന്നോട് പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല ന്റെ പ്രശ്നം, ന്നാലും ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടേ...?     ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞൂന്നറിയാം... തൃപ്പുക കഴിഞ്ഞുവോ...? എനിക്ക് കുറച്ച് ശര്‍ക്കരപ്പായസം കഴിക്കാന്‍ കിട്ടുമോ... നീ തിരിച്ച് നടന്ന് ഒരു ഇലക്കീറില്‍ കുറച്ച് പായസവും, ഒരു നുള്ള് മഞ്ഞള്‍ പ്രസാദവും എടുത്ത് കൊണ്ട് വരാമോ...?” 

 “ഉണ്ണ്യേട്ടന്‍ അപ്പോ ഈ നാട്ടിലൊന്നുമല്ലേ.. ഇപ്പോ സമയം എത്രയായീന്നാ തോ‍ന്നണേ... തൃപ്പുക കഴിഞ്ഞ് തിരുമേനി നട അടച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോള്‍ വീട്ടിലെത്തിക്കാണും...”

 “അപ്പോ പാറുകുട്ടീ... ന്താ ഇത്ര വൈകിട്ട് ഈ ആലിന്‍ ചുവട്ടില്‍...?”  
“ഉണ്ണ്യേട്ടന്‍ ആരെക്കാണാനാ ഈ പാതിരാ നേരത്ത് ഈ അമ്പലപ്പറമ്പില്‍...?”  

“ഞാനൊരു കാര്യം ചെയ്യാം. ശര്‍ക്കരപ്പായസം ഏതായാലും കിട്ടില്ല, വേണമെങ്കില്‍ മഞ്ഞള്‍ പ്രസാദം എന്റെ നെറ്റിയില്‍ നിന്നും കുറച്ച അടര്‍ത്തിത്തരാം. ഞാനിപ്പോള്‍ തൊട്ടതേ ഉള്ളൂ... “
 “അടര്‍ത്തിയാലൊന്നും ശരിയാവില്ല...” 

“എന്നാല്‍ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉണ്ണ്യേട്ടന്റെ നെറ്റി എന്റെ നെറ്റിയില്‍ മുട്ടിച്ചോളൂ....”  
“ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ മോശമല്ലേ അതൊക്കെ...?” 

“ഈ പാതിരാ നേരത്ത് ആരാ ഇതൊക്കെ കാണാന്‍ ഈ അമ്പലപ്പറമ്പില്‍...?” 

 രണ്ടുപേരും പഴയകാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് നടന്ന് പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ ചെന്നുനിന്നു...  ഉണ്ണി അവളെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തി അല്പം കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ മുട്ടിച്ചു..

അവളുടെ മുഴുത്ത മുലകള്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചില്‍ മുട്ടിയുരുമ്മി. കിതപ്പാര്‍ന്ന അവളുടെ നിശ്വാസം അയാളുടെ മുഖത്ത് സ്നേഹം പരത്തി.. 

“ഉണ്ണ്യേട്ടാ... ഞാനൊരു യക്ഷിയായി ഈ പാലമരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറിക്കോട്ടേ...?”
 “വേണ്ട പാറുകുട്ടീ നമുക്ക് നടക്കാം പാടവരമ്പില്‍ കൂടി..”

 ഉണ്ണി പാറുകുടിയുടെ കൈ പിടിച്ച് പാടവരമ്പില്‍ കൂടി നടന്നു അലക്ഷ്യമായി.  

 “പാറുകുട്ടീ............?” 
“എന്താ ഉണ്ണ്യേട്ടാ...?”  

“വാ... നമുക്ക് തിരിച്ചുനടക്കാം, ഞാന്‍ നിന്നെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടന്നാക്കാം...”  

അവര്‍ തിരിച്ചുനടന്നു............... പാറുകുട്ടിയുടെ വീടെത്തി, ഉണ്ണി വേലിക്കരികില്‍ നിന്നു.... 

“എന്താ അവിടെ തന്നെ നിന്നത്...? കയറി വരൂ... ഞാന്‍ ശര്‍ക്കരപ്പായസം ഉണ്ടാക്കിത്തരാം.......”
“ഇനിയിപ്പോഴാണോ ശര്‍ക്കരപ്പായസം ഉണ്ടാക്കാന്‍ പോണത്.. എനിക്ക് വയറുകാളുന്നു, പായസം വേവും വരെ കാക്കാന്‍ വയ്യാ, ഉച്ചക്കൊന്നും കഴിച്ചില്ല.. എല്ലാം കൊണ്ടും പട്ടിണിയാണ്...” 

“ പട്ടിണിയൊക്കെ ഞാന്‍ മാറ്റിത്തരാം... കയറിവരൂ അകത്തേക്ക്..”

 ഉണ്ണി മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പാറുകുട്ടിയുടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി.

[ചിലപ്പോള്‍ തുടര്‍ന്നെഴുതിയേക്കാം]


Tuesday, October 8, 2013

എയര്‍പോര്‍ട്ട്

ചെറുകഥ

സണ്ണി നാട്ടില്‍ വന്ന് അവധി കഴിഞ്ഞ് ഗള്‍ഫിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ കൊച്ചിന്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വിമാനം കാത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടിയെല്ലാം ചെക്ക് ഇന്‍ ചെയ്ത് പാസ്സ്പോര്‍ട്ട് കണ്ട്രോളിങ്ങ് സ്ഥലത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാതെ നാട്ടില്‍ നിന്നും യാത്ര അയക്കാന്‍ വന്നവരോട് കുശലം പറയുകയായിരുന്നു.

അതിന്നിടക്ക് ഒരാള്‍ കൈപൊക്കി സണ്ണിയെ വിഷ് ചെയ്തു, സണ്ണി തിരിച്ചും സ്വാഗതമരുളി. അല്പനേരത്തിന് ശേഷം അയാള്‍ സണ്ണിയുടെ അടുത്തെത്തി.

"ഹെലോ ഡിയര്‍ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല.. താങ്കള്‍...?”
"ഞാന്‍ സണ്ണി....”

"ഓ.. എനിക്കോര്‍മ്മ വന്നു, നമ്മള്‍ പണ്ട് ഡൈവിങ്ങിന്നിടയില്‍ ഡീപ്പ് വാട്ടര്‍ ക്ലബ്ബില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയത്...”
"ഞാനും ഓര്‍ക്കുന്നു........ ഓക്സിജന്‍ മാസ്ക്കും ഡൈവിങ്ങ് സ്യൂട്ടും ഒക്കെ ഇട്ടിരുന്ന നമ്മള്‍ കാഷ്വല്‍ വെയറില്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടി അല്ലേ...?

"സണ്ണീ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടേ...? താങ്കള്‍ക്ക് ബേഗ്ഗേജില്‍ എക്സസ് ഉണ്ടോ..?”
"ഇല്ല... എനിക്ക് ആകെ പത്ത് കിലോയില്‍ താഴെയെ ഉള്ളൂ.....”

"എങ്കില്‍ എന്റെ ഒരു ബേഗ് താങ്കളുടെ ബേഗ്ഗേജില്‍ കൂടെ കയറ്റാമോ...?”
"ഐ ആം സോറി മേന്‍ എന്റെ ബേഗ്ഗേജ് നേരെത്തെ പൂള്‍ ചെയ്തു.. ഈ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഹേന്‍ഡ് ബേഗ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ......?”

"ഓ ഐ സി.... അങ്ങിനെയാണല്ലേ...? . ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടുത്താന്‍ മറന്നു.. കൂടെയുള്ളത് എന്റെ വൈഫ് മീനാകുമാരി.... ഇവള്‍ ഇവിടെ താങ്കളുടെ അടുത്ത് നില്‍ക്കട്ടെ.. ഞാന്‍ കസ്റ്റംസില്‍ ആരെയെങ്കിലും ചാക്കിടാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ. തന്നെയുമല്ല എനിക്ക് ഒരു എന്‍ വലപ്പ് ഒരാളുടെ അടുത്ത് നിന്ന് കളക്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അയാള്‍ എന്നെ കാണാതെ ഇനി അറിയാതെ ഡോമസ്റ്റിക് ലോഞ്ചിലെങ്ങാനും ചുറ്റിത്തിരിയുന്നുണ്ടാകുമോ എന്നറിയില്ല.. ഞാന്‍ അവിടെ ഒന്ന് പോയി വരാം.. ഫ്ലൈറ്റ് അനൌണ്‍സ്  ചെയ്താല്‍ ഇവളും താങ്കളുടെ കൂടെ പാസ്സ്പോര്‍ട്ട് കൌണ്ടറില്‍ ചെക്ക് ഇന്‍ ചെയ്തോട്ടെ. ഞാന്‍ എത്തിക്കോളാം..”

അരമണിക്കൂറില്‍ ഫ്ലൈറ്റ് അനൌണ്‍സ്മെന്റെ കേട്ടു. സുഹൃത്തിന്റെ ശ്രീമതിയുടെ ബേഗ്ഗേജ് ചെക്ക് ഇന്‍ ചെയ്ത് അവര്‍ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.. ബോര്‍ഡിങ്ങ് പാസ്സ് വാങ്ങി, ഗള്‍ഫ് എയര്‍ ട്രാഫിക്ക് കണ്ട്രോള്‍ ലോഞ്ചിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു..

“മീനാകുമാരീ... എനിക്ക് നന്നായി വിശക്കുന്നു, നമുക്കെന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം...?”
"ഞങ്ങള്‍ കഴിച്ചതാ........വിശപ്പില്ല, താങ്കള്‍ കഴിച്ചോളൂ.. ഞാന്‍ കൂടെ വരാം...”

സണ്ണി മീനാകുമാരിയേയും കൂട്ടി സ്നേക്ക്സ് കൌണ്ടറിലേക്ക് പോയി... സാന്‍ഡ് വിച്ചും കോഫിയും ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു.

“മീനാകുമാരിക്ക് എന്താ വേണ്ടത്...?”
"ഒന്നും വേണ്ട..”

"അത് പറ്റില്ല, എന്തെങ്കിലും കഴിക്കൂ, ഒരു കാപ്പിയെങ്കിലും..”
"എന്നാല്‍ എനിക്ക് ഒരു ചായ ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തോളൂ....”

സെല്‍ഫ് സര്‍വ്വീസ് കൌണ്ടറില്‍ നിന്ന് രണ്ടുപേര്‍ക്കുമുള്ള ആഹാരസാധനങ്ങളുമായി അവര്‍ ടുസീറ്റര്‍ ടേബിളിന്നരികില്‍ വന്നിരുന്നു.

“മീനാകുമാരിയുടെ ഹസ്സിനെ കാണുന്നില്ലല്ലോ...?”
“ഞാനും അതാ ആലോചിക്കുന്നത്.... ഇനി ചിലപ്പോള്‍ ഇതിന്നകത്ത് നമ്മെ കാണാതെ എവിടെയെങ്കിലും വാ നോക്കി നടക്കുന്നുണ്ടാകുമോ..?”

“എന്നാല്‍ മീനാകുമാരി ഇവിടിരിക്ക്... ഞാന്‍ പോയി പേജ് ചെയ്തിട്ട് വരാം...”
"അയ്യോ എനിക്ക് ഒറ്റക്കിരിക്കാന്‍ പേടിയാ.. ഞാനും കൂടെ വരാം...”

"ഇതിന്നകത്ത് കയറിയാല്‍ പേടിക്കാനൊന്നും ഇല്ല, ഇനി നമ്മളെ കയറ്റാതെ പ്ലെയിന്‍ പോകില്ല, അതാണ് ഫ്ലൈറ്റ് ഡിപ്പാര്‍ച്ചര്‍ പ്രോട്ടോക്കോള്‍.. ഞാന്‍ ഇതാ എത്തി”

"മീനാകുമാരിക്ക് ഭയവും സംഭ്രമവും ഒക്കെ ആയി, ഹസ്സിന്റെ സുഹൃത്ത് സണ്ണിയേയും കാണാനില്ല.. ആരോട് പറയും, എന്തുപറയും ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല..”

അല്പനേരത്തിന് ശേഷം പേജിങ്ങ് അനൌണ്‍സ്മെന്റ് കേട്ടു.

"പേജിങ്ങ് മിസ്റ്റര്‍ സുധീഷ് കുമാര്‍.... പ്ലീസ് റിപ്പോര്‍ട്ട് ടു പാസ്പ്പോര്‍ട്ട് കണ്ട്രോള്‍ ഏരിയ...”

“മീനാകുമാരിക്ക് സന്തോഷമായെങ്കിലും ചങ്കിടിപ്പ് നിന്നില്ല, സണ്ണിയെ കാണാനില്ല.... മറ്റൊരു അനൌണ്‍സ്മെന്റ്.....?!”

[to be continued]

Tuesday, October 30, 2012

കടലാസ്സുപൊതി






സയന്റിസ്റായ അപ്പുണ്ണി  എന്ന്  വിളിക്കുന്ന സുബിന്‍ യാദ്രിശ്ചികമായി അയാളുടെ ബന്ധുവായ അമ്മിണിക്കുട്ടിയെ ശാരദ ഏട്ടത്തിയുടെ  വീട്ടില്‍  വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടുന്നു.  അയാള്‍ അമ്മിണിയെ കണ്ട ഭാവം നടിക്കാതെ  പരമാവധി  ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ ശ്രമിച്ചു.  പക്ഷെ അമ്മിണി അപ്പുണ്ണിയെ അവിടെ കണ്ട് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.

ശാരദ  ഏട്ടത്തിയുടെ  വീട്ടില്‍ അന്ന് എന്തോ ഒരു വിശേഷം ആയിരുന്നു. അപ്പുണ്ണിയുടെ ഒരു  കൊളീഗിന്റെ അമ്മ ആണ് ശാരദ. അമ്മിണിയുടെ അച്ഛന്റെ അകന്ന ബന്ധുവും.

അപ്പുണ്ണി  ഭക്ഷണത്തിന് നില്‍ക്കാതെ രക്ഷപെടാന്‍ നോക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മിണി  മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്..

"ഹലോ  ഇതാരാ അപ്പുന്ന്യെട്ടനോ...? എവിടെ എങ്ങിനെ...?"
"എന്റെ കൂടെ ജോലി  ചെയ്യുന്ന ഒരാളുടെ അമ്മയാണ്  ശാരദ.."

എന്തു കൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല  അമ്മിണിക്ക് ആരാണ്  ശാരദയുടെ  ബന്ധു  എന്നറിയാന്‍ ഉള്ള ഉത്സാഹം കണ്ടില്ല.

"അപ്പുണ്ണി ഏട്ടന്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടാവില്ലേ.. എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടേ പോകാവൂ..."
അപ്പുണ്ണി  ഒന്നും ഉരിയാടാതെ അവിടെ  നിന്ന്  രക്ഷപെടാന്‍ ഉള്ള മാര്‍ഗങ്ങള്‍  തേടി.

അമ്മിണി നേരെ ശാരദയെ കണ്ട് പറഞ്ഞു, അവിടെ നില്‍ക്കുന്ന ആ പൊക്കത്തില്‍ നീല ഷര്‍ട്ട്  ഇട്ട ആള്‍  ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നു. അപ്പുണ്ണിയെ അവിടെ  പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ അമ്മിണി  അങ്ങിനെ  ഒരു  പൊടിക്കൈ പ്രയോഗിച്ചു.

ശാരദ അത് കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം ശരം വിട്ട പോലെ സുബിന്റെ അടുത്തെത്തി..

"സുബിന്  പരിചയക്കാര്‍  ആരും ഇല്ലാതെ ബോറടിക്കുന്നുണ്ടാകും അല്ലെ.. എന്റെ മോളെ  ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ട വിടാം, അവള്‍ അടുക്കളയില്‍ എന്നെ സഹായിക്കുകയാണ്. "

"മോളെ പിന്നീട് വിട്ടാല്‍ മതി, ഞാന്‍ ഇവിടെ നിന്നോളാം.  എനിക്ക് കുറച്ച  നേരെത്തെ പോയാല്‍  കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. ലേബില്‍ ഇന്ന് സ്റ്റോക്ക്‌ എടുപ്പ് ആണ്."

"അയ്യോ സാറേ  അത്  പറയല്ലേ. സാറാണ്  ഇന്നെത്തെ ഇവിടുത്തെ മുഖ്യാഥിതി. മോളുടെ അച്ഛനും പരിവാരങ്ങളും എല്ലാം  ഇപ്പൊ  എത്തും.  ഞങ്ങളുടെ മകള്‍ക്ക് ഉദ്യോഗ കയറ്റം കൊടുത്തതും, റിസര്‍ച്ചിന്  ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സഹായിച്ചതും ഒക്കെ സാര്‍ ആണ്. ഞങ്ങളുടെ കാണപ്പെട്ട ദൈവം.  ഭക്ഷണം കഴിച്ച്‌ അല്പം വിശ്രമിച്ചേ സാറ് പോകാവു.. തല്ക്കാലം സാറിനു  വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ എന്റെ ഒരു  ബന്ധുവിനെ ഇങ്ങോട്ടയക്കാം. "

ശാരദ  ഉടന്‍ പോയി അമ്മിണിയെ കൊണ്ടുവന്ന് സുബിന്  പരിചയപ്പെടുത്തി.. അമ്മിണിയും സുബിനും അപരിചിതരെ പോലെ പെരുമാറി.

"മോളെ അമ്മിണി  നീ  സാറിനെ  നമ്മുടെ തൊടിയും  കുളവും, പത്തായപ്പുരയും ഒക്കെ കാണിച്ചു കൊടുത്തിട്ട് ഒരു  മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു തിരികെ എത്തിയാല്‍ മതി.."

"ശരി അമ്മായീ.."

അമ്മിണിക്ക് ചിരിയടക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. അവള്‍  ഉടന്‍ തന്നെ അപ്പുണ്ണിയെ പടിഞ്ഞാറെ കോലായിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ സാധാരണ  ആള്‍ സഞ്ചാരം കുറവാണ്. നെല്ല്  ഉണക്കാനുള്ള പനന്പും, മുറങ്ങളും ഒക്കെ കൂട്ടിയിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലം.

കൊലായിലെത്തിയതും അമ്മിണി അപ്പുണ്ണിയെ  കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു.
"യേ വിടൂ എന്നെ അമ്മിണീ... നീയെന്താ ഈ  കാണിക്കുന്നത്.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണാണ്‌ എന്ന  ഒരു  വിചാരവും ഇലാതെ."

"ഇവിടെ  ആരും ഇല്ലല്ലോ അപ്പുണ്ണി  ഏട്ടാ ... എത്ര നാളായി  ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെ ഒരു സമാഗമം കൊതിച്ചിട്ട്.  ഇതിനാണ് ദൈവാനുഗ്രഹം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്. "

"ഞാന്‍ വിടില്ല അപ്പുണ്ണി  ഏട്ടനെ.. വാ വേഗം - നമുക്ക് പത്തായപ്പുരയിലെക്ക്  പോകാം. ഒരു മണിക്കൂര്‍ ആകുമ്പോഴേക്കും അമ്മായി അന്വേഷിക്കും. ഏട്ടനാണ് ഇന്നത്തെ  തരാം. മറക്കേണ്ട.."

അമ്മിണി അയാളെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു പത്തായപ്പുരയില്‍ കയറ്റി സാക്ഷ ഇട്ടു.

"ഇവിടെ ആകെ പൊടിയാണല്ലോ, പിന്നീടാകാം അമ്മിണീ. നമുക്കിപ്പോള്‍ പോകാം.."
"അതൊന്നും ഞാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല.. പൊടിയൊക്കെ ഞാന്‍ മാറ്റിത്തരാം.. നമുക്ക് ആ കട്ടിലില്‍ കിടക്കാം.."

"വേണ്ട അമ്മിണീ... ആരെങ്ങിലും വരും..."
"ഇവിടേക്ക് ആര് വരാന്‍, അഥവാ വന്നാല്‍ തന്നെ ആരാ വാതില്‍  തുറക്കാന്‍ പോകുന്നത്.."

"എന്റെ  ഉടുപ്പിലെല്ലാം പൊടിയാകും അമ്മിണീ.. നമുക്ക്  തൊടിയില്‍ കറങ്ങാന്‍ പോകാം.."
"യേ  അതൊന്നും ശരിയാവില്ല. പൊടിയൊക്കെ ഞാന്‍ തുടച്ചു തരാം. അവള്‍ മാക്സി ഊരി കട്ടില്‍ തുടച്ചു  വൃത്തിയാക്കി..."

അപ്പുണ്ണി  നിന്ന് പരുങ്ങി.

[അടുത്ത ഭാഗത്തോട്  കൂടിയേ അവസാനിക്കുകയുള്ളൂ..]


Friday, August 17, 2012

പാവ് ബാജി

paav baaji [സ്റ്റോറി]
======

ഞാനും ബ്ലോഗര്‍ കുട്ടന്‍ മേനോനും ഇന്ന് രാവിലെ തണുപ്പും പിടിച്ച് കൂര്‍ക്കഞ്ചേരിയിലെ ചായക്കടയില്‍ നിന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ പണ്ട് ബോംബെയില്‍ പാവ് ബാജി കഴിച്ചിരുന്ന കഥ പങ്ക് വെച്ചു.

പിന്നെ അവിടുത്തെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ബീറടിക്കാന്‍ വരുന്നതുമെല്ലാം. ഞാന്‍ അത് കേട്ടിരുന്ന സമയം എന്റെ മനസ്സെങ്ങോട്ടോ പാഞ്ഞു.

"peTTennorO എന്റെ ചുമലില്‍ തട്ടി”
അപ്പോളാണ് ഞാന്‍ നിദ്രയിലെ
ആലോചനയില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്.

എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു ഇതുപോലെ അയവിറക്കാനൊരു കാലം. ഞാന്‍ ബോംബെയിലെ ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റില്‍ നിന്ന് ബാന്ദ്രയില്‍ വണ്ടി ഇറങ്ങുകയു പോയിരുന്നതും ആയ കാലം.

എനിക്ക് പാവ് ബാജി വാങ്ങിത്തന്നിരുന്ന അവളെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. ആദ്യമൊകെ എനിക്കവളുടെ അടുത്ത് ഒട്ടിയുരുമ്മി ഇരിക്കാന്‍ തന്നെ പേടിയായിരുന്നു. പേടിയോ അതോ നാണമോ എന്നോര്‍മ്മയില്ല.

പാലിഹില്ലിലെ എന്റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്നും അധികദൂരത്തായിരുന്നില്ല അവളുടെ വാസസ്ഥലം. എനിക്കങ്ങോട്ട് പോകാന്‍ പേടിയായിരുന്നു. ഓഫീസ് വിട്ടുകഴിഞ്ഞാല്‍ പലപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരേ ട്രെയിന്‍ കിട്ടുമായിരുന്നില്ല. കാറില്‍ പോകുന്നതിനേക്കാളും വേഗത്തില്‍ ട്രെയിനില്‍ എത്താം.

കുട്ടന്‍ മേനോന്‍ വീണ്ടും വാചാലനായി. രസത്തില്‍ പരിപ്പുവടയിട്ട് ഊണിനോടൊപ്പം കഴിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പറ്റി അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

അപ്പോളാണെനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത്...പണ്ട് ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരം ചാല ബസാറിലുള്ള ഗാന്ധി ഹോട്ടലില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ ഉച്ചയൂണിന് ഉഴുന്നുവട കിട്ടുന്ന കാര്യം ഓര്‍മ്മിച്ചത്.

തിരുവനന്തപുരത്ത് എവിടെ കറങ്ങിയാലും ഉച്ചയൂണിന് ഞാന്‍ ചാല ബസാറില്‍ ഓടിയെത്തും. ഞാന്‍ ഒരു കുറുമ്പനാണെങ്കിലും അവിടുത്തെ പോറ്റിമാര്‍ക്കെന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവിടെത്തന്നെ ആണ് താമസിച്ചിരുന്നത്.

കാലത്ത് ബെഡ് കോഫി കഴിഞ്ഞാല്‍, കുളിയും തേവരവും കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വലിയ ഒരു തീറ്റ തന്നെ ആണ് പ്രാതലിന്. അവിടുത്തെ അധികം വലുപ്പമില്ലാത്ത വാഴക്കാ അപ്പം, നാല് ഊത്തപ്പം, പിന്നെ ഇഡ്ഡലിയും വടയും ഇതെല്ലാം അകത്താക്കിയായിരിക്കും പണിക്ക് പുറപ്പെടുക.

എന്നിട്ട് ഒന്നരമണിയാകുമ്പോളെക്കും ഉച്ചശാപ്പാടിന് ഓടിയെത്തും. ചൂടുചോറിനോടൊപ്പം കാലത്തെ ഉഴുന്നുവടയിട്ട സാമ്പാര്‍... ആഹാ... അങ്ങിനെ ഒരു ഊണ് ഉണ്ട കാലം മറന്നു എന്റെ കുട്ടന്‍ മേനോനെ..

“എന്റെ പ്രകാശേട്ടാ.... ഈ തൃശ്ശൂരങ്ങാടിയിലൊന്നും ഒരു ലൈഫ് ഇല്ലാ, നമ്മുടെ ഓഫീസിനൊരു ബ്രാഞ്ച് ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റില്‍ തുറക്കാം. നമുക്കങ്ങൊട്ട് ചേക്കാറാം... അപ്പോ പ്രകശേട്ടന് പ്രകാശേട്ടന്റെ കാതല്‍ ആ ഗോവന്‍ ഗേളിനെയും കാണാം. എനിക്കെന്റെ ആ പബ്ബ് ഗേളിനേയും....”

“എന്തൂട്ടാ എനെ മേന്‍ നേ നീ പറേണ്... ആ ഗോവന്‍ പെണ്ണെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ പെറ്റ് പെറ്റ് മക്കളും മരുമക്കളും ആയി ചെലപ്പോള്‍ ഇപ്പോ ചത്തുപോയിട്ടുണ്ടാകും. നമ്മുക്കെന്നെ ഇപ്പോള്‍ പ്രായം എത്രയായീന്നാ താന്‍ വിചാരിക്കണേ..”

പ്രകാശേട്ടനും കുട്ടന്‍ മേനോനും തോളില്‍ കയ്യിട്ട് ഒരു ബീഡിയും കത്തിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് ചേക്കേറി.. ഉച്ചയൂണിനുള്ള ബെല്ലടിയും കാത്ത്.....

Wednesday, August 8, 2012

പതിനാറാം അടിയന്തിരത്തിന് അവള്‍ക്ക് പട്ടുപാവാട


എന്തിന്റെ കേടാ ഈ പെണ്ണിന്, ആനന്ദവല്ലിക്ക് ഓരോ കല്യാണത്തിനും പുതിയ സാരി വേണം. ഉണ്ണി അവളെ പലപ്പോഴും ചില കല്യാണക്കുറി കാണിക്കറില്ല.

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയം വന്നു. നിശ്ചയമായാലും വേണം ആനന്ദവല്ലിക്ക് പുതിയ സാരി. ഉണ്ണി കരുതിക്കൂട്ടി അവളോട് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കല്ല്യാണം കുറിക്കല്‍ പറഞ്ഞില

്ല, ഉണ്ണി പോകുകയും ചെയ്തു.

ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആരാണെന്ന് കേട്ടാല്‍ നിങ്ങള്‍ ഞെട്ടിയേക്കും, അവള്‍ ഇവളുടെ ആങ്ങിളയുടെ ഒരേ ഒരു മോള്‍.

കേക്കണോ പിന്നെയുണ്ടായ അങ്കം വീട്ടില്‍..!!!!!!!!!!!

“പിന്നേയ് നിങ്ങള്‍ കളിച്ച് കളിച്ച് എന്റെ തലേക്കേറിയിരിക്കുണൂ.ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ഡൈവേര്‍സ് ചെയ്യാന്‍ പോകയാണ്”

ആ‍നന്ദവല്ലി അലറിപ്പൊളിച്ചു, ഉണ്ണി വിട്ടില്ല.

“നീ പൊവ്വണെങ്കില്‍ പൊയ്കോടീ............... “
“എന്നാലും ങ്ങള് ചെയ്റ്റല്ലോ എന്നോട് ഈ കൊടുംചതി. ദുഷ്ടാ......”

നാലുദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കല്യാണമാണ്. ആനന്ദവല്ലിക്ക് കല്യാണത്തിന് വേണമത്രെ 2 പട്ടുസാരി, അതും കോയമ്പത്തൂര്‍ പോത്തീസില്‍ നിന്നോ, പീഎസ്സാറില്‍ നിന്നോ. തൃശ്ശിവപേരൂരില്‍ ഉള്ള സില്‍ക്ക് കടകളില്‍ നിന്നൊന്നും പോരാത്രെ.

ആനന്ദവല്ലി അവളുടെ കെട്ട്യോനെ കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ തൃശ്ശൂര്‍ പാലക്കാട്ട് റോഡിലൂടെ വണ്ടിയോടിച്ച് കോയമ്പത്തൂരെത്തി. വാങ്ങി പന്ത്രണ്ടായിരം രൂപയുടെ രണ്ട് പട്ടുസാരി, ഒന്ന് കല്യാണത്തിനും മറ്റൊന്ന് റിസപ്ഷനും.

“ഇങ്ങിനെയും ഉണ്ടോ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ലോകത്ത്... യേയ് കാണുകയില്ല, ഇവള്‍ക്ക് മാത്രമേ ഇങ്ങിനെ ഒരു അസുഖം ഉള്ളൂ.... ഇനി വീട്ടില്‍ പണിയെടുക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ മോളുടെ കല്യാണം കൂടാന്‍ പോകുകയാണെങ്കിലും വേണം പുതിയ സാരി..”

"അതേ സമയം അവളോര്‍ക്കുന്നില്ല, അവളുടെ കെട്ടിയോന്‍ ഉള്ളത് അലക്കിത്തേച്ച് ഉടുത്തിട്ടാണ് കല്യാണത്തിനും അടിയന്തിരങ്ങള്‍ക്കും പോകണത്. ഇനി അയാളും കൂടി പുതിയ കോട്ടും സൂട്ടും വേണമെന്ന് നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചാലെന്തായിരിക്കും സ്ഥിതി. കുടുംബം കുളം തോണ്ടാന്‍ വേറെ ഒന്നും വേണ്ട...”

“എടീ ആനന്ദവല്ലീ.............. നിന്നെക്കൊണ്ട് തോറ്റുവല്ലോ ഞാന്‍. ഇനി അയലത്തെ കുട്ട്യേട്ടന്‍ വയ്യാണ്ട് കെടക്കണണ്ട്< അങ്ങേരടെ പുലയടിയന്തിരത്തിന് നിനക്ക് പുതിയ സാരി വേണ്ടോടീ.... “

“പിന്നേ എന്താ സംശയം, കുട്ട്യേട്ടന്റെ പുലയടിയന്തിരത്തിന് എനിക്ക് പട്ടൂസാരി വേണ്ട, നല്ലൊരു കരാല്‍ കട കസവു സെറ്റ്മുണ്ട് മതി”

ഉണ്ണിച്ചെക്കന്‍ ആനന്ദവല്ലിക്ക് ഒന്നിനുപകരം രണ്ട് സെറ്റുമുണ്ട് വാങ്ങിവന്നു, ഒന്നിന് കരിംചുമപ്പൂലൈനും, മറ്റൊന്നിന്ന് ബോട്ടില്‍ റെഡ് ലൈനും, ലൈനുകളിലിരുവശവും കസവു ബോര്‍ഡറും.

ആനന്ദവല്ലി സെറ്റുമുണ്ടുകള്‍ കണ്ട് ആനന്ദിച്ചു.

"ഇതെന്താ ചേട്ടാ ഒന്നിനുപകരം രണ്ടെണ്ണം....?”

"എടീ മണുങ്ങൂസേ ചുമപ്പ് ലൈനുള്ളത് കുട്ട്യേട്ടനും പച്ചലൈനുള്ളത് നിന്റെ കെട്ട്യോന്റെ പതിനാറടിയന്തിരത്തിനും... നിഴലിലിരിക്കുന്ന നിനക്ക് കസവുമുണ്ട് വാങ്ങിക്കാന്‍ പോകാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ...?”

ആനന്ദവല്ലി നിര്‍വ്വികാരിയായി ചുമരും ചാരി ഇരുന്ന് തേങ്ങി

Sunday, August 5, 2012

സെക്കന്തരാബാദിലെ പുകച്ചുരുളുകള്‍

ഛോട്ടാ കഹാനി

അന്നവിടെ രാത്രികള് തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. ചന്ദ്രേട്ടനുള്ളതിനാല് പുകവലിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല വീട്ടില്. പകല് സമയം കോളേജില് പുകവിടാം, പിന്നെ യാത്രാ വേളയിലും.
കാലത്ത് ടോയ് ലറ്റില് പോകുമ്പോള് പ്രശ്നമായിരുന്നു. അയലത്തെ അംബികയോട് പറഞ്ഞപ്പോള് അവളുടെ ടോയ് ല്റ്റ് ഉപയോഗിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. വൈകുന്നേരത്തെ ശാപ്പാട് കഴിഞ്ഞാല് ഒരു പുകവി
ടുന്നതിന് അവളെ മണിയടിച്ചുവെങ്കിലും നടന്നില്ല.

അവളുടെ മട്ടുപ്പാവില് ഒരു ദിവസം ഞാന് പുകവിടാന് കയറിയത് അവളുടെ തന്തപ്പിടീസ് കണ്ടോ എന്ന സംശയത്താല് അവളെന്നെ എന്റെ രാത്രിസഞ്ചാരത്തില് കൈ കടത്തി.

അംബികയുടെ പിതാവ് മിസ്റ്റര് റാവുവിനെ ചന്ദ്രേട്ടന് വലിയ ബഹുമാനവും മതിപ്പും ആണ്, ഞാന് ഇടക്ക് അവിടെ റാവുവിനെ കാണാന് പോകുന്നതില് ഏട്ടന് എതിര്പ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ പാവം ഏട്ടനറിയുമോ ഞാന് അവിടെ പോയിരുന്നത് അംബികയെ ലൈനടിക്കാനാണെന്ന്.

അംബിക ആദ്യമൊന്നും എന്നോട് മിണ്ടിയിരുന്നില്ല, അവള്ക്ക് തെലുങ്ക് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ… അവളുടെ ഭാഷാസ്വാധീനം ഒന്ന് മെച്ചപ്പെടട്ടേ എന്ന് വിചാരിച്ച് റാവുവിന്റെ ശ്രീമയ്തി ചിലതെല്ലാം കണ്ണടച്ചു. എന്നില് നിന്ന് അവള് ആംഗലേയം അഭ്യസിച്ചു, പ്രത്യുപകാരമെന്ന നിലയില് അവള് എന്നെ മറ്റുചിലതെല്ലാം പഠിപ്പിച്ചു.

സംഗതികളുടെ കിടപ്പുവശം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഏട്ടത്തി എന്നെ വൈകിട്ട് റാവുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിടില്ല. എന്റെ പുകവലി ഏട്ടത്തി പലതവണ വിലക്കിയതാണെങ്കിലും എനിക്കതില് നിന്ട്ട് മോചനം കിട്ടിയില്ല.

ഏട്ടത്തി അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഒരു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്നോട് പറഞ്ഞു, ഈ കിച്ചന് ഗാര്ബേജെല്ലാം വെളിയില് കൊണ്ട്പോയി കളയാന്. ഞാന് അത് കേട്ടതും ഗാര്ബേജെടുത്ത് വീട്ടിന് വെളിയില് കടന്ന് സംഗതി നടത്തിയിട്ട് നേരെ മാര്വാഡിയുടെ കടയില് പോയി ഒരു ചാര്മിനാര് സിഗരറ്റ് വാങ്ങി പുകച്ചുരുകള് കൊണ്ട് എന്റെ ആത്മാവിന് തിരികൊളുത്തി.

അതൊരു പതിവാക്കിയെങ്കിലും അധികനാള് നീണ്ടില്ല. പുകവലി തുടരാന് അംബിക എനിക്കൊരു സൂത്രം പറഞ്ഞുതന്നു.

[സൂത്രം നാളെ പറയാം]

Tuesday, May 15, 2012

തൂണുംചാരി ഇരുന്നവള്‍

ചെറുകഥ


എവിടെയാണ് ആദ്യമായവളെ കണ്ടതെന്നോര്‍മ്മയില്ല്ല. അവളുടെ പേര് ഓര്‍മ്മവന്നുവെങ്കിലും ആ പേരില്‍ ഇപ്പോള്‍ വിളിക്കുന്നില്ല്ല. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും  ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല.... എന്നാണവളെ ആദ്യമായിക്കണ്ടത്, എവിടെ വെച്ചായിരുന്നു.. പുത്തിരിക്കണ്ടം മൈതാനത്തോ.. അതോ ആറ്റുകാലിലോ.... ഈ  ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെന്താ ഒരു മൌനം... അങ്കതന്‍ ആലോചനയില്‍  മുഴുകി.

ആ..... ആ‍ാ.......ഇപ്പോള്‍ പിടി കിട്ടി. അവളെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം.  അന്നവള്‍ക്ക് ഇത്രയും സൌരഭ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ.. ഈ വശ്യതയാര്‍ന്ന സൌന്ദര്യവും അതില്‍ ഒരു പിടി  സൌരഭ്യവും കൂടിയാകുമ്പോള്‍....... അങ്കതന് മത്ത് പിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി..

അങ്കതനെ  മത്തുപിടിപ്പിക്കാനവള്‍  പലപ്പോഴും സെറ്റുമുണ്ടുടുത്ത് ആടിയാടി  നടക്കും. അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും അവളുടെ മാറിടം തുള്ളിച്ചാടി... മുണ്ടും നേര്യേതുമുടുത്താല്‍ അവളെ കാണാന്‍ നല്ല ചന്തം..

പലപ്പോഴും ചോദിക്കാറുണ്ട് അങ്കതന്‍ അവളോട്.." എന്താ അങ്കിതേ നിനക്കിത്ര സൌരഭ്യം..?”
"എന്റെ പേര് അങ്കിത എന്നല്ല....”
"പിന്നെന്താ നിന്റെ  പേര്...?” 
"ഞാന്‍ പറയില്ല....”

"എന്നാ ഞാന്‍ നിന്നെ അങ്കിത എന്നേ വിളിക്കൂ........... നീ എന്റെ പെണ്ണല്ലേ.. അങ്കിതന്റെ  പെണ്ണ് അങ്കിത.....?!! “

ഹി  ഹി  ഹി......... അങ്കിതന്‍ ഊറിയൂറി  ചിരിച്ചു.

“വേണ്ടാത്തതോരോന്നും പറഞ്ഞ് ചിറിക്കുകയാണല്ലേ..... കോമാളീ........ ഈ വയസ്സ് കാലത്ത്  പെണ്‍പിള്ളേരെ മോഹിക്കാന്‍ നടക്കുന്നൊരാള്....?”

"പിന്നേയ് ഒരു  കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം കുങ്കിതേ?. നീയല്ലേ എന്നെ കണ്ണിറുക്കിക്കാണിച്ചതും മോഹിപ്പിച്ചതും. എന്നിട്ടിപ്പോ എന്താ  ഒരു  മനം മാറ്റം...>?.. നീ ആ ജീന്‍സും ടോപ്പും ഒക്കെ ഊരിക്കളഞ്ഞ് മുണ്ടും നേര്യേതും ഉടുത്തോണ്ട് വാ....”

“കേട്ടാല്‍  തോന്നും പറയുന്നതൊക്കെ  കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങടെ കെട്ട്യോളാണെന്ന്...?”
"കെട്ട്യാലും ഇല്ലെങ്കിലും... അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞതൊക്കെ   അനുസരിച്ചില്ലെങ്കില്‍  ഞാന്‍ ഈ  കാല്‍സ്രായിയെല്ലാം ഊരിക്കളയും...”

"അത്ര  ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കിലൊന്ന്  കാണട്ടെ...?”

അങ്കിതന്‍  കുങ്കിതയെ  കയറിപ്പിടിച്ചു...

“കുങ്കിത ഇത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല... അവള്‍ കുതറിയോടാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അങ്കിതന്റെ കരവലയത്തില്‍  അവള്‍  അമര്‍ന്നു  അല്പനിമിഷത്തേക്ക്...”

“എന്നെ വിടൂ പ്ലീസ്.......ഞാന്‍ പറഞ്ഞപോലെ മുണ്ടുടുത്തിട്ട് വരാം പിന്നീടൊരു നാള്‍...”
“എപ്പോ വരും എന്ന് വരും....?”

"ഞാന്‍ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്  ആറ്റുകാലില്‍  പോകുമ്പോള്‍ ഈ വഴിക്ക് വരാം...”

അങ്കിതന്റെ കാത്തിരുപ്പ്  തുടര്‍ന്നെങ്കിലും  അവള്‍ വന്നില്ല ഒരിക്കലും. 

“കാലങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി. വല്ലപ്പോഴും ഓണ്‍ലൈനില്‍  അങ്കിതയെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവള്‍ കാര്യമായൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവള്‍ ഒരു നുണച്ചിയാണെന്ന്  മാത്രം അങ്കിതന്‍ മനസ്സിലാക്കി...”

ഒരു ദിവസം അങ്കിതന്‍ ചുമ്മാ പാളയത്ത്  കൂടി  നടന്ന്  പോകുമ്പോള്‍ ഇവളെ കണ്ടു, പച്ചക്കറി ചന്തയില്‍.  അങ്കിതന്‍ കുങ്കിതയറിയാതെ അവളെ  പിന്തുടര്‍ന്നു. അവളുടെ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍  കണ്ടെത്താന്‍..

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം അങ്കിതന്‍ അവളെ ഏതോ  ഒരു  കോലായില്‍  തൂണും ചാരിയിരിക്കുന്നത്  കണ്ടു. സെറ്റുമുണ്ടുടുത്ത് ചന്ദനക്കുറിയുടുത്ത്, മൂക്കുത്തിയും കല്ലുമാലയുമൊക്കെ ഇട്ട്. 

പരിസരബോധം മറന്ന അങ്കിതന്‍ ആ വീട്ടില്‍  കയറി കുങ്കിതയെ ആക്രമിച്ചു. നല്ല കാലത്തിന് ആ വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലായിരുന്നു അന്ന്. സന്ധ്യാനേരം  - കുങ്കിത അസ്തമയസൂര്യന്റെ പ്രഭയില്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങിയിരുന്നു. അങ്കിതന്‍ അവളെ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു.... കുങ്കിത അകത്തേക്കോടി.. അങ്കിതന്‍ വിട്ടില്ല അവളെ. കുങ്കിത അങ്കിതന്റെ കരവലയത്തിലമര്‍ന്നു ഒരിക്കല്‍  കൂടി. അവന്റെ ചുടുനിശ്വാസങ്ങള്‍ കുങ്കിതക്കാനന്ദം പകര്‍ന്നു...

ഒന്നുമുരിയാടാതെ അങ്കിതന്‍  നടന്നകന്നു...........

പ്രതീക്ഷക്ക്  വിപരീതമായി  പിന്നില്‍  നിന്നൊരു വിളി.
“ഇനിയെന്നാ വരിക....?!  “

ഒന്നും നടന്നില്ലാത്ത  മട്ടില്‍ അങ്കിതന്‍ ഇരുട്ടില്‍ മാഞ്ഞു... കുങ്കിത താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് തൂണും  ചാരി ഇരുന്നു............

some thing  wrong with the new  blog  template.  kindly excuse.

Friday, January 27, 2012

തോണ്‍ടുകാരി……


in case view of this has some issues pls use ctrl + for better view

മാനസസഞ്ചാരം


“എന്നെ എപ്പോഴും ഇങ്ങിനെ തോണ്ടുന്ന ഒരു പെണ്ണുണ്ട് ഞാന്‍ പ്രഭാത സവാരിക്ക് പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു അമ്പല നടയില്‍. ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം അവിടെ കയറിച്ചെന്ന് അവളുടെ പാവാട പൊക്കി ചൂരല്‍ വടി കൊണ്ട് രണ്ട് അടി കൊടുത്തു.“

“അവള്‍ കരഞ്ഞു, കണ്‍ തടം തുടുത്തു.“

പിന്നെ എന്തുണ്ടായി എന്നത് ഒരു വലിയ ചെറിയ കഥ. കേള്‍ക്കണോ ഷീലക്കുട്ടീസിന്. ഒരു ചൂരല്‍ വടിയുമായി എറണാംകുളത്തേക്ക് വരട്ടോ ഞാന്‍…????

എന്നെ നിരന്തരം ഒരു സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കില്‍ തോണ്‍ടിക്കൊണ്‍ടിരുന്നു ഇവള്‍. എന്നെ പറ്റി പലതും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവളെപ്പറ്റി എന്തുചോദിച്ചാലും മിണ്ടില്ല. അവ്യക്തമായ ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രം പ്രൊഫൈലില്‍.
എന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന അവളെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കുവാനും കണ്ടെത്തുവാനും ഒരു വര്‍ഷം എടുത്തു.
അങ്ങിനെയാണ് ഒരു ദിവസം മുറ്റമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഞാന്‍ അവളറിയാതെ കടന്ന് ചെന്നത്.

ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഗേറ്റ് തള്ളിത്തുറന്ന് ഞാന്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറി. അവളുടെ പിന്നില്‍ കൂടി വലിയൊരു ഒച്ചയുണ്ടാക്കാനാണ് മുതിര്‍ന്നുവെങ്കിലും ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ ഒരു കൊച്ചു ചൂരല്‍ കണ്ടു.

അതെടുത്ത് നാലുപാടും നോക്കി അവളുടെ പാവാട പൊക്കി രണ്ടടി വെച്ച് കൊടുത്തു. പുലര്‍കാലമായതിനാല്‍ അടിക്ക് നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. 

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് കിട്ടിയ അടിയില്‍ അവള്‍ ചൂളി….
കരഞ്ഞു…… കണ്‍ തടം തുടുത്തു… കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിമറഞ്ഞു… പക്ഷെ ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല.

“എങ്ങിനെയുണ്ട് അടി… ചൂടുണ്ടോ…?”

അവള്‍ ചൂല്ലുംകെട്ട് മുറ്റത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് വീട്ടിന്നകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി..

“അങ്ങിനെ ചുമ്മാ തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നവള്‍ക്ക് ഒരു പ്രഹരം കിട്ടിയതോടെ അവളുടെ തോണ്ടല്‍ അവസാനിച്ചു.”

ഞാന്‍ പിറ്റേ ദിവസം ആ വഴിയില്‍ കൂടി തന്നെ പോയെങ്കിലും അവളുടെ മുറ്റമടി കണ്ടില്ല. എനിക്ക് വിഷമമായി. ഞാന്‍ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെന്ന് അവിടെയുള്ളവരെ പരിചയപ്പെട്ടാലോ എന്നാലോചിച്ചു. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.

“ഞാന്‍ ചെയ്തത് വൃത്തികേടായോ എന്നെനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവളുടെ പ്രതികരണം എനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായില്ലല്ലോ…?”

ചില ദിവസങ്ങളില്‍ എന്റെ പ്രഭാത സവാരിയുടെ റൂ‍ട്ടുകള്‍ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ഒരു മഴച്ചാറലുള്ള ദിവസം ഞാന്‍ ആ വഴിയില്‍ കൂടി എന്റെ ശകടവുമായി പോയി. അവളുടെ വീട്ടിന്റെ നാലു വീടപ്പുറത്തുള്ള ആല്‍മരച്ചുവട്ടില്‍ ശകടം പാര്ക്ക് ചെയ്ത് ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് വന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു ടയറിലെ കാറ്റ് പോയതായി കണ്ടു.

ഞാന്‍ അവളെ സംശയിച്ചു.. ചില അന്വേഷണങ്ങളില്‍ അവള്‍ തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും ഞാന്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല.

കാലങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി.. ഞാന്‍ അവളെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു. നമുക്ക് വേണ്ട ഇത്തരം എടാകൂടങ്ങള്‍…

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ അതുവഴി നടന്ന് പോ‍കുമ്പോള്‍ മുറ്റമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളെ വീണ്‍ടും കണ്ടു. പക്ഷെ കണ്ടതായി നടിച്ചില്ല. ഞാന്‍ അന്ന് അമ്പലത്തിന്നടുത്ത കുളത്തില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു.

ചൂണ്ട കുളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ് മീന്‍ കൊത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് മാത്രമായി നോക്കിയിരുന്ന എനിക്ക് പരിസരത്ത് ഒരു ചലനം അനുഭവപ്പെട്ടു. പുറം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഇവള്‍ എന്റെ പിന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. അവളുടെ തോളത്ത് തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് ഉണ്‍ടായിരുന്നോ എന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അവള്‍ ഒരു പക്ഷെ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ വന്നതായിരിക്കുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ശങ്കിക്കാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇന്നെത്തെ കാലത്ത് പ്രായമായ പെണ്ണുങ്ങള്‍ – അതും ഒരു ഓഫീസ് ജീവനക്കാരി കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ വരുമോ..?

കുളത്തിലാണെങ്കില്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്കും പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും പ്രത്യേക കടവുകളോ അതോ അവിടെ ആരും കുളിക്കുന്നതോ ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും ചൂണ്ടയിലായിരുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്‍ടും പിന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ അവള്‍ അവിടെത്തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“പിന്നേയ്…… കുളിക്കാനാണെങ്കില്‍ കുളിച്ചോളൂ………. ഞാന്‍ പെട്ടെന്നൊന്നും ഇവിടെ നിന്നെണീറ്റ് പോകില്ല….”

കുളത്തിന്‍ ചുറ്റും കാടും മൊന്തയും കൈതക്കൂടുകളും ആണ്‍, ആകെ ഒരു ഭയാനക അന്ത:രീക്ഷം. കുളം മുഴുവനും ചണ്ടി നിറഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. ഞാന്‍ പണ്ട് പണ്ട് ഇവിടെ കുളിക്കാന്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാല്‍ എനിക്ക് കുളത്തിന്റെ ഘടനയും ആഴവും തിട്ടമാണ്. കുളത്തിന്റെ തെക്കെ വശത്തുള്ള കൊച്ചുപാലം ഇപ്പോ‍ള്‍ ആരും ഉപയോഗിക്കാതെ അനാഥമായി കിടക്കുന്നു.
ഞാന്‍ വീണ്ടും പുറകോട്ട് നോക്കി. അവള്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ എന്റെ അടുത്തായി നിലകൊണ്ടു. എനിക്ക് ചൂണ്‍ടയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. എന്തോ പന്തി കേട് ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി..

അവള്‍ ഞാന്‍ ചൂണ്ടയിടുന്ന ഭാഗത്ത് നിന്ന് നാലടി മാറി കുളത്തിലേക്കിറങ്ങി. തോര്‍ത്ത് മുണ്ടുടുത്ത് ബ്ലൌസ് ഊരി നീന്തിത്തുടിച്ച് എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി…

കുളക്കരയില്‍ പൊന്തക്കാടുകള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ അവിടെ ആരെങ്കിലും കുളിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അതു വഴി പോകുന്നവര്‍ക്കാര്‍ക്കും പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. പിന്നെ അപരിചിതര്‍ അതിലെ വഴി നടക്കാറുമില്ല. ഇനി ഇവള്‍ എന്നും അവിടെയായിരിക്കുമോ കുളിക്കാറ്.

എന്റ്റെ കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ നഗ്നമേനിയില്‍ പതിച്ചില്ല. എന്റെ ശ്രദ്ധമുഴുവനും മീന്‍ ചൂണ്ടയിലായിരുന്നു. അവള്‍ കരക്ക് കയറി തല തോര്‍ത്തുന്നത് കണ്ടു. വീട്ടിലേക്ക് പോയിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി.
കാലുകള്‍ കുളത്തിലേക്ക് നീട്ടിയിരുന്ന ഞാന്‍ എണീറ്റ് കുന്തക്കാലിലിരുന്നു. ഇവള്‍ കുളം കലക്കി മറിച്ചതിനാല്‍ മീനൊന്നും കൊത്തിയില്ല ഇത് വരെ. തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ചുമ്മാ പിന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ഇവളെന്നെ കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തുള്ള ആ തള്ളലില്‍ എന്റെ തല ചെറുതായി ഒരു കല്ലില്‍ തട്ടിയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ വളരെ ആഴമുള്ള ഇടത്താണ്‍ തള്ളിയിടപ്പെട്ടത്. ഞാന്‍ കുളത്തിന്നടിയില്‍ നിന്ന് ഊളയിട്ട് കൈതക്കൂട്ടത്തിന്നടുത്തുള്ള പഴയപാലത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പൊങ്ങി, പാലത്തിന്നടിയില്‍ കൂ‍ടി പാടത്തേക്ക് കടന്നു.

നിവര്‍ന്ന് നിന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ തലയില്‍ നിന്നും രക്തമൊലിക്കുന്നു. ചൂണ്‍ടയും ചെരിപ്പും എല്ലാം കുളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ കുളത്തില്‍ നിന്ന് പൊങ്ങി വരുന്നതും നോക്കി അവള്‍ കണ്ണിമവെട്ടാതെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അങ്കലാപ്പ് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. തത്സമയം അവള്‍ക്കാണെങ്കിലോ എന്നെ കാണാനും പറ്റാത്ത ഇടത്തായിരുന്നു ഞാന്‍ നിന്നിരുന്നത്.

അവള്‍ അവിടെ നിന്ന് ഓളിയിട്ട് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. വഴിപോക്കരും അമ്പലത്തിലെ കഴകക്കാരും ഓടിയെത്തി. ആ പൊട്ടിപ്പെണ്ണ് കഥകള്‍ വിവരിച്ചു നാട്ടുകാരോട്.

“നീയെന്തിനാടീ വല്ലവനേയും കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്……?”
പത്ത് മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞല്ലോ…? ആള്‍ പൊന്തി വന്നില്ലല്ലോ
“ഇനി ആള്‍ ചത്തിട്ടുണ്‍ടെങ്കില്‍ ശവം പൊന്താന്‍ സമയമെടുക്കും…”

ഫയര്‍ ഫോഴ്സ് വന്നു.. മുങ്ങള്‍ വിദഗ്ദര്‍ കുളം അരിച്ചുപെറുക്കി.. ചണ്‍ടി നിറഞ്ഞതിനാല്‍ ഒന്നും കാണാനായില്ല.”

മുള്‍മുനയില്‍ നിന്നിരുന്ന അവളുടെ സമനില തെറ്റി. അവള്‍ ഭ്രാന്തിയായി. ചെയ്തത് അബന്ധമായെന്ന് അവള്‍ക്ക് തോന്നിയിരിക്കാം.
അവസാനം കുളം വറ്റിച്ചെങ്കിലും മുങ്ങിയ ആളെയോ പ്രേതത്തിനേയോ ആര്‍ക്കും കാണാനായില്ല. അപ്പോളേക്കും ഇവള്‍ മുഴുഭ്രാന്തിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇവളെപ്പോഴും ആ കുളക്കരയില്‍ ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന മട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്നത് നാട്ടുകാര്‍ കാണും. സമനില തെറ്റിയ അവളെ സമയം കിട്ടുമ്പോളൊക്കെ എല്ലാവരും ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ദിവസം അറിവ് കിട്ടി.

ഇവള്‍ പറഞ്ഞതും കണ്ടതും എല്ലാം മിഥ്യയായിരുന്നുവെന്ന് നാട്ടുകാര്‍ കരുതി. കാലങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയി. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ കുളക്കടവിലുള്ള ഇത്തിമരത്തില്‍ കയറി കുളത്തിലേക്ക് മലക്കം മറിഞ്ഞു………… കുളത്തിന്നടിയില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന് വരുന്ന എന്നെ അവള്‍ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുളക്കരയിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അവളെന്നെ കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു………………
“:ഉണ്ണിയേട്ടാ എന്ന തേങ്ങലോടെ………………”

Sunday, September 18, 2011

വീട്ടിലേക്കില്ല ഞാന്‍



ഒന്നാം
ഭാഗത്തിന്റെ തുടര്ച്ച


http://jp-smriti.blogspot.com/2011/09/blog-post_13.html

ഭാഗം 2

പ്രകാശ്
പതിവുപോലെ ഓഫീസില്പോയിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും രാധികയെ കണ്ടില്ല.
സ്വാഭാവികമായും
അവളുടെ അസുഖം ഭേദമാകാതെ അവള്ക്ക് വരാനാവില്ലല്ലോ..

പ്രകാശ്
അവളെ അന്വേഷിച്ചതും ഇല്ല, അവളൊട്ട് പ്രകാശിനെ വിളിച്ചതും ഇല്ല.
രാധികക്ക്
പ്രകാശിന്റെ ഓഫീസ് അഡ്രസ്സും ഫോണ്നമ്പറും അറിയാം. എന്നാല്
നാളിത്
വരെ രാധിക എവിടെയാണ് പണിയെടുക്കുന്നതൊന്നും ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല്
വീട്ടിലേക്ക്
ക്ഷണിക്കുകയോ, വീട്ടിലെ ഫോണ്നമ്പര്കൊടുക്കുകയോ
ചെയ്തിട്ടില്ല
.

ഓഫീസില്
നിന്ന് തിരികേ വീട്ടിലേക്ക് നടന്ന് വരുമ്പോള്രാധികയുടെ വീട് കഴിഞ്ഞാണ് പ്രകാശിന്റെ വീട്. അതിനാല്പ്രകാശിന് രാധികയുടെ വീടറിയാം,
പക്ഷെ
രാധികക്ക് പ്രകാശിന്റെ വീടറിയില്ല.

പ്രകാശും
രാധികയും എറണാംകുളം സൌത്ത് സ്റ്റേഷനില്വണ്ടി ഇറങ്ങിയാല്
അവരൊരുമിച്ച്
പുല്ലേപ്പടി ജങ്ഷന്വരെ ഒന്നിച്ചായിരിക്കും നടക്കുക. അവിടെ
എത്തിയാല്
രാധിക രവിപുരം ഭാഗത്തേക്കും പ്രകാശ് ജോസ് ബ്രദേഴ്സ് ജങ്ഷന്
ഭാഗത്തേക്കും
നടക്കും. പ്രകാശിന് അയാളുടെ ഓഫീസിലേക്ക്
എളുപ്പവഴിയുണ്ടെങ്കിലും
രാധികക്കൊരു കൂട്ട് എന്ന നിലക്കാണ് വളഞ്ഞ വഴി
സ്വീകരിച്ചത്
.

മൌന
സംഭാഷണമാണെങ്കിലും രാധികയുടെ ഇഷ്ടാനുഷ്ടാനങ്ങള്പ്രകാശിന്നറിയാം.
അയാള്
പരമാവധി അവളെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

രണ്ട്
ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ട്രെയിനില്വെച്ച് ഒരു സഹയാത്രികന്രാധികയുടെ
സുഖവിവരങ്ങള്
പ്രകാശിനോടന്വേഷിച്ചു. അയാള്കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല,
തന്നെയുമല്ല
ദിക്കിലേക്ക് നോക്കിയതുപോലുമില്ല.

ട്രെയിനില്
ഏത് ബോഗിയില്കയറിയാലും അറിയാവുന്നവര്പത്തിരുപത്
പേരെങ്കിലും
കാണും. മൊത്തം എറണാകുളത്തേക്ക് പോകുന്ന ഏതാണ്ട്
നൂറുപേര്
ക്കെങ്കിലും പ്രകാശിനെ അറിയാം. വാചാലമായി സംസാരിക്കുന്ന
പ്രകാശിനെ
പ്രായഭേദമന്യേ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇഷ്ടമാ. കൂടാതെ ഹിന്ദിയും
ഗുജറാത്തിയും
തമിഴും പ്രകാശിന് വഴങ്ങും. ട്രെയിനില്വെച്ച് പലരേയും
അയാള്
സ്പോക്കണ്ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

യാത്രികരില്
അപ്പുവേട്ടനും സുമതി ചേച്ചിയും പ്രകാശിന്റെ അഛനമ്മമാരുടെ
പ്രായക്കാര്
‍, അവരോട് യാതൊരു കശപിശക്കും അയാള്പോകാറില്ല. ഒരു ദിവസം
ഇവര്
രണ്ടുപേരും കൂടി പ്രകാശ് ഇരിക്കുന്നിടത്ത് വന്നിരുന്നു.

പ്രകാശ്…… എന്താ രാധികയുടെ വിശേഷം.. അവള്ക്ക് ഭേദമായോ..?”

എനിക്കറിയില്ല……………..”

അറിയില്ലെന്നോ……… അതെന്താ അങ്ങിനെ പറയുന്നത് മോനേ..?”

സ്വന്തം ഇണയുടെ കാര്യങ്ങളൊന്നും അറിയില്ലെന്നോഒരിക്കലും അങ്ങിനെ
പറയല്ലേ
മോനേദൈവദോഷം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രവര്ത്തികളൊന്നും ആലോചിക്കുവാനോ
പറയുവാനോ
പാടില്ല….”

സമയം പ്രകാശ് അവരോട് സത്യാവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. ഇതേ വണ്ടിയില്
വരുന്ന
സുഷമക്ക് മാത്രമേ രഹസ്യം അറിയുകയുള്ളൂ.. അവരാണെങ്കില്ഇത്
ആരോടും
പങ്കുവെച്ചതുമില്ല.

യാത്രാവേളയില്‍ പ്രകാശിന്
ഉന്മേഷക്കുറവോ അനാവശ്യ ആലോചനകളോ ഒന്നും ആര് ക്കും ദര്ശിക്കാനായില്ല. അതിനാല്സഹയാത്രികര്ക്ക് ശരിക്കും
അത്ഭുതമായി
.

മൊത്തം
എറണാംകുളത്തേക്ക് പോകുന്ന വണ്ടിയില്പ്രകാശും രാധികയും
മാത്രമായിരുന്നു
ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സില്പോയിരുന്നവര്‍. പിന്നീട് പ്രകാശ്
കൂട്ടുകാരൊക്കെ
സെക്കന്റ് ക്ലാസ്സിലായത് കാരണം ഇവിടേക്ക് മാറി. അടുത്ത
ദിവസം
രാധികയും. അങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്ഷമായി ഒരു പൂരം തന്നേയാണ് യാത്രികര് ക്ക് എറണാംകുളത്തേക്കുള്ള പോക്കുവരവ്.

എല്ലാ
യാത്രക്കാര്‍ക്കും പ്രകാശ് രാധികഒരു കേന്ദ്രബിന്ദു ആയിരുന്നു.
അവര്
എപ്പോഴും മുന്തിയതരം വേഷം ധരിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രകാശ്
വലിക്കുന്ന
സിഗരറ്റും, ഷര്ട്ടും, പേന്റും ഷൂവുമെല്ലാം വളരെ
വിലപിടിപ്പുള്ളതായിരുന്നു
. രാധികയുടെ സാരിയും ബ്ലൌസുമെല്ലാം
മാര്
ക്കറ്റിക് കിട്ടുന്നതില്മുന്തിയതായിരുന്നു. രാധികയുടെ വേനിറ്റി
ബാഗ്
വിദേശനിര്മ്മിതമായിരുന്നു.

തികച്ചും
യാദൃശ്ചികമായിരിക്കാം ഒരു ദീപാവലി ദിവസം രാധികയുടെ ബാഗും
പ്രകാശിന്റെ
ബെല്ട്ടും പാരീസിലെ മുന്തിയ കൃസ്റ്റ്യന്ഡയോര്കമ്പനി
നിര്
മ്മിതമായിരുന്നു. അന്ന് തൊട്ടാണ്ഇവര്
ഭാര്യാഭര്
ത്താക്കന്മാരെന്ന് പൂര്ണ്ണമായും മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടത്.

ചില
ദിവസങ്ങളില്പ്രകാശും മറ്റുപലരും എറണാംകുളം വരെ നിന്നുപോകും.
പ്രകാശിന്
ഇരിക്കാന്സീറ്റ് കിട്ടിയാല്ചില ദിവസങ്ങളില് സീറ്റ്
രാധികക്ക്
നല്കുമായിരുന്നു അയാള്‍. ഇനി അഥവാ രാധികക്കാണ് സീറ്റ്
കിട്ടിയതെങ്കില്
അവള്ഒരിക്കലുംപ്രകാശിന് സീറ്റ് ഓഫര്ചെയ്യാറില്ല.

ഒരു
ദിവസം പ്രകാശ് ട്രെയിനില്തീരെ അവശനായി കണ്ടു. മുട്ടുസൂചി
കുത്താനിടമില്ലാത്ത
ഒരു പ്രഭാതം. അയാള്രാധികയോട്
ഒന്നെണീറ്റുനില്
ക്കാന്പറഞ്ഞു. അവള്കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. പ്രകാശ്
എല്ലാവര്
ക്കും ഒരു കുട്ടിക്കുറുന്പനും ആയിരുന്നു. അയാള് ഒട്ടും
മടിച്ചില്ല
, രാധികയുടെ മടിയില്കയറി ഇരുന്നു.

യാത്രികരാര്
ക്കും അതൊരു അതിക്രമമായി തോന്നിയതും ഇല്ല. അപ്പോള്
ഒല്ലൂരെത്തിക്കാണും
. എംജി റോഡിലെ ഇലക്ട്രിക്ക് ഷോപ്പുടമയായ രാജേട്ടന്
ഇടപെട്ടു
……..

മോനേ പ്രകാശ് കുട്ടാ……… നിന്റെ മടിയില്രാധികയെ ഇരുത്തിയാല്മതിയായിരുന്നു…”

അല്പ
നിമിഷത്തിന്നുള്ളില്അയാളെണീറ്റ് രാധികയെ തന്റെ മടിയിലുരുത്തി..

രാധിക്ക് സമയം അവളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായ വികാരം പ്രകാശിനുമാത്രമേ
അളക്കാന്
കഴിഞ്ഞുള്ളൂ…….”

ദിവസങ്ങല്
പലതുകൊഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും ആരും അതിന് ശേഷം രാധികയെ കണ്ടില്ല.
പ്രകാശിനോട്
എന്തുചോദിച്ചാലും അയാള്തന്ത്രപൂര്വ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

പ്രകാശിന് രാധികയെ ഇഷ്ടമായിരുന്നോരാധികക്കും അങ്ങിനെ
തന്നെയായിരുന്നോ
അവര്ക്കുരണ്ട് പേര്ക്കും അങ്ങിനെയാണെന്നോ അല്ലെന്നോ ഉള്ള ധാരണയുണ്ടായിരുന്നില്ല…”

രാധികയുടെ
സുഖവിവരങ്ങള്‍ അറിയുന്നതിന് അപ്പുവേട്ടന്ഒരു ദിവസം
പ്രകാശിന്റെ
ഓഫീസിലെത്തി.

പൂര്
ണ്ണമായും ശീതീകരിച്ച അപൂര്വ്വം ഓഫീസുകളില്ഒന്നായിരുന്നു
പ്രകാശിന്റെ
ഓഫീസ്. തികച്ചും മോഡേണ്ഔട്ട് ലുക്കുള്ള ഒരാളായ പ്രകാശിന്റെ
ഓഫീസിന്റെ
പേരും അപ്പുവേട്ടന്ശ്രദ്ധിച്ചു.. “അല്സരൂജ്
ഇന്റര്
നാഷണല്‍”

ഇരുനൂറ് സ്വ്കയര്‍
ഫീറ്റില്കൂടുതലുള്ള റിസപ്ഷന്ലോഞ്ച്. ജീവനക്കാരില്
അധികവും
പെണ്ണുങ്ങള്‍. എല്ലാം സുന്ദരിമാര്‍. പ്രായമുള്ള തലമുടി നരച്ച
കുറച്ച്
ആളുകളെയും കാണാനായി.

അപ്പുവേട്ടന്
വിസിറ്റര്റജിസ്റ്ററില്ഒപ്പിട്ടു. അദ്ദേഹത്തെ റിസപ്ഷന്
ഏരിയായില്
പബ്ലിക്ക് റിലേഷന്സ് ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റിലെ നിര്മ്മല
കൊണ്ടിരുത്തി
. പ്രകാശിനെ കാണാന്വരുന്നവര്ക്ക് ഓഫീസില്പ്രത്യേക
പരിഗണന
ഉള്ളതായി അല്പനിമിഷത്തിനുള്ളില് അപ്പുവേട്ടന് മനസ്സിലായി.

പത്ത്
മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോല്വേറൊരു പെണ്കുട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഞാന്കവിത. പ്രകാശ് സാറ് ഒരു മീറ്റിങ്ങിലാണ്, പ്രയര്
അപ്പോയന്റ്മെന്റ്
ഇല്ലാത്തതിനാല്ചിലപ്പോള്അല്പം കഴിയും കാണാന്‍.”

എനിക്ക് കണ്ടേ മതിയാകൂഞാന്കാത്തിരിക്കാം..”

“സാറിന്
കുടിക്കാന്ചായയോ കാപ്പിയോ തരാം…..”

വേണ്ടതണുത്ത വെള്ളം കിട്ടിയാല്മതി..”

അല്പസമയത്തിന്നുള്ളില്
വേറൊരു പെണ്കുട്ടി നീല കള്ളികളുള്ള ഏപ്രണ്
ചുറ്റി
വന്നു, ടേയില്ലെമണ്ജ്യൂസും, വേറൊരു ഗ്ലാസ്സില്തണുത്ത
വെള്ളവും
..

അപ്പുവേട്ടന്
കൊണ്ട് വന്ന ലെമണ്ജ്യൂസ് കുടിച്ചു. അല്പം
കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും
ഒരു വൃദ്ധന്വന്നു. അയാള്സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

ഞാന്ശങ്കരന്‍……… ഇവിടുത്തെ അക്കൌണ്ടന്റെ ആണ്, പ്രകാശ് വലിയ
തിരക്കിലാണ്.
എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നത് എന്ന് എന്നെ
അറിയിച്ചാല്
‍, ഒരു പക്ഷെ എനിക്ക് താങ്കളെ സഹായിക്കാനാകും…”

ഞാന്അപ്പുക്കുട്ടന്‍, ഇവിടെ ഷെല്മാര്ക്കറ്റില്ജോലി ചെയ്യുന്നു.
ഞാനും
പ്രകാശും നാട്ടുകാരും ട്രെയിനില്സഹയാത്രികരും ആണ്. ഒരു പ്രത്യേക കാര്യം ചോദിച്ചറിയുന്നതിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്. കാര്യം അല്പം
കോണ്
ഫിഡന്ഷ്യല്ആണ്‍. താങ്കള്ക്കെന്നെ സഹായിക്കാന്പറ്റാത്ത ഒരു
വിഷയമാണ്
…”

അതാണ് കാര്യം അല്ലേ.. എങ്കില്കാത്തിരിക്കൂ…………. ഞാന്എന്റെ
പണികളിലേക്ക്
തിരിക്കട്ടെ..”

അപ്പുവേട്ടന്
ഒറ്റ നോട്ടത്തില്മനസ്സിലായി ശങ്കരന്റെ ഓഫീസ് ലെവല്ഓഫ്
പൊസിഷന്
‍. അദ്ദേഹം യൂണിഫോം ധരിച്ചുകണ്ടില്ല. മറ്റെല്ലാ സ്റ്റാഫും
യൂണിഫോമില്
ആണ്. പെണ്ണുങ്ങള്വെള്ളയില്നീല പൂക്കളുള്ള സാരിയും,
ആണുങ്ങള്
ക്ക് നീല പാന്റും അതിന്യോജിച്ച ലൈറ്റ് നീല ഷര്ട്ടും.

എല്ലാ
പെണ്ണുങ്ങളും നെറ്റി മുഴുവന്പൊട്ടുകുത്തിയിട്ടില്ല, ഒരു
കൊച്ചുപൊട്ടുമാത്രം
. ആരോ ഉടുത്തുകൊടുത്ത മാതിരി എല്ലാവരും സാരി ഒരേ
സ്റ്റൈലില്
ഉടുത്തിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുടേയും പാദരക്ഷകള്പോലും ഒരേ
സ്റ്റൈലിലും
നിറത്തിലും.

എങ്ങും
നിശ്ശബ്ദത. സമയം ഒരു മണിയൊടടുത്തു. ആദ്യം വന്ന നിര്മ്മല വീണ്ടും ഹാജരായി.

സാര്‍…….. പ്രകാശ് സാറിനെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞേ കാണാന്പറ്റൂ.. താങ്കള് ഊണ് കഴിച്ചുവരൂ …….. അല്ലെങ്കില്ഇവിടുന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കഴിക്കാം…..”

വേണ്ട മകളേ…. ഞാന്ഇവിടുരുന്നോളാംമക്കള്പോയി കഴിച്ചോളൂ……”

അയ്യയ്യോ അത് ശരിയാവില്ല. പ്രകാശ് സാറ് അറിഞ്ഞാല്ഞങ്ങളുടെ പണി പോയത്
തന്നെ
വരൂ അങ്കിള്ഇവിടുന്ന് കഴിക്കാം…….”

നിര്
മ്മലയും കവിതയും അപ്പുവേട്ടനെ ഡൈനിങ്ങ് റൂമിലേക്കാനയിച്ചു. അവിടെ
മൂന്നു
നാല് ടിഫ്ഫിന്കാരിയര്കണ്ടു. എല്ലാം തുറന്ന് അതെല്ലാം അഞ്ച്
പ്ലെയിറ്റുകളില്
വിളമ്പിനീല ഗ്ലാസ്സില്വെള്ളം പകര്ന്ന് വെച്ചു..

നമുക്ക് കഴിക്കാം സാര്‍……….”

അപ്പുവേട്ടന്
പെണ്കുട്ടികളുടെ കൂടെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
അപ്പുവേട്ടന്റെ
കണ്ണ് നിറയുന്നത് നിര്മ്മലയും കവിതയും ശ്രദ്ധിച്ചു…..

എന്ത് പറ്റി അങ്കിള്‍,, എരിവ് കൂടുതലുണ്ടോ…….”

യേയ്…. എരുവൊക്കെ പാകമാ……..”

പിന്നെയെന്താ സാര്‍……….. പറയൂ…………”

ഇതിലുള്ള പുളിങ്കറി ആരുണ്ടാക്കിയതാ മക്കളേ…?”

അത്……. അറ്റത്തിരിക്കുന്ന സുമതിയുടെ അമ്മയുണ്ടാക്കുന്നതാ.
ഒട്ടുമിക്ക
ദിവസവും സുമതി കൊണ്ട് വരുന്നതും
പ്രിയപ്പെട്ടതുമാണ്
കറി. അതിനാല്സുമതി കുറച്ചധികം കൊണ്ട് വരും……….”

സുമതിയുടെ വീടെവിടേയാ മോളേ…”

പിറവം………..”

പിറവം എവിടെ…………?

അപ്പു
അങ്കിള്അസ്വസ്ഥനാവുന്നത് പെണ്കുട്ടികള്ശ്രദ്ധിച്ചു…..

എന്താ സാര്‍…. എന്താ പ്രശ്നം…. പറയൂ……..‘

അതൊന്നും
ഇപ്പോള്പറയാന്പറ്റില്ല മക്കളേ

അപ്പുവിന്റെ
മനസ്സ് പത്തുമുപ്പത് വര്ഷം പിന്നിലേക്ക് പറന്നു. തന്നെ
വിട്ടുപോയ
തന്റെ പ്രിയതമ സാവിത്രിയിലേക്ക്……

സാവിത്രി ഉണ്ടാക്കുന്ന അതേ രുചിയുള്ള പുളിങ്കറി……. ഭഗവാനേ
സുമതിക്കൊച്ച്
എന്റെ സാവിത്രിയുടെ മകളാവല്ലേ…?” എനിക്കത്
സഹിക്കാനാവില്ല
….”

മോളേ സുമതീ…. ഇങ്ങടുത്ത് വാ…………. ചോദിക്കട്ടെ……….?

എന്താ മോളുടെ അമ്മയുടെ പേര്‍………….?”

എന്റെ അമ്മസാവിത്രി……. അച്ഛന് അനന്തന്നമ്പ്യാര്‍………..”

ഇത് കേട്ട അപ്പു തീര്ത്തും അവശനായി…….ശീതീകരിച്ച ഡൈനിങ്ങ്
റൂമിലിരുന്നിട്ടും
അപ്പുവിന്റെ നെറ്റിയില്ജലകണങ്ങള്പരന്നു………”

നിര്മ്മലക്കൊച്ചേ അങ്കിളിന് ഉടനെ പോകണംപിന്നീടൊരിക്കല്വരാം……”

അപ്പു
യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുവാന്തുടങ്ങുമ്പോള്അപ്രതീഷിതമായി പ്രകാശ്
ഇടനാഴികയില്
വെച്ച് അപ്പുവേട്ടനെ കാണുന്നു……..

അപ്പുവേട്ടാ………………. ഇതെന്താ ഇവിടെ….?

സാറിനെ കാണാന്വന്നതാ………. “

അതോ
ഞാനറിഞ്ഞില്ല വിസിറ്റേഴ്സ് റെജിസ്റ്റര്കണ്ടപ്പോള്
അപ്പുവേട്ടനാണെന്ന്
ശ്രദ്ധിച്ചില്ല…….. ക്ഷമിക്കണം അപ്പുവേട്ടാ……….

വരൂ നമുക്കകത്തോട്ടിരിക്കാം.. എന്റെ കാബിനിലേക്ക്……“

വേണ്ട മോനെഞാന്ഒന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിട്ട് വരാം……..”

ശരി അപ്പുവേട്ടാഅപ്പോളെക്കും ഞാനെന്തെങ്കിലും വാരിത്തിന്നട്ടെ…”

നിര്
മ്മലയും കവിതയും അപ്പുവേട്ടനെ റിസപ്ഷന്ലോഞ്ച് വരെ അനുഗമിച്ചു….

പെണ്
കുട്ടികള്അപ്പുവങ്കിളിനെ വിട്ടില്ല. അവര്ലഞ്ച്
ബ്രയിക്കായതിനാല്
അപ്പുവേട്ടനോട് അവരുടെ ലൈഫ് അപ്പുവേട്ടനുമായി ഷെയര്
ചെയ്തു
..

പ്രകാശ് സാറിന് കഴിഞ്ഞ ഒരു കൊല്ലത്തില്ആദ്യമായാണ് ഒരു സുഹൃത്ത് അതും അങ്കിളിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരാള്നോണ്ഓഫീസ് കാര്യത്തിന് വരുന്നത്…”

പ്രകാശ് സാര്വളരെ സ്റ്റ്രിക്റ്റ് ആണ്. ജോലിക്കാര്യത്തില്ഒരു
വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ല
. അന്നത്തെ പണി ചെയ്യാതെ വീട്ടില്പോകാന്വിടില്ല.
അതിനാല്
വലിയ പ്രശ്നമാണ് ഇവിടെ പണിയെടുക്കാന്‍…”

ഒരു
തരം പട്ടാളച്ചിട്ടയാണ്.. ഞങ്ങളെന്നും വിചാരിക്കും സാറിന്റെ
കല്യാണം
കഴിഞ്ഞാല്ഭാര്യക്ക് ഒരു നിവേദനം കൊടുക്കണമെന്ന്..

പെണ്കുട്ടികളുടെ വര്ത്തമാനം കേട്ട് അപ്പു അങ്കിളിന്റെ മന:ക്ലേശങ്ങള്
തെല്ലൊന്നടങ്ങി
.”

മക്കളേ…. എന്നാല്കേട്ടോളൂ……… നിങ്ങളുടെ പ്രകാശ് സാര്വിവാഹിതനാണ്,
തന്നെയുമല്ല
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ രാധികയും ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരേ
വണ്ടിയിലാണ്
തൃശ്ശൂരില്നിന്ന് വരുന്നത്……….”

പെണ്കുട്ടികള്തരിച്ചിരുന്നുപോയി അപ്പുവങ്കിളിന്റെ വര്ത്തമാനം
കേട്ടിട്ട്
.. ഉള്ളതാണോ അങ്കിള്‍………?

ഞാനെന്തിനാ കള്ളം പറയുന്നത്………..?”

പെണ്
കുട്ടികള്ക്ക് ജിജ്ഞാസയായി രാധികയെക്കുറിച്ചറിയാന്‍.

രാധികയെ കാണാന്എങ്ങിനെ…? സൌന്ദര്യവതിയാണോആരെപ്പോലിരിക്കും……”

അങ്ങിനെയൊക്കെ ചോദിച്ചാല്ഞാനെന്താ പറയുക…………”

കവിത
ഇടക്ക് കയറിയിട്ട്………

അപ്പുവങ്കിളേ നിര്മ്മലയുടെ അത്ര ഭംഗിയുണ്ടോ….?

നിര്
മ്മലയെ നോക്കി അപ്പു അങ്കിള്‍ ……

രാധികക്ക് നിര്മ്മലയെക്കാളും നിറവും ഭംഗിയും ഉണ്ട് … വെല്ഡ്രസ്സ്ഡ്, മോഡേണ്ഗേള്‍………. ആന്ഡ് വെല്എമ്പ്ളോയ്ഡ് ടൂ………….”

പെണ്
കുട്ടികള്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. എല്ലാവരും അന്യോന്യം നോക്കി
മന്ദഹസിച്ചു
അപ്പു അങ്കിള്ബൈ ബൈ പറഞ്ഞു സ്ഥലം വിട്ടു

വൈകിട്ട്
ഓഫീസ് പൂട്ടി പ്രകാശും സ്റ്റാഫും
പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നതിന്നിടയില്
‍‍……. നിര്മ്മലയും കൂട്ടരും………. റിസപ്ഷന്
ലോഞ്ചില്
കൂടി മിന്നിമറയുന്ന പ്രകാശിനോട്……..

സാറിന്റെ ഭാര്യയെ ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ട് വരാമോ. ഞങ്ങള്ക്കൊന്ന്
കാണാനാ
……….”

തീജ്വാല
തുപ്പുന്ന കണ്ണുകളോടെ ഗര്ജ്ജിച്ച പ്രകാശ് നിര്മ്മലയുടെ
അടുത്തെത്തിയിട്ട്
..

വാട്ട്സ് റോങ്ങ് വിത്ത് യു ബ്ലഡി ബിച്ച്………. വില്കിക്ക് യു ഔട്ട്
ഫ്രം
ഹിയര്‍. ഹു ടോള്ഡ് യു ദാറ്റ് ആം മേരീഡ്.. നെവര്എവര്
ഇന്റര്
ഫിയര്ഇന്മൈ പേര്സണല്അഫയേഴ്സ്…………”

അണ്ടര്സ്റ്റേന്ഡ്….?

യെസ് സാര്‍………..

നിര്
മ്മലയും കൂട്ടരും അടിമുടി വിറച്ചു.

എന്റെ പണി പോയത് തന്നെ…………. നിര്മ്മല വിങ്ങിപ്പൊട്ടി……..”

[to be continued]


BTW: word processing errors shall be corrected shortly. Kindly bear with me


Copyright reserved